ตอนที่ 9 แค่คนผ่านทางมา3

ตอนที่ 9 แค่คนผ่านทางมา3

สำลีชุบย่าฆ่าเชื้อและน้ำเกลือถูกจัดเตรียมอย่างรวดเร็ว เธอค่อยๆเช็ดคราบเลือดโดยรอบ และบาดแผลที่ไม่ฉกรรจ์อีกหลายจุดที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้า หญิงสาวล้างแผลใส่ยาปิดแผลเรียบร้อยสวยงาม แต่เมื่อมองบาดแผลใหญ่ที่ยังไม่จัดการก็ขมวดคิ้วอย่างไม่สบายใจ

“คุณพอจะมีแรงทานยาแก้ปวด แก้อักเสบ และฆ่าเชื้อรึเปล่า ฉันพอจะมียาพวกนี้อยู่บ้าง บางทีมันอาจจะพอระงับความเจ็บปวดลงได้บ้าง” หลี่เลี่ยงหลิงพูดกับชายหนุ่มคนเจ็บที่เปลือกตายังคงขยับ ใบหน้ามีความเหยเกด้วยความเจ็บปวดเป็นบางครั้ง

หญิงสาวมองปฏิกิริยาของคนเจ็บหลังจากที่เธอถามออกไป เมื่อเห็นอาการพยักหน้าเล็กๆ หญิงสาวก็เตรียมยาทันที ยาแก้ปวดชนิดรุนแรงสำหรับคนไข้ผ่าตัดถูกชายหนุ่มกลืนลงไปอย่างยากลำบาก แม้หลี่เลี่ยงหลิงจะคอยประคองศีรษะช่วยก็ตาม

“กว่าหมอจะมายาคงออกฤทธิ์พอดี อดทนหน่อยนะคะ”

หยางถิงเฟิงตอนนี้รู้สึกเจ็บบาดแผลที่ท้อง เขากัดฟันอดทนจนอยากจะสิ้นสติไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่กลับได้ยินเสียงนุ่มหวานชวนเขาพูดคุยอยู่ตลอดเวลา ทั้งช่วยเขาทำแผลหลายๆจุด และยังเอายาบางอย่างป้อนให้เขาด้วย ชายหนุ่มทราบว่าหญิงสาวคนนั้นคือคุณหลี่ สตรีที่นายท่านรองของเขาให้ติดตามคอยรายงานความเคลื่อนไหว และเหมือนหญิงสาวกับนายท่านจะมีความสัมพันธ์บางอย่างที่ไม่อาจคาดเดา

นอนไปสักพักร่างกายที่เจ็บปวดหนักอึ้งกลับรู้สึกดีขึ้น ไม่เจ็บมากเหมือนเมื่อครู่แล้ว เขาพยายามลืมตาอีกครั้งก็เห็นคุณหลี่ถือแก้วน้ำสีแดงบางอย่างเข้ามา

“คุณเสียเลือดมาก จิบน้ำหวานหน่อยจะได้มีแรง” หญิงสาวจ่อแท่งสีขาวที่ปากของเขา เขาออกแรงดูดมันเบาๆ ก่อนที่น้ำรสชาติหอมหวานจะไหลลงสู่ลำคอ

“อ่อ...เมื่อกี้ฉันถือวิสาสะนำของของคุณให้เด็กในหมู่บ้านนำไปให้คุณหยาง อีกไม่นานเขาคงมาที่นี่” หลี่เลี่ยงหลิงแม้ไม่อยากเจอชายหนุ่มมากๆ แต่ชีวิตคนตรงหน้าก็ขึ้นตรงกับเขา จะไม่บอกก็กระไรอยู่

หยางถิงเฟิงพยักหน้า เขาพยายามเปิดปากพูดแต่ก็ไร้เสียง หญิงสาวก็พอจับใจความได้ว่า...เขาไม่ว่าอะไร และขอบคุณเธอมาก

พรึบ...

เสียงเปิดประตูเต็นท์สนามทำให้หญิงสาวหันไปมอง ก่อนจะหลีกทางให้เมื่อคนที่เข้ามาคือหมอที่ชายหนุ่มอีกคนไปตามมาเพื่อรักษาเพื่อนของเขา

“ฉันถือวิสาสะล้างแผลไปบางส่วน หวังว่าจะไม่เป็นการเพิ่มงานในคุณหมอนะคะ” หลี่เลี่ยงหลิงบอกหมอใบหน้าคมเข้มที่ยังดูหนุ่มแน่นอยู่ตามความจริง หมอหนุ่มได้ฟังแบบนั้นก็มองดูบาดแผลโดยรอบที่สะอาดหมดจดและมีการใส่ยาที่ถูกต้อง

“คุณจัดการได้ดีแล้วครับ” หมอหนุ่มหันมาตอบก่อนที่เขาจะนำเครื่องมือออกมา ส่วนหญิงสาวเมื่อหมอไม่ได้ว่าอันใดก็หลบเลี่ยงออกไปจากเต็นท์ทันทีเพื่อให้หมอได้ทำงานอย่างเต็มที่

“ขอบคุณ คุณหลี่มากครับ” หยางหลิงฉีกล่าวเบาๆในขณะที่หญิงสาวกำลังเดินจากไป เธอยิ้มรับบางเบาก่อนจะจากไปเตรียมอาหารมื้อเย็นที่เลยเวลามาพอสมควรแล้ว และเตรียมเผื่อคนด้านนอกสองสามคนที่มาด้วย

“เฮ้อ...ไม่น่ายุ่งยากเลยเลี่ยงหลิงเอ้ย”

ในเต็นท์สนามผู้ป่วยที่กำลังเคร่งเครียด เนื่องจากบาดแผลค่อนข้างลึกและมีดอาจจะโดนอวัยวะภายใน แต่ก็จำเป็นต้องดึงมีดนั้นออกจากแผลเช่นกัน

“หลังจากดึงมีดออก เลือดอาจจะทะลักออกมาทำให้เขาเสียเลือดมากจนช็อกได้ แต่นั่นก็เป็นหนทางเดียวในตอนนี้ หวังว่านายจะเข้าใจ” หมอหนุ่มแท้จริงแล้วเป็นแพทย์ทหาร เขามาประจำการที่เสฉวนชั่วคราว จึงบังเอิญได้พบลูกน้องของเพื่อนเข้า

พรึบ!!!

“รักษายังไงก็ได้ แต่ห้ามตาย!!!” หยางจางเหว่ยที่ได้รับของจากเด็กในหมู่บ้านก็รีบมาบ้านบนเขาทันที ระหว่างทางมาชายหนุ่มคิดไปสารพัดว่าสตรีคนนั้นจะมีแผนการอะไรอีก แต่เมื่อมาถึงกลับเห็นบ้านที่แปลกตาไปจากเมื่อก่อนอยู่มากรวมถึงกระโจมแปลกๆ และได้ยินเสียงที่คุ้นเคยพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดเรียวขาแกร่งจึงรีบสาวเท้าเข้ามาโดยไม่ลังเล

“นายท่านรอง!!!/จางเหว่ย!!!”

“จางเหว่ย...ฉันรู้ว่านายห่วงถิงเฟิง แต่จากบาดแผลในตอนนี้มีความเสี่ยงมาก” ฟู่เหวินเหอพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ทะ...ทำ เถอะ ครับ...” หยางถิงเฟิงที่รับรู้ทุกอย่างเค้นเสียงแผ่วพูดออกมา ก่อนที่มือหนาจะล้วงบางอย่างออกมาจากที่ซ่อนและยื่นออกมาด้วยมือที่สั่นเทา อย่างน้อยก่อนที่เขาจะตายก็ขอมอบหลักฐานชิ้นสำคัญที่ได้มาแก่นายท่านเสียก่อน

หยางจางเหว่ยยื่นมือไปรับของสิ่งนั้นมาก่อนจะเก็บเอาไว้ในอกเสื้อ ใบหน้าเรียบเฉยฉายแววเสียใจออกมาเมื่อเห็นลูกน้องคนสนิทบาดเจ็บหนักเพราะงานที่เขาสั่งให้ทำ

ฟู่เหวินเหอเตรียมเครื่องมือสำหรับการรักษานี้อย่างรวดเร็ว มือหนาหยิบจับของอย่างคล่องแคล่ว ยาสลบถูกนำออกมาใช้เพื่อให้ผู้บาดเจ็บไม่ดีดดิ้นจนขัดขวางการรักษา ดวงตาของหยางถิงเฟิงปิดลงอย่างช้าๆ จนกระทั่งหลับลงในที่สุด

หยางจางเหว่ยและหยางหลิงฉีเฝ้ามองการผ่าตัดนี้อย่างเงียบงัน และไม่ละสายตาจากภาพตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว มือที่สวมถุงมือการแพทย์จับที่ด้ามมีดอย่างระมัดระวัง...

“เดี๋ยว!!!” หลี่เลี่ยงหลิงที่ตัดสินใจอยู่นานในที่สุดก็เข้ามาได้ทันท่วงที หญิงสาวมองมือหมอหนุ่มที่กำลังจะดึงมีดเล่มนั้นออก หัวใจเธอเต้นรัวด้วยความกังวลและคิดว่าจะต้องช่วยเหลือชายที่นอนอยู่บนเตียงสักครั้ง

“เธอเข้ามาทำไม ออกไปเดี๋ยวนี้!!!” เสียงเข้มตวาดลั่น หยางจางเหว่ยปราดเข้าไปหมายจะลากหญิงสาวออกไป แต่คราวนี้หลี่เลี่ยงหลิงไม่ยอมอ่อนให้อีกแล้ว

ร่างบางของหญิงสาวพลิ้วไหวหลบวูบพาตัวเองไปยืนข้างๆหมอหนุ่มอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจชายหนุ่มจอมบงการและเผด็จการคนนั้นอีก

“คุณหมอ...ฉันขอถามหน่อยหากเขาช็อกขึ้นมาคุณจะทำอย่างไร” หญิงสาวรัวคำถามออกไปทันที ดวงตากลมจ้องเขม็งไปที่หมอหนุ่มอย่างต้องการคำตอบ

“หลี่เลี่ยงหลิง!!!”

“หุบปากซะ!!! คุณหยางจางเหว่ย!!!”