ตอนที่ 1 ลืมตาตื่นกลางภัยแล้ง - 1

ท้องฟ้าเหนือฐานที่มั่นหมายเลขเจ็ดถูกย้อมไปด้วยสีแดงฉานของเปลวเพลิงและควันไฟ กลิ่นเหม็นเน่าของซากศพและคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทุกอณูอากาศ เสียงคำรามกึกก้องของฝูงซอมบี้กลายพันธุ์ดังระงมประสานกับเสียงระเบิดที่ปะทุขึ้นอย่างต่อเนื่อง

บนซากปรักหักพังของกำแพงเมืองที่พังทลาย ร่างสะบักสะบอมของหญิงสาวผู้หนึ่งยืนหยัดอยู่อย่างโดดเดี่ยว ทั่วทั้งร่างของเธออาบย้อมไปด้วยเลือดสีดำสนิทของศัตรูและเลือดสีแดงฉานของตนเอง นัยน์ตาดุดันเย็นเยียบประดุจน้ำแข็งจดจ้องไปยังราชันย์ซอมบี้ที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามาหมายจะปลิดชีพเธอ

กู้อวี่ซีผู้บัญชาการหญิงหน่วยรบพิเศษที่แข็งแกร่งที่สุดในยุควันสิ้นโลก แค่นรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปากเธอรู้ดีว่าพลังงานในร่างของเธอเหือดแห้งลงจนถึงขีดสุดแล้ว สหายร่วมรบล้วนสละชีพไปจนหมดสิ้น ฐานที่มั่นด้านหลังอพยพผู้คนสำเร็จแล้ว หน้าที่ของเธอจบลงเพียงเท่านี้

“ลาก่อน... โลกที่บัดซบ”

มือที่สวมถุงมือหนังขาดวิ่นกดปุ่มชนวนระเบิดพลีชีพทำลายล้างสูงที่ติดตั้งไว้กลางอก แสงสว่างวาบเจิดจ้ากลืนกินร่างของราชันย์ซอมบี้และตัวเธอไปในพริบตา ความเจ็บปวดแล่นริ้วเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดับวูบลงจมดิ่งสู่ความมืดมิดอนธการ...

กู้อวี่ซีคิดว่าเธอคงแตกดับไปชั่วนิรันดร์ ทว่าในห้วงความว่างเปล่านั้น เธอกลับได้ยินเสียงสะอื้นไห้ปริ่มว่าจะขาดใจของใครบางคน เสียงนั้นช่างโศกเศร้า แหบพร่า และเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“ซีเอ๋อร์... อวี่ซีของแม่! ลืมตาขึ้นมาสิลูก! อย่าทิ้งแม่ไป!”

“ท่านหมอ! มีใครเป็นหมอบ้างหรือไม่! ช่วยลูกสาวข้าด้วย ข้าขอร้อง! อวี่ซี... พ่ออยู่นี่แล้วลูก อย่าทิ้งพ่อกับแม่ไปเลย!”

ความรู้สึกแรกที่ปลุกกู้อวี่ซีให้ตื่นจากห้วงแห่งความตาย คือความร้อนระอุที่แผดเผาผิวหนังราวกับถูกย่างสดบนเตาไฟ ลำคอของเธอแห้งผากและเจ็บปวดดั่งมีทรายหยาบๆ กรอกอยู่ภายใน ทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้าสู่ปอด มันบาดลึกราวกับสูดเอาคมมีดเข้าไป

เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพที่พร่ามัวค่อยๆ ปรับโฟกัสจนชัดเจน สิ่งแรกที่ปรากฏสู่สายตาคือใบหน้าซูบผอมจนแก้มตอบของชายชราและหญิงชราคู่หนึ่ง ผิวพรรณของพวกเขาหยาบกร้านและไหม้เกรียมจากแสงแดด นัยน์ตาแดงก่ำพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเปื้อนฝุ่นดิน

“ซีเอ๋อร์! ตาเฒ่า! ลูกลืมตาแล้ว! ซีเอ๋อร์ของข้ายังไม่ตาย!” หญิงชราผู้ถูกเรียกว่าเฉินซื่อกรีดร้องออกมาด้วยความยินดีระคนไม่อยากเชื่อสายตา นางโผเข้ามากอดร่างของเด็กสาวไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ วิญญาณของบุตรสาวจะหลุดลอยไปอีกครั้ง

ชายชราผู้เป็นบิดาอย่างกู้ต้าไห่ รีบใช้มือที่สั่นเทาและหยาบกร้านลูบใบหน้าของบุตรสาว น้ำตาลูกผู้ชายไหลทะลัก “สวรรค์มีตา! ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คืนลมหายใจให้ลูกสาวข้า”

กู้อวี่ซีขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสับสน เธอพยายามจะขยับตัว แต่กลับพบว่าร่างกายนี้อ่อนแอจนน่าสมเพช เรี่ยวแรงแม้แต่จะยกแขนขึ้นยังแทบไม่มี เธอกวาดสายตามองไปรอบกาย สภาพแวดล้อมที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่ซากเมืองที่ถูกทำลายจากวันสิ้นโลก แต่เป็นผืนดินสีเหลืองที่แห้งแล้งและแตกระแหงเป็นร่องลึก ต้นไม้ใบหญ้าสองข้างทางแห้งเหี่ยวตายซาก ไร้ซึ่งสีเขียวของความมีชีวิตโดยสิ้นเชิง แสงแดดที่สาดส่องลงมาดุดันราวกับจะแผดเผาทุกสรรพสิ่งให้เป็นเถ้าถ่าน

รอบด้านเต็มไปด้วยผู้คนที่สวมใส่เสื้อผ้าหยาบๆ ขาดรุ่งริ่ง สภาพของแต่ละคนไม่ต่างจากโครงกระดูกเดินได้ บางคนนอนล้มพับอยู่ริมทางอย่างไร้ลมหายใจ มีเพียงแมลงวันและฝูงแร้งที่บินวนเวียนอยู่บนท้องฟ้า รอคอยกอบโกยซากศพ

ที่นี่... ไม่ใช่โลกที่เธอรู้จัก!

ฉับพลันนั้นเอง ความเจ็บปวดสายหนึ่งก็แล่นแปลบเข้ามาในสมองราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง กู้อวี่ซีกัดฟันแน่นไม่ยอมเปล่งเสียงร้องออกมา ภาพความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเธอหลั่งไหลเข้ามาในหัวอย่างบ้าคลั่ง หลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของเธออย่างรวดเร็ว