มิติพิเศษ

“มีอะไรต้องใช้บ้างหล่ะ” ชีวิตนางช่างอาภัพ โลกเดิมผู้เป็นแม่เสียไปตั้งแต่ยังเด็ก อยู่กับพ่อที่เลี้ยงมาอย่างตามใจ จนวันนึงผู้ให้กำเนิดพาผู้หญิงคนนึงเข้ามาบ้าน ความหายนะในชีวิตนางจึงบังเกิด เพราะด้วยนิสัยที่เอาแต่ใจ นางจึงกลายเป็นคนร้ายในสายตาผู้อื่น เรื่องล่าสุดที่ทำให้นางมาอยู่ที่นี่ได้ก็คือ แม่เลี้ยงตั้งใจจัดงานวันเกิดล่วงหน้าซึ่งตรงกับวันตายแม่เธอพอดี

โดยอ้างว่าต้องไปส่งบุตรสาวไปเรียนต่อช่วงตรงวันเกิด จึงถือโอกาสจัดงานในวันนี้ นางที่กลับมาจากไหว้มารดาถึงกับควันออกหู จับทุกอย่างขว้างปาและโยนลงสระน้ำด้วยน้ำตา และสุดท้าย นางโดนคนของแม่เลี้ยงผลักตกน้ำและมีมือใครบางคนแสร้งกดนางเอาไว้ ใครคนนั้นคือลูกติดแม่เลี้ยงนางนั่นเอง

“เห้อออจะทำนิสัยมุทะลุเหมือนเดิม ได้ตายรอบสองแน่ เพราะทางนี้ก็ไม่ธรรมดา” นางสำรวจบาดแผลแล้วได้แต่ถอนหายใจ ก่อนหยิบยาแก้อักเสบและฆ่าเชื้อมากิน ขืนรอยาโบราณจากสาวใช้แผลนางคงติดเชื้อก่อน

“มาแล้วเจ้าค่ะ” ถ้วยยาถูกวางลงมาบนถาด ก่อนที่สาวใช้จะยกช้อนตักยาขึ้นมาเตรียมป้อนนาง

“เอ่อ…ทำแผลก่อนเถอะ ข้ายังไม่ได้กินข้าว ถ้ากินยาก่อนเกรงว่าจะปวดท้อง” นางอ้างไปแบบนั้นแหละ ที่ไม่อยากกินเพราะกลิ่นที่น่าเวียนหัวกับสีดำๆแบบนั้นบอกตรงๆว่ากลืนไม่ลง

“แต่ว่า…” สาวใช้พยายามจะป้อนอีกครั้งแต่นางจ้องเขม็งให้รู้ว่านางไม่พอใจ

“เอ่อ… เจ้าค่ะเช่นนั้นข้าจะทำแผลให้คุณหนูเอง” แม้ท่าทางที่เปลี่ยนไปของผู้เป็นนาย จะทำนางแปลกใจไม่น้อย เพราะหากเป็นหยางเค่ออิงก่อนจมน้ำจะร้องไห้ตีโพยตีพายและเอาแต่ด่าทอคนบ้านใหญ่ แต่รอบนี้กลับแปลก หลังฟื้นคืนมา คุณหนูของนางนิ่งเฉยคล้ายคิดสิ่งใดอยู่ตลอดเวลา

“หรือว่าคุณหนูไม่อยากเอาชนะคนบ้านใหญ่แล้ว” เพราะคิดดังไปนิดจึงเผลอพูดออกมาตอนที่กดยาลงบนแผ่นหลังบอบบาง

“เจ้าว่าอะไร” แม้จะได้ยินแต่จับต้นชนปลายไม่ถูก คล้ายกับว่าคนพูดบ่นออกมาเท่านั้น

“เหตุใดครานี้คุณหนูไม่ร้องไห้ตีโพยตีพายไปฟ้องคุณชายใหญ่หรือเจ้าคะ” เมื่ออยากรู้เฟิ่งหลั่นก็ถามทันที

“คุณชายใหญ่หรือ” นางถามทวนเพราะไม่รู้จักใครทั้งนั้น

“ข้าปวดหัวคล้ายจะมีไข้ เจ้า…ช่วยเก็บกวาดห้องให้ข้าได้หรือไม่” เมื่อคิดไปก็ปวดหัวเปล่า ค่อยๆทำความรู้จักไปก็พอ นางนอนไม่ลงจริงๆ สภาพห้องเช่นนี้มันแย่ยิ่งกว่าห้องแม่บ้านในโลกเก่าของนางเสียอีก

“ห๊ะ คุณหนูให้ข้าเก็บกวาดหรือเจ้าคะ” ท่าทางตื่นตกใจทำนางถอยหนี มือบางจับสาบเสื้อคลุมเอาไว้แน่น เพราะตอนแรกสาวใช้คนนี้ปลดชุดออกเพื่อทายา

“บ่าวขอประทานอภัยเจ้าค่ะ คือ…คุณหนูเคยบอกกับข้าเองว่าอยากมีชีวิตที่ลำบากเพื่อคุณชายใหญ่จะได้เห็นใจ ไหนจะท่านปู่ผู้นำเองก็ต้องสงสารคุณหนูอย่างไรเล่าเจ้าคะ” สิ่งที่สาวใช้พูดมาทำนางแอบกรอกตามองบน …ยัยคุณหนูรองนี่ก็แสบไม่เบาเหมือนกัน… นางคิดในใจก่อนจะรีบดึงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใครบางคนเดินมา