ข้าเชื่อว่าท่านพ่อยังไม่ตาย

จากนั้นก็เดินกลับบ้าน ทางด้านเด็กน้อยกู้จื่อหยางก็ตั้งหน้าตั้งตาเก็บเศษไม้เอามาทำฟืนไว้ได้เยอะพอสมควร เขาหันขวับมามองหาพี่สาว พอดีกับที่นางเดินยิ้มกว้างมาให้น้องชาย ก่อนที่จะชูเป็ดป่าในมือให้ดู กู้จื่อหยางรีบวิ่งมาหาพี่สาวทันที เด้กน้อยตื่นเต้นนั่นมันเนื้อเชียวนะ พวกเขาจะได้กินเนื้อกันแล้ว

"พี่ใหญ่ท่านเก่งจังเลยขอรับ"

"พี่โชคดีต่างหากเล่า เจ้าเป็ดตัวนี้มัวแต่ห่วงกินจนไม่ระวังตัว เอ.... หรือว่าหยางหยางกับเหยาเหยาของพี่จะเป็นดาวนำโชคกันนะ พอแยกตัวออกจากบ้านใหญ่ปุ๊บ พวกเราก็มีเนื้อกินทันทีเลย"

กู้จื่อเว่ยเอ่ยเย้าน้องชายด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะชวนชักชวน

"ไปกันเถอะ มื้อนี้ต้มข้าวต้มรองท้องก่อน พี่เก็บไข่ป่ามาด้วยเราจะต้มมันกินกับข้าวต้ม มีเนื้อแห้งที่พี่สะใภ้ใหญ่ให้มาอีก จะได้มีแรงช่วยกันซ่อมแซมหลังคา เมื่อคืนลมแรงหอบเอาหลังคาปลิวหายไปหมด หากวันนี้ฝนเทลงมา พวกเราได้นอนแช่น้ำกันแน่ๆ"

"ขอรับพี่ใหญ่ ข้าจะช่วยท่านทำงาน"

กลับมาถึงบ้าน กู้จื่อเว่ยเริ่มลงมือก่อไฟเพื่อต้มข้าวต้ม นางจัดการซาวข้าวสารอย่างลวกๆ แล้วกรอกใส่กระบอกไม้ไผ่ จากนั้นก็เอาดินเหนียวมาพอกปิดรอบๆ ตรงก้นกระบอกเอาไว้ เพื่อไม่ให้เนื้อไม้ไผ่ไหม้ไฟเร็วจนเกินไป อีกทั้งดินเหนียวยังนำและกักเก็บความร้อนได้ดี ช่วยให้ข้าวต้มด้านในสุกไวระอุทั่วกัน

นางจัดการต้มข้าวไปทั้งหมดสามกระบอก... เหลือทิ้งไว้ก็ไม่เป็นไร ย่อมดีกว่าทำแล้วไม่พอกิน ก่อนจะนำกระบอกไม้ไผ่ที่มีความยาวเกือบสามฉื่อมาพอกดินเหนียวเพื่อใช้ต้มน้ำดื่ม หม้อเหล็กใบเล็กก็เตรียมตั้งไฟไว้สำหรับต้มน้ำร้อนลวกเป็ดป่าเพื่อถอนขน

มารดาของเด็กทั้งสามมองดูลูกๆ ที่ช่วยกันทำงานคนละไม้คนละมือก็พลันน้ำตารื้นออกมาโดยไม่รู้ตัว กู้จื่อเว่ยหันมาเห็นเข้าพอดีจึงละมือจากงานแล้วเอ่ยปลอบใจนาง

"ท่านแม่... ข้าเชื่อว่าท่านพ่อยังไม่ตายหรอกเจ้าค่ะ กลการศึกในสนามรบไม่อาจคาดเดาได้ บางทีข่าวเรื่องกองทัพถูกซุ่มโจมตีอาจเป็นเพียงแผนลวงของกองทัพก็ได้"

"แต่ว่า... แม่กังวลใจเหลือกเกิน" เฉินซื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ท่านแม่ ลองคิดดูสิเจ้าคะ ข้าศึกที่ไหนจะสามารถแทรกซึมเข้ามาซุ่มโจมตีถึงในแคว้นของเราได้ หากบอกว่าดักซุ่มโจมตีตอนกองทัพของเรายกไปบุกตีแคว้นอื่น ยามนั้นยังฟังดูสมเหตุสมผลเสียกว่า เอาเป็นว่าข้าปักใจเชื่อว่าท่านพ่อยังมีชีวิตอยู่... หรือหากท้ายที่สุดพวกเราโชคร้ายต้องกำพร้าบิดาจริงๆ ข้าคนนี้ก็จะเลี้ยงดูท่านกับน้องๆ ให้ดีที่สุด ให้ท่านพ่อที่อยู่บนสวรรค์ได้มองลงมาด้วยความภาคภูมิใจในตัวข้า ท่านแม่ว่าดีหรือไม่เจ้าคะ"

เฉินซื่อรู้ดีว่าบุตรสาวคนโตกำลังพยายามปลอบใจนาง... แล้วตัวนางเล่า ควรจะทำตัวอ่อนแอให้เด็กๆ ต้องเป็นห่วงเช่นนั้นหรือ? นางเพียงแค่ป่วยใจเพราะเรื่องสามี ทว่าไม่ได้ป่วยกายจนไร้เรี่ยวแรงเสียหน่อย หากยามนี้นางยังไม่ลุกขึ้นสู้ แล้วปล่อยให้ลูกๆ ต้องสู้กันเองตามลำพัง เช่นนั้นนางยังสมควรเป็นแม่คนอยู่อีกหรือ

"เว่ยเว่ย... มีอะไรให้แม่ช่วยหรือไม่ แม่ไม่อยากเป็นภาระของพวกเจ้า"

กู้จื่อเว่ยรู้ดีว่ามารดากำลังฝืนร่างกาย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังดีกว่าปล่อยให้นางจมปลักอยู่กับความทุกข์เรื่องสามี หาอะไรให้นางหยิบจับทำเสียหน่อยจะได้ลืมเลือนเรื่องเศร้าไปได้บ้าง คิดได้ดังนั้นกู้จื่อเว่ยจึงลุกเดินไปหามารดา ยามนี้ข้าวต้มในกระบอกไม้ไผ่ได้ที่แล้ว นางจึงเทมันใส่ชามดินเผาก่อนจะเอาไข่เป็ดป่าลงไปต้มต่อ

"ท่านแม่ นี่เนื้อแห้งที่พี่สะใภ้เอามาให้ ข้าเหลาไม้แหลมเตรียมไว้แล้ว ท่านช่วยเอาเนื้อเสียบไม้แล้วย่างไฟสักหน่อยจะได้นำมากินกับข้าวต้มร้อนๆ ส่วนข้าจะไปบ้านปู่ใหญ่เพื่อขอซื้อเกลือกับน้ำตาลสักนิด พวกท่านขาดเกลือแร่มาหลายวัน ร่างกายจะรับไม่ไหวเอา ข้าจะเอาเกลือมาต้มผสมน้ำตาลให้ดื่มเพื่อฟื้นฟูกำลังเจ้าค่ะ"

"อะไรคือเกลือแร่หรือขอรับพี่ใหญ่"

กู้จื่อหยางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"มันคือสิ่งที่ช่วยให้คนที่กำลังอ่อนเพลียกลับมามีเรี่ยวแรงน่ะ เจ้าอยู่บ้านดูแลท่านแม่และน้องเล็กให้ดีนะ ยามนี้พวกบ้านใหญ่น่าจะยังไม่กล้ามาก่อเรื่องเพราะมีชาวบ้านคอยจับตาดูอยู่ พี่จะรีบไปรีบมา"

"ขอรับ พี่ใหญ่วางใจได้เลย! หากวันนี้พวกเขากล้ามารังแกเราอีก ข้าจะใช้กระบวนท่าไม้ตีสุนัขที่ท่านลุงสือเคยสอน ตีพวกเขาให้กระเจิงไปเลย!"

กู้จื่อเว่ยยิ้มให้เด็กน้อย... สือเหยียนเป็นนายพรานที่มีน้ำใจโอบอ้อมอารี ยามปกติเขามักจะล่าเนื้อมาฝากครอบครัวท่านพ่อเสมอ ทว่าพอท่านพ่อต้องไปร่วมทัพ เขาก็แวะเวียนมาน้อยลงเพราะเกรงว่ามารดานางจะถูกชาวบ้านเอาไปนินทาให้เสียหาย ร่างบางเอื้อมมือไปลูบหัวน้อยๆ ของน้องชายด้วยความเอ็นดู จากนั้นจึงมุ่งหน้าเดินเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อซื้อของที่ต้องการ