ลองเสี่ยงดู2

”เช่นนั้นที่เจ้าเขียนจดหมายบอกข้าว่า…ทั้งตระกูลลู่และตระกูลจิง ทุกคนที่ตายล้วนโดนใบสั่งเรื่องจริงสินะ“ ลู่ซิงเยี่ยนคิดไม่ผิดจริงๆที่เลือกน้าสาวมาร่วมมือ เพราะสตรีตรงหน้านี้ฉลาดล้ำลึก ยิ่งกว่าภายนอกที่ดูเรียบร้อยอ่อนหวานเสียอีก

”ท่านตาท่านยายตาย ก็เพราะการคิดค้นโอสถรักษาฝ่าบาทองค์ก่อนได้ หลังจากนั้น…ทั้งๆที่ใกล้วันอภิเษกเต็มที จักพรรดิองค์ก่อนกลับอาการทรุดหนัก จากนั้นก็สิ้นพระชน แม้แต่ราชโองการยกราชบัลลังก์ และราชสมบัติยังดูแปลกพิกล มอบให้ฝ่าบาทองค์ปัจจุบันที่เป็นเพียง…บุตรชายสนมคนที่11 หึ!! ท่านน้ามิสงสัยหรือ“ มือบางของจิงเมิงฮวากำแน่นจนข้อนิ้วเป็นสีขาว มืออีกข้ากุมหัวใจเอาไว้มั่น

”เพราะข้าเอาแต่เห็นใจคนตาย ไม่เคยรู้เลยว่า…คนใกล้ตัวนี่แหละที่อาจมีส่วนรู้เห็นการตายของบิดามารดาข้า และอาจจะรวมถึงพี่สาวและพี่เขยข้าอีกด้วย!!” ความเจ็บปวดแล่นพล่านเข้าสู่หัวใจ

แม้ตอนนี้ปักใจเชื่อใครไม่ได้ แต่ก็ปรักปรำใครไม่ได้เช่นกัน ความตายของคนรอบตัวเริ่มแผ่ขยายกลายเป็นความสงสัยที่มิอาจละเลย

“ซิงเยี่ยน เหตุใจเจ้าจึงอยากเจอฮองเฮานัก เพราะเจ้าสงสัยในตัวพระองค์เช่นนั้นหรือ” มือเล็กเอื้อมไปกุมมือท่านน้าของนางเอาไว้ก่อนจะพูดจาชัดถ้อยชัดคำ

“ตอนนี้เราไว้ใจใครไม่ได้สักคนเจ้าค่ะ แต่ข้าอยากลองเสี่ยงกับฮองเฮา ตอนนี้องค์หญิงใหญ่หายสาปสูญ องค์รัชทายาทถูกทำโทษให้ไปสร้างเขื่อนที่ใหญ่ที่สุดแต่มอบกำลังพลไปเพียง1แสนนาย นั่นมิเท่ากับว่า…มีใครบางคนจะลดทอนอำนาจฮองเฮาหรือเจ้าคะ และใครคนนั้นที่ว่า…อาจจะเป็นคนโปรดคนใหม่” จิงเมิ่งฮวาหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด ก่อนจะตบลงบนหลังมือหลานสาว

“เช่นนั้นเจ้าจะทำอย่างไร” นางกัดริมฝีปากพร้อมพูดตามสิ่งที่นางวางแผนมาแล้วตั้งแต่เป็นวิญาณ

“ขอเข้าเฝ้าฮองเฮาเป็นการส่วนพระองค์ บอกกับฮองเฮาว่าหากส่งข้าไปที่เจิ่นเป่ย ข้าจะตามหาองค์หญิงใหญ่ให้เจอ พระองค์จะต้องวางพระทัยในระดับนึง หากเป็นท่านน้าพูด ในฐานะ…สหายร่วมสาบาน“ เรื่องความสนิทสนมของน้าสาวและฮองเฮาไม่เป็นความลับ นางมีชีวิตอยู่ได้จนถึงตอนนี้คาดว่ามาจากเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน

”และก่อนที่ท่านจะมาข้าได้ใช้ความดีความชอบของบิดา ขอร้องให้เหล่าขุนนางที่เป็นสหายของท่านพ่อท่านแม่ที่ยังภักดี ช่วยกันยื่นฏีกา จากยึดทรัพย์จวนกั๋วกงและเนรเทศทุกคน เปลี่ยนเป็นเนรเทศข้าคนเดียว!!”

“ไม่!! ซิงเยี่ยน เจ้าจะทนลำบากได้อย่างไร!! การถูกเนรเทศไปเจิ่นเป่ย ไม่ใช่ว่า…มันลำบากจนแม้แต่หัวเผือกหัวมันก็มิมีจะยาใส้หรือ!!” จิงเมิ่งฮวาไม่เห็นด้วย

“ข้าไหวเจ้าค่ะ เพราะนั่นคือสิ่งที่ข้าสงสัยและต้องการหาคำตอบ หากที่เจิ่นเป่ยยากแค้น ขาดแคลนเสบียง แต่เหตุใดเว่ยโหวที่เป็นน้องต่างมารดาของฮองเฮาจึงถูกส่งไปอยู่ที่นั่น กับกองทัพนับ5แสนนาย ท่านน้า…” นางขยับเข้ามาใกล้ก่อนมองหน้าสตรีที่เป็นความหวังอีกครั้ง

“ก่อนพี่ชายจะหายตัวไป เขาติดต่อกับเว่ยโหวแห่งเจิ่นเป่ย นั่นยิ่งผิดสังเกตุนะเจ้าคะ” จิงเมิ่งฮวาเริ่มคล้อยตาม

“น้าจะช่วยอะไรเจ้าได้บ้าง” นางมองใบหน้าสวยหวานที่ไม่ดูแก่สักนิดแม้มีอายุถึง30หนาว ด้วยแววตาเปล่งประกายบางอย่าง

“รักแรกมักลืมยาก หากข้าจะขอให้ท่าน…” จิงเมิ่งฮวารู้ดีว่าหลานสาวหมายถึงอะไร นางลูบมือตัวเองไปมาก่อนถอนหายใจ

“ข้าเข้าใจในสิ่งที่เจ้าคิด แต่การไม่แย่งวาสนาใครคือการดำรงชีวิตที่ยั่งยืน ซิงเยี่ยน วันเวลาที่เลยผ่านก่อนหน้านี้ข้าอาจเป็นพระจันทร์ในดวงใจเขา แต่วันนี้…เจ้าก็เห็นเขามีสนมอีกมากมาย แม้แต่ฮองเฮาที่สนับสนุนเขาขึ้นครองบัลลังก์ยังถูกเขาเมินเฉย เจ้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าข้าจะเป็นที่หนึ่งในใจเขาอยู่”

หากจะถามว่าเรื่องนี้ใครน่าสงสัยสุด นางก็คิดว่าเป็นฮ่องเต้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น…เรื่องในอดีตที่น้าสาวของนางคือรักแรกของพระองค์ก็ทำให้ยากต่อการคาดเดา

“ไม่มั่นใจเลยจริงๆเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้เราไม่มีทางเลือกมากนัก สกุลเว่ยที่เป็นตระกูลเก่าของฮองเฮา เหลือผู้สืบทอดเพียงคนเดียวคือ…เว่ยโหว…ตอนนี้ดูท่าว่าตำแหน่งก็ไม่ได้มั่นคง หรือว่า…” มีหลายเรื่องที่ยังหาคำตอบไม่ได้ แม้จะมีหลักฐานว่าบิดามารดาถูกลอบฆ่า แต่ก็ไม่รู้ตัวคนบงการอยู่ดี

“ซิงเยี่ยน…หากว่าคนๆนั้นอยากกำจัดสกุลลู่ เพื่ออำนาจทางการทหาร และอยากกำจัดสกุลจิงคนที่มีตำหรับยามากมาย และมีแต่ขุนนางสนับสนุนให้มีความสัมพันธุ์อันดีต่อราชวงศ์ หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ…การที่เราจะเข้าไปหาฮองเฮานั่นถูกต้องแล้วหรือ”