ตำแหน่งชายา ข้าขอคืนให้ผู้ที่คู่ควร

บทนำ

งานแต่งวันนั้นข้าไม่ได้ถูกเลือกให้เป็นเจ้าสาว แต่กลับเป็นข้าถูกทิ้งไว้ในห้องหอ ทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างสมบูรณ์

เกี้ยวแดง ชุดเจ้าสาวฤกษ์ยามที่ไม่มีใครกล้าขัดมีเพียงสิ่งเดียวที่ผิด เจ้าสาวและสิ่งนั้น


คือข้า

พวกเขาพูดกันว่า ข้าอยากได้ตำแหน่งพระชายา จนกล้าปลอมตัวขึ้นเกี้ยว แย่งวาสนาของพานหรงหรง

คำพูดเหล่านั้น ไม่มีใครพูดต่อหน้าข้า แต่ข้ากลับได้ยินมันชัดกว่าคำใด ทุกสายตาที่มองมา


ทุกความเงียบที่ทิ้งไว้

มันดังพอจะบอกว่าข้าคือความผิดพลาด

ในคืนนั้นข้านั่งอยู่ในเรือนหอ ประตูปิดและไม่มีใครมาเปิด

ข้ารอ…

รอให้ใครสักคนมาแก้ไข รอให้เรื่องนี้จบลง


เหมือนที่มันควรจะเป็น

แต่เวลาผ่านไปและไม่มีใครมา ไม่มีใครเคาะประตู ไม่มีใครเรียกชื่อข้า

ไม่มีใคร…ต้องการคืนสิ่งที่ควรเป็นของตน

จนกระทั่ง ประตูบานนั้นเปิดออก องค์ชายจินหลงก้าวเข้ามา เขาไม่ได้หยุด ไม่ได้ถาม สายตาของเขาเพียงกวาดมอง เหมือนกำลังมองสิ่งของที่วางผิดที่

“เจ้าเป็นใคร” คำถามนั้นเรียบ ไม่ใช่เพราะอยากรู้ แต่เพราะควรถาม ข้าไม่ได้ตอบ ไม่ใช่เพราะไม่กล้า แต่เพราะรู้ดีว่า ไม่ว่าข้าจะเป็นใคร ผลลัพธ์ก็ไม่เปลี่ยน

คืนนั้นผ่านไป โดยไม่มีใครหยุดมันไม่มีใครยอมรับว่ามันผิด และไม่มีใคร…คิดจะแก้ไข

เมื่อรุ่งเช้ามาถึงพร้อมกับสายตาของคนทั้งตำหนัก พวกเขาไม่ถามว่าข้าเข้ามาได้อย่างไร พวกเขาถามเพียงว่า

“เหตุใดนางถึงยังอยู่”

คำตอบนั้นง่ายเพราะคนที่ควรอยู่ ไม่มา และคนที่ไม่ควรอยู่ไม่มีทางไป

องค์ชายจินหลงจึงต้องรับข้าไว้ไม่ใช่เพราะเมตตาแต่เพราะเขาถูกบีบให้ต้องทำ เพราะเขา เข้าหอกับข้าแล้ว

และในใต้หล้านี้ ไม่มีสิ่งใดทำลายศักดิ์ศรีของเขาได้มากไปกว่านั้น

ข้ากลายเป็นพระชายาเอก ในคืนเดียว โดยไม่มีใครถามว่าข้าต้องการหรือไม่

บางครั้งข้าก็คิด ถ้าคืนนั้น ข้าลุกขึ้น เปิดประตู แล้วเดินออกไป จะมีใครหยุดข้าหรือไม่

หรือบางทีอาจไม่มีใครสนใจด้วยซ้ำเพราะตั้งแต่แรก ข้าก็ไม่เคยมีตัวตนในสายตาของใคร

นอกจากในฐานะความผิดพลาดที่ยังหายใจอยู่และในตำหนักแห่งนี้ ความผิดพลาด ไม่มีวันถูกลืม เพราะองค์ชายจินหลงตอกย้ำความผิดของข้าอยู่ตลอดเวลา