ซ่อนกลสวาท

หวานใจ พิศาลสิน พยาบาลสาว วัย 24 ใบหน้ารูปหัวใจดวงตากลมโตใสซื่อไม่ต่างจากกวางน้อยริมฝีปากบางเป็นกระจับได้รูปผิวพรรณผ่องใสอมชมพูดุจกลีบบัวมันยิ่งทำให้หล่อนเป็นผู้หญิงที่น่าดึงดูดใจต่อเพศตรงข้ามไม่น้อย

หล่อนทำงานที่โรงพยาบาลอครตานนท์ ซึ่งเป็นโรงพยาบาลที่ไม่ต่างจากโรงแรมระดับ 5 ดาวเลย สักนิดถ้าหากเทียบกับความหรูหรา โรงพยาบาลอครตานนท์นั้นครอบคลุมการรักษาไปทั่วทุกมุมโลกมีสาขาทั้งหมด 27 สาขา และยังไม่นับรวมคลินิกย่อยตามพื้นที่ต่างๆ ในประเทศไทยอีก

การรักษาที่นี่เข้าถึงผู้คนทุกระดับไม่ว่าจะเป็นคนชนชั้นไหนก็ตามจะได้รับบริการและการรักษาที่ดีที่สุดจากทางโรงพยาบาลแห่งนี้

หล่อนสามารถเข้ามาทำงานที่นี่ได้เพราะได้เพื่อนสาวอย่าง กมลชนก พรหมสถิตย์ ช่วยเหลือหลังจากที่กลับมาจากญี่ปุ่นชีวิตของหล่อนมันพังยับเยินไม่เป็นท่าเพราะหัวใจหล่อนมันไม่แข็งแรงพอเพียงแค่นึกถึงอดีตแฟนหนุ่มเมื่อไหร่ชีวิตหล่อนมันเหมือนถูกดูดลงไปในหลุมลึกของความเจ็บปวดทุกครา

ซาโนะ เคนอิจิ หนุ่มวัย 38 ลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น เขาเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ในแถบเอเชีย ตลอดระยะเวลาในการคบหากันเขาแสดงให้เห็นถึงความรักที่มีต่อหล่อนอย่างล้นหลามแต่ในทางกลับกันเขาเหมือนมีบางสิ่งที่ปิดบังและซ่อนเร้นในแววตาคมกริบคู่นั้นเสมอจวบจนกระทั่งเขาเลือกที่จะทิ้งหล่อนไปอย่างไร้เยื่อใยไม่มีเหตุผลหรือแม้กระทั่งคำร่ำลาหล่อนได้แต่เฝ้าถามตนเองว่าทำผิดพลาดอะไรไม่ดีตรงไหนเขาถึงได้ทอดทิ้งไป ถึงแม้หลังจากนั้นไม่นานเขาจะเริ่มมีข่าวกับบรรดาสาวๆ แต่หล่อนก็ยังอยากฟังเหตุผลในการจากไปของเขาอยู่ดีถึงแม้มันจะรู้แล้วปวดใจแค่ไหนก็ตาม

''สวัสดีค่ะคุณยาย''

หวานใจในชุดนางพยาบาลสีขาวมันยิ่งทำให้หล่อนดูงดงามราวกับนางฟ้า

"คุณยายนั่งรอคุณหมอตรงนี้สักครู่นะคะ"

หันไปเตรียมเครื่องมือเเพทย์ที่จำเป็นในการรักษาในขณะที่ผู้ป่วยวัยหกสิบเก้านั่งรอด้วยความไม่กังวลใจ

"นังหนูยายจะเป็นอะไรมากไหม"

หวานใจหันมายิ้มให้กำลังใจผู้ป่วย

"ไม่ค่ะคุณยายไม่ต้องกังวลนะคะคุณหมอที่นี่เก่งมากๆ รับรองว่าคุณยายหายป่วยอย่างแน่นอนค่ะ"

คนป่วยได้รับกำลังใจพร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตรของพยาบาลทำให้พอจะคลายความกังวลไปได้บ้าง

"สวัสดีครับคุณยาย"

หมอกฤษณะผู้รับหน้าที่รักษากล่าวสวัสดีก่อนจะเริ่มทำการรักษาผู้ป่วยจนกระทั่งเสร็จสิ้นทำให้ภายในห้องรักษาเหลือเพียงแค่กฤษณะและหล่อน

"เหนื่อยไหมครับคุณหวานใจ"

กฤษณะหมอหนุ่มผู้มีความหล่อเหลาแบบชายไทยดั้งเดิมผิวสีเหลืองแทนคิ้วเข้มดกดำเรียงตัวสวยยิ่งทำให้ใบหน้าหล่อดูคมคายส่วนสูงของเขาไล่เรี่ยกับหนุ่มตาน้ำข้าว

"ไม่เหนื่อยค่ะหมอ"

"ผมบอกแล้วไงครับคุณหวานใจว่าให้เรียกผมว่ากฤษ"

ใครๆ ก็เรียกเขาว่าคุณหมอทั้งนั้นมันทำให้หล่อนติดปากอีกอย่างพยาบาลที่นี่เรียกหมอที่ปฏิบัติหน้าที่แบบนี้เสียส่วนใหญ่

"หวานใจว่ามันไม่เหมาะค่ะ"

หล่อนไม่อยากสร้างความสนิทสนมเพราะหากหล่อนไม่เข้าใจผิดไปเองเขาน่าจะสนใจหล่อนอยู่

"เหมาะสิครับทำไมจะไม่เหมาะ"

เขายังคงพยายามตื๊อเช่นเดิมซึ่งมันทำให้หล่อนอึดอัดใจไม่น้อย

"ได้ค่ะคุณกฤษ แต่หวานใจจะเรียกแบบนี้เฉพาะนอกเวลางานนะคะ"

คนหล่อยิ้มด้วยความดีใจหากสาวๆ พยาบาลทั้งหลายเห็นภาพนี้คงทำให้ละลายได้ไม่ยากแต่กับหล่อนแล้วมันไม่เป็นผลแม้แต่นิดเดียว

"หวานใจขอตัวนะคะ"

กฤษณะได้แต่มองตามร่างอรชรแน่งน้อยของหล่อนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสิเน่หา หวานใจต่างจากผู้หญิงทั่วไปที่เขาพบเจอ รอยยิ้มของหล่อนมันทำให้หัวใจหนุ่มเต้นแรงระรัวผิดจังหวะ

"หวังว่าสักวันคุณจะใจอ่อนหวานใจ"

สนามบิน ณ ประเทศไทย

วันนี้หล่อนรู้ข่าวซุบซิบคนดังว่า ซาโนะ เคนอิจิ จะเดินทางมาที่ประเทศไทยหล่อนอดไม่ได้ที่จะอยากพบเจอเขาอีกสักครั้งหัวใจสาวเต็มไปด้วยความหวังหลายต่อหลายครั้ง ที่พยายามขอพบซาโนะ เคนอิจิ แต่กลับถูกขัดขวางโดยเหล่าบอดี้การด์ของเขาหัวใจสาวร้าวรานเขารังเกียจหล่อนถึงขั้นนี้เชียวหรือถึงแม้กระทั่งไม่อยากพบเจอ นี่คงจะเป็นโอกาสดีที่หล่อนจะได้พบเขาเพราะอยากถามในสิ่งที่ค้างคาใจมาตลอด...เหตุผลที่เขาทิ้งหล่อนไป ต้องการรู้เพียงเท่านี้หล่อนจะได้ตัดใจจากเขาโดยที่ไม่มีอะไรติดค้างในใจอีก

หล่อนพอจะรู้ว่าเขามาถึงประเทศไทยเที่ยวบินเวลา 22:40 น. นอกจากหล่อนที่มารอพบเจอเขาแล้วยังมีบรรดาแฟนคลับของเขาที่มารอพบอีกต่างหาก เพราะด้วยความที่ซาโนะ เคนอิจิ เป็นนักธุรกิจที่เปี่ยมไปด้วยความเพรียบพร้อมทั้งหน้าตาและความสำเร็จในอาชีพทำให้กลายเป็นบุคคลที่สาวๆ ใฝ่ฝัน

ใกล้เวลาแล้วหัวใจสาวมันบีบตัวจนรู้สึกอึดอัดหายใจลำบากนานแค่ไหนแล้วที่หล่อนไม่ได้เห็นเขาโดยไม่ต้องผ่านสื่อต่างๆ

เสียงกรี๊ดกร๊าดดังก้องทำให้หล่อนมั่นใจว่าซาโนะ เคนอิจิมาถึงแล้วร่างบางรีบลุกขึ้นก่อนจะรีบตรงไปทางกลุ่มคนที่กำลังมุงอยู่

ด้วยส่วนสูงหนึ่งร้อยห้าสิบแปดเซนติเมตรของหล่อนมันทำให้แทบจะมองอะไรไม่เห็นเลยสักนิดนอกจากกลุ่ม บอดี้การ์ดชุดดำนับสิบที่กันบรรดาสาวๆ ที่พยายามดันกันเข้ามาหาคนที่อยู่ตรงกลาง

เหมือนโชคเข้าข้างหล่อนเห็นเขาผ่านช่องเล็กๆ จาก ผู้คนที่ล้นหลามเสียงตะโกนเรียกชื่อของ ซาโนะ เคนอิจิดังก้องไปทั่วอาคารสนามบินไม่ต่างจากเสียงกรี๊ดดาราเกาหลี

"ซาโนะ เคนอิจิ"

เสียงคลั่งไคล้ของบรรดาสาวๆ ไม่สามารถหยุดการก้าวเดินของเขา ท่วงท่าดูสง่าเต็มไปด้วยอำนาจเขายังคงดูดีเหมือนเดิมไม่มีผิดหัวใจสาวมันกระตุกสั่นไหวเพียงแค่เห็นเขาจากมุมเล็กๆ ที่ยืนอยู่ เขากำลังจะก้าวเดินเข้าห้องรับรองวีไอพี นั่นหมายถึงหล่อนคงจะหมดสิทธิ์ในการได้พบเจอพูดคุยสิ่งที่ค้างในใจ

' 'ซาโนะ เคนอิจิ"

หล่อนเปล่งเสียงเรียกเขามันไม่ใช่เสียงชื่นชมคลั่งไคล้อย่างบรรดาแฟนคลับมันเป็นน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังความคิดถึง...

"ซาโนะ เคนอิจิ อย่าเพิ่งไป"

หล่อนตะโกนมันสุดเสียงก่อนที่จะโดนเบียดเข้าเต็มแรงจากคนด้านหลังร่างเล็กของหล่อนกระเด็นหลุดฝ่าเหล่าผู้คน และบอดี้การ์ดลงไปกองกับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ

สิ่งที่หล่อนเห็นเบื้องหน้าคือรองเท้าสีดำเงาวับก่อนที่สายตาจะค่อยๆ มองไล่ขึ้นไปด้านบน

ซาโนะ เคนอิจิ ในชุดสูทสีควันบุหรี่ เขายังคงดูดีเสมอใบหน้าหล่อเย็นชาไร้ความรู้สึกกับสายตามืดดำที่ปรายตามองหล่อนเพียงเสี้ยววินาทีแต่มันกลับสร้างบาดแผลฉกรรจ์ได้อย่างเหลือร้ายก่อนที่เขาจะก้าวเดินต่อไปอย่างไม่ไยดี

"เคนอิจิ"

เหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างภายในลำคอหล่อนพยายามเปล่งเสียงตะโกนให้ดังสุดเสียงซึ่งทำเอาร่างสูงใหญ่ของเขาหยุดชะงักทันที

"ฉันแค่อยากรู้เหตุผลได้โปรดบอกฉัน"

เสียงของผู้คนดังเซ็งแซ่ด้วยความประหลาดใจและใคร่อยากรู้

หล่อนเจ็บขาจนลุกไม่ไหวในขณะที่เขาหยุดชะงักงันเพราะเสียงของหล่อนก่อนจะทำเป็นเหมือนหล่อนไม่มีตัวตนแล้วก้าวเดินต่อไป

แผ่นหลังกว้างเดินหายลับเข้าไปในห้องวีไอพีหัวใจสาวพังทะลายน้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลออกมาอาบแก้มนวลร่างบางนั่งคุดคู้กอดเข่าร่ำไห้อยู่ตรงนั้นอย่างน่าเวทนาท่ามกลางสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างไม่อายใคร

"คุณคะลุกไหวไหมเดี๋ยวดิฉันช่วยพยุงนะคะ"

มือบางปาดน้ำตาทิ้งก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวขึ้น

"ขอบคุณนะคะ"

ดูจากชุดฟอร์มแล้วผู้หญิงคนนี้น่าจะเป็นพนักงานของสนามบิน

"รบกวนคุณช่วยพยุงฉันขึ้นรถแท็กซี่ด้านหน้าได้ไหมคะ"

มันคงไม่มีประโยชน์อะไรอีกที่จะอยู่ที่สนามบินต่อ

"ยินดีค่ะ"

หล่อนยิ้มรับอย่างเป็นมิตร

"ขอบคุณมากนะคะ"

เมื่อถึงรถโดยสารหล่อนหันไปขอบคุณหญิงสาวที่มาส่งหล่อนด้วยความซาบซึ้งใจก่อนที่รถจะเเล่นออกไปบนท้องถนน ภายในหัวมีแต่ภาพความเมินเฉยของ ซาโนะ เคนอิจิ สายตาของเขาที่มองหล่อนแค่ปราดเดียวมันทำให้หล่อนรู้สึกไร้ค่าไม่ต่างจากเศษขยะหรือมันถึงเวลาแล้วจริงๆ ที่หล่อนต้องก้มหน้ายอมรับความเป็นจริงที่เกิดขึ้น...ความจริงที่เขาไม่ได้รักหล่อนแล้วไม่ว่ามันจะเป็นเหตุผลใดก็ตาม