คำนำ

เจตนิพัทธ์ รังสรรค์วงศ์​ (พัท) นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงจบ MBA จากอังกฤษ ผู้ชายที่เพรียบพร้อมไปทั้ง นาม และทรัพย์ สาวเล็กสาวน้อยต่างก็หมายตาอยากเข้าไปทักทายพูดคุยและสานฝันกับเขากันแทบจะทุกคน.. ชายหนุ่มที่อายุยี่สิบแปดปีที่รักเดียวใจเดียวไม่แม้แต่จะคิดนอกใจหรือนอกกายแฟนสาวของตน.. หนุ่มในอุดมคติของผู้หญิงทั้งหลายแต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ทำให้หญิงอันเป็นที่รักของเขาต้องรู้สึกผิดที่มาคบกับผู้ชายเช่นเขา..

อภิญญา สุขธิศาสตร์ อายุ ยี่สิบแปดปี คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ชื่อเช่น ฟ้า นักศึกษาเกียรตินิยมอันดับสองของชั้นปี แต่เนื่องด้วยอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นจึงทำให้ฟ้าต้องเสียงานที่ตัวเองใฝ่ฝันไป.. เธอไม่สามารถไปรายงานตัวได้อันที่จริงเธอเองก็สามารถทำงานที่ธนาคารได้แต่เธอเลือกที่จะไม่ไปเพราะเธอไม่อยากไปตัดโอกาสให้กับคนอื่นดังนั้นเธอจึงตัดสินใจทำอย่างอื่นแทน.. การที่เธอไม่ไปทำงานที่ธนาคารมันคือส่วนหนึ่งแต่ปัจจัยหลักเลยก็คือเธอท้อง.. ท้องน้องทอฝันซึ่งตอนนั้นเธอเองก็ไม่รู้หรอกจนเธอมาประสบอุบัติเหตุนั่นแหละเธอถึงรู้ว่าเธอไม่ได้ตัวคนเดียวเธอจึงเลือกที่จะเสียสละงานนี้ให้คนอื่นและเธอขอดูแลตัวเองพร้อมกับเจ้าตัวเล็กในท้อง.. ทอฝันหรือน้องดรีม เด็กน้อยที่เกิดขึ้นมาจากความรักของเธอและเขาถึงแม้ว่ามันจะเป็นการเพ้อฝันของเธอเพียงฝ่ายเดียวแต่เธอก็มีความสุขในแบบที่เธอต้องการแล้ว..

พิชญา มรุธาดา (แก้ม) สาวสวยที่ครอบครัวต่างก็รับราชการกันรุ่นต่อรุ่น.. ผู้ชายของครอบครัวมักจะรับราชการกันหมดส่วนผู้หญิงก็ทำกิจการสืบทอดกันต่อ ๆ มาครอบครัวที่หัวโบราณของเธอนั้นทำให้เธอได้รู้จักกับผู้ชายที่แสนดีอย่างพัท.. ผู้ชายที่เธอไม่เคยคิดว่าจะมีอยู่บนโลกนี้.. เขาให้เกียรติเธอมาก ๆ เขาเป็นคนที่ใจเย็น อบอุ่นความดีของเขานั้นทำให้เธออยากจะแต่งงานกับพัทให้เร็วที่สุดแต่ก็เป็นไปไม่ได้เพราะต้องรอฤกษ์จากผู้ใหญ่และนั้นก็ทำให้เราสองคนต้องคบกันเป็นแฟนแบบนี้ต่อไปจนกว่าจะถึงวันที่เราได้แต่งงานกัน..

“ถ้าหนูขอพรได้หนึ่งข้อ น้องดรีมอยากให้แม่ไม่เจ็บที่เท้าและอยากให้แม่มีความสุข.. อุ๊ยหนูขอเกินหนึ่งขอไปแล้วถ้าอย่างนั้นน้องดรีมอยากให้คุณแม่ไม่เจ็บเท้าค่ะน้องดรีมเป็นห่วงคุณแม่..”

ลูกไม่คิดที่จะขอพรให้ได้เจอเขาเลย.. คนเป็นแม่ต้องสอนลูกว่าอย่างไรกันลูกถึงไม่คิดที่จะอยากเจอเขา.. ทำไมฟ้าถึงไม่เคยคิดจะบอกลูกเหรอว่าเขา..ยังมีชีวิตอยู่และเขาก็อยู่ไม่ไกลฟ้าเองก็สามารถไปหาเขาได้เสมอแต่ฟ้ากลับไม่ยอมเอ่ยปากพูดถึงเรื่องเขาเลยสักนิดมันใช่เหรอ?

“แล้วน้องดรีมไม่อยากเจอพ่อบ้างเหรอครับ”

“น้องดรีมเจอไม่ได้ค่ะ..”

“แล้วถ้าสมมุติว่าวันนี้น้องดรีมได้เจอพ่อน้องดรีมจะดีใจรึเปล่าครับ?”

“ฮืม.. ไม่รู้ค่ะน้องดรีมไม่มีพ่อน้องดรีมเลยไม่รู้ว่าต้องดีใจรึเปล่า..”

นิยายเรื่องนี้สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายไปเผยแพร่หรือกระทำการใด ๆ ก่อนได้รับการอนุญาตจากผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ หากฝ่าฝืนจะดำเนินการทางกฎหมายต่อผู้กระทำละเมิดอย่างเด็ดขาดโดยไม่มีข้อยกเว้น

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องท่ีสมมุติขึ้นมา ชื่อ นามสกุล สถานที่และสิ่งต่างๆในนิยายไม่มีอยู่จริง นิยายเรื่องนี้อาจจะมีบางช่วงบางตอนที่เหนือธรรมชาติ ดังนั้นโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านทุกครั้ง ผู้ที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปีควรได้รับคำแนะนำจากผู้ปกครอง..