บทที่ 27 ฆ่าทิ้งด้วยมีดไปเลยทีเดียว

"ดี ดีมาก!"

เซียวเย่หลันหัวเราะกลับด้วยความโกรธ

เขาดึงดาบที่เอวของเขาออก โดยวางไว้ที่หน้าคอของเซ่เชียนฮวน แสงเย็นของดาบส่องประกายในดวงตาของนาง

“เจ้าไม่กลัวตายหรือไง?” เซียวเย่หลันจ้องมองอีกคนอย่างโหดเหี้ยม

“แน่นอนว่าหม่อมฉันกลัว” เซ่เชียนฮวนเงยหน้าขึ้น คิ้วของนางขมวดเล็กน้อย น้ำเสียงของนางเย็นราวกับหิมะที่เพิ่งละลาย “แต่การตายด้วยน้ำมือของผู้ชายอย่างท่านที่ไม่รู้ถูกผิด หม่อมฉันรู้สึกมันน่าขยะแขยงกว่าซะอีก"

“ฮึก เจ้าทำอะไรผิดต่อข้าแบบนี้ เจ้ายังมีหน้ามาว่าข้าแบบนี้อีก!”

เซียวเย่หลันไม่รู้จริงๆเลยว่าหล่อนกล้าทำแบบนี้!

เมื่อนึกคิดขึ้นมาว่าหัวสมองช่วงนี้ของตัวเองนั้นหมกมุ่นอยู่กับนาง เขานั้นดูโง่เง่าสุดๆ

หล่อนกล้าที่จะมีชู้

ในช่วงที่ผ่านมาเขาคิดอยู่ว่าหล่อนนั้นทำอะไรอยู่?

ผู้หญิงแบบนี้สมควรโดนฆ่าทิ้งด้วยมีดเลยทีเดียว!

เซียวเย่หลันโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ และใบมีดลึกเข้าเล็กน้อย ตัดผ่านผิวหนังของเซ่เชียนฮวน และมีเลือดไหลซึมออกมาอย่างช้าๆ

"หม่อมฉันไม่ได้ทำอะไรที่ผิด" เซ่เชียนฮวนจ้องไปที่เขาอย่างแน่วแน่ ดวงตาของนางใสราวกับน้ำพุ เต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้และความมุ่งมั่น "แม้ว่าท่านจะฆ่าหม่อมฉันในวันนี้ ในอนาคตท่านจะใช้ชีวิตได้ไม่มีความสุขแน่นอน เพราะท่านนั้นเข้าใจผิดไม่รู้ความเป็นมาว่าเป็นอย่างไร ฆ่าผู้บริสุทธิ์ด้วยมือของท่านเอง ความยุติธรรมจากสวรรค์จะไม่ละเว้นท่านแน่นอน”

คำพูดของนางทำให้เซียวเย่หลันพูดไม่ออกเลยทีเดียว

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นไหวเล็กๆ น้อยๆ ในใจ เมื่อได้เห็นดวงตาที่ใสซื่อเช่นนั้น ถ้าเป็นคนที่กระทำผิดจริงๆ จะไปมีดวงตาที่มุ่งมั่นเช่นนั้นจริงเหรอ?

ในเวลานี้นางเว่ยก็รีบเข้ามาคุกเข่าพร้อมกับเสี่ยวตง ทั้งสองโค้งคำนับให้เซียวเย่หลัน

“ท่านอ๋องโปรดตรวจสอบความจริงด้วยเถอะเจ้าค่ะ ข้าน้อยสามารถเป็นพยานได้ว่าหวางเฟยมาที่นี่เพื่อทำการรักษาบาดแผลจริงๆ! นอกจากนี้สิ้นเอ๋อร์เติบโตมาพร้อมกับท่าน เขาเป็นคนอย่างไรท่านเองก็คงรู้ เขาจะไม่มีวันทำเรื่องทรยศเช่นนั้นต่อท่านอ๋องแน่นอนเจ้าค่ะ!”

“ท่านอ๋องโปรดอย่าลงมือเลยเจ้าค่ะ ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าน้อยเอง ข้าน้อยเห็นว่าหวางเฟยเก่งทักษะการแพทย์และสามารถปรุงยาได้ ข้าน้อยจึงขอร้องให้หวางเฟยมาตรวจดูอาการบาดเจ็บของพี่ชาย ถ้าท่านอ๋องจะฆ่า ท่านอ๋องฆ่าหนูแทนเถอะเจ้าค่ะ!"

เสี่ยวตงคำนับไม่หยุด

แม้ว่านางจะไม่ได้ติดตามเซ่เชียนฮวนได้นานมาก แต่นางภักดีต่อเซ่เชียนฮวนมากๆ

เสียงร้องไห้อ้อนวอนของแม่ลูกสองคนดังก้องอยู่ในห้องในขณะนี้

เซียวเย่หลันนั้นโมโหอารมณ์เสีย

เขาค่อยๆ เคลื่อนมีดยาวออกจากคอของเซ่เชียนฮวน และใช้นิ้วเช็ดเลือดออกจากมีด ใบหน้าของเขายังคงเย็นชา

“พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องพูดโกโหเพื่อหล่อนหรอก ไอ้คนโง่เง่านี้จะไปรู้ทักษะการแพทย์ได้อย่างไรเหล่า”

หลังจากพูดจบ เซียวเย่หลันก็เหลือบมองไปที่เย่สิ้นซึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น และพูดด้วยน้ำเสียงเสียดแทง "เย่สิ้นจะไม่ทำอะไรที่ทรยศต่อข้าแน่นอน แต่ผู้หญิงคนนี้แตกต่างออกไป หล่อนไม่ได้รับความสนใจจากข้าเลยจงใจหว่านเสน่ห์ใส่เย่สิ้นเพื่อตอบสนองความต้องการของหล่อน "

ปากของเซ่เชียนฮวนกระตุก

ท่านอ๋องไม่เพียงหลงตัวเองเท่านั้น แต่ยังมีจินตนาการอันล้ำเลิศด้วย?

เพราะนางไม่ได้รับความสนใจเขา นางจึงยั่วยวนผู้ชายคนอื่นเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเอง นี่เขาคิดออกได้อย่างไร

“ขอร้องเถอะนะ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นอย่างที่ท่านพูดก็เถอะ แต่หม่อมฉันยังไงก็ต้องหาผู้ชายที่ธรรมดาทั่วไปคนหนึ่งสิ มาหาผู้บาดเจ็บเช่นนี้จะสามารถตอบสนองความต้องการประเภทใดได้บ้างล่ะ?” เซ่เชียนฮวนถามอย่างอ่อนแรง นางพลางกุมคอที่มีเลือดไหลอยู่

“หุบปากซะ” เซียวเย่หลันกดฝักดาบแน่นด้วยมือขวาของเขา พร้อมกับเส้นเลือดปูดที่หลังมือ “ที่ข้าไม่ฆ่าเจ้าทิ้งในตอนนี้เพราะว่าฆ่าไม่ต้องการทำให้มือตัวเองเปื่อนเลือด”

"องครักษ์มานี่!"

องครักษ์กลุ่มหนึ่งเข้ามาทันที

เซียวเย่หลันมองไปที่เซ่เชียนฮวนอย่างเย็นชา "หวางเฟยประพฤติตัวไม่ดี ลากหล่อนออกไปลงโทษด้วยการตีห้าสิบครั้งอย่างรุนแรง!"