บทที่ 24 ความผิดของหม่อมฉันทั้งนั้น พอใจหรือยัง?

เซ่เชียนฮวนงงงวย

“หม่อมฉันดูเหมือนกำลังทำเรื่องไร้สาระหรือไง?”

เซียวเย่หลันระงับความโกรธของตน "เจ้าไม่เข้าใจทฤษฎีทางการแพทย์สักหน่อย เจ้าเพียงได้เรียนรู้วิชาเป่าลมสำหรับจมน้ำเท่านั้นเอง เจ้าคิดว่าเจ้าได้กลายเป็นหมอมหัศจรรย์แล้วหรือไง?"

"..." เซ่เชียนฮวนเงียบ

นางไม่ได้ตอบกับประโยคที่เขาว่านี้

ต้องการให้นางยอมรับตรงๆ ว่าใช่แล้ว หม่อมฉันเป็นหมอมหัศจรรย์หรือไงเหล่า

"ยังดีที่ห้าวเอ๋อร์เพียงแค่แช่อยู่ในน้ำนานเกินไป มีอาการเป็นไข้เพียงเล็กน้อย น้องสะใภ้ไม่ต้องกังวลเลย พวกข้าจะหาหมอที่มีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมมาตรวจดูให้ดีเมื่อกลับไปถึงจวน"

ไท่จื่อเฟยพยักหน้าให้เซ่เชียนฮวน

ทันใดนั้นนางและไท่จื่อก็จากไปพร้อมกับท่านชายเห้า

สำหรับหมอกากที่อับอายขายหน้านั้น เขาก็ไม่มีหน้าที่จะอยู่ต่อที่นี่โดยธรรมชาติ เขาหนีจากไปตามไท่จื่อและคนอื่นๆ ด้วยเช่นกัน

เซ่เชียนฮวนไม่ได้เกลี้ยกล่อมให้อยู่ต่อ ในสายตาของขุนนางในเมืองหลวงนางมักจะดูเป็นคนเง่าโง่เขลาในสายตาพวกเขาเสมอ เป็นเรื่องปกติที่ไท่จื่อเฟยจะไม่รับฟังคำแนะนำของนาง

ในวันข้างหน้า นางเองคงต้องหาทางไปรักษาท่านชายเห้าอีกครั้ง นางจะเพิกเฉยต่อความตายที่จะมาถึงไม่ได้

เมื่อเซ่เชียนฮวนหลับตาและครุ่นคิดอยู่ เซียวเย่หลันชำเลืองดูนางและตะคอกใส่อย่างเย็นชา "สุดท้าย เป็นเพราะเจ้าไปมาอย่างไม่เชื่อฟังคำสั่งห้าม จึงทำให้เกิดความวุ่นวายนี้ขึ้น"

“ทำไมกลายเป็นความผิดของหม่อมฉันซะแล้ว?” เซ่เชียนฮวนพูดไม่ออกเลยทีเดียว

เซียวเย่หลันมีสีหน้าที่เฉยเมย "เป็นเพราะเจ้าเล่นซ่อนหากับห้าวเอ๋อร์ไงล่ะ จึงทำให้เขาวิ่งไปที่ริมบ่อน้ำไงล่ะ"

"ได้ได้ได้ ทั้งหมดเป็นความผิดของหม่อมฉันทั้งนั้น พอใจหรือยัง! หม่อมฉันจะกลับไปที่ เรือนหลันเซียงเดี๋ยวนี้เลย เพื่อไม่ขัดขวางสายตาอันสูงส่งของจ้านอ๋อง ท่านสามารถอยู่กับแม่นางซูอย่างมีความสุขได้เลย"

เซ่เชียนฮวนหันหลังจากไปด้วยความโกรธ

นางเข้าใจแล้วว่าในสายตาของชายคนนี้แม้แต่ที่นางหายใจก็ยังผิด

คนอื่นเขาเกิดอุบัติเหตุเพราะตัวคนอื่นเอง เขาก็ยังสามารถมาโทษใส่นางได้

เซียวเย่หลันจ้องมองแผ่นหลังของเซ่เชียนฮวนที่เดินไปไกลด้วยความโกรธ หัวใจของเขานั้นมีการเต้นเบาๆ

ถ้าจะบอกว่าหล่อนนั้นเป็นคนไร้สาระ

แต่การแสดงสีหน้าของหล่อนเวลาที่หล่อนโกรธ และท่าทางของหล่อนเวลาที่หล่อนเอาจริงเอาจังกับการช่วยชีวิตคนนั้นช่างดูสดใสเหลือเกิน ราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้าในเดือนหก ดึงดูดส่องสายตาของเขาในทันที

กลางคืน

เซ่เชียนฮวนนำหม้อ กระทะ ชามต่างๆออกมาจากห้องครัว นางสร้างเตาเล็ก ๆ บริเวรลานบ้านด้วยตัวเอง หลังจากทำการจัดเผามาเป็นหลายชั่วโมง นางได้ปรุงยาเม็ดและผงยาออกมาหลายชนิด

ผู้ช่วยเสี่ยวตงที่อยู่ข้างๆดวงตาเป็นประกาย และพูดอย่างชื่นชม "เหนียงเหนียง คิดไม่ถึงเลยว่าท่านรู้วิธีการปรุงยาด้วย น่าทึ่งจริงๆเลย!"

"สิ่งเหล่านี้ไม่มีอะไรมาก เป็นแค่สูตรพื้นฐานในการปรุงยาน่ะ"

เซ่เชียนฮวนจัดเรียงยาที่ปรุงเสร็จลงในขวดกระเบื้องขนาดเล็ก จากนั้นก็ติดฉลากทีละขวด

เสี่ยวตงหัวเราะและกล่าว "เหนียงเหนียง ทำไมวันนี้หล่อนคนนั้นอารมณ์เสียมากจนเกือบทุบทำลายของของเรือนจิ่นซิ่วหมดเลย และยังข่วนสาวใช้หลายคนเจ็บอีกด้วย"

“หล่อนต้องการใส่ร้ายข้า แต่ข้าลงเอยด้วยการสวนกลับคืนแทน ไม่น่าแปลกใจเลยที่หล่อนจะโกรธเคืองเช่นนั้น” เซ่เชียนฮวนยิ้มอย่างสะใจ

เมื่อนึกถึงสีนหน้าของซูอวี๋เอ๋อร์ที่ราวกับว่าหล่อนกินอุจจาระเข้าไปในวันนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“แต่แม่นางซูเป็นคนใจแคบ และเป็นที่ร้ายกาจคนหนึ่ง หล่อนไม่ประสบความสำเร็จในครั้งนี้ หล่อนจะโจมตีท่านในวันครั้งหน้าต่อแน่นอน ท่านต้องระวังไว้ด้วยนะเจ้าค่ะ”

เสี่ยวตงถอนหายใจเบา ๆ แสดงสีหน้าที่กังวลออกมา

เซ่เชียนฮวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม "อย่ากังวลเลย เล่ห์เหลี่ยมของหล่อนไม่เพียงพอที่จะทำอะไรข้าได้หรอก"

หลังจากติดฉลากขวดยาขนาดเล็กขวดสุดท้ายแล้ว เซ่เชียนฮวนรู้สึกว่าหนักหัวเล็กน้อย นางยกมือขึ้นเตะหน้าผากของตัวเอง ความรู้สึกเหนื่อยล้าค่อยๆพุ่งเข้าหานาง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ตอนนี้นางรู้สึกเหนื่อยได้ง่ายมาก

เป็นเพราะร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปหรือ?

“เจ้าส่งผงยาขวดนี้ไปให้พี่ชายของเจ้า ทามันสามครั้งต่อวันเป็นเวลาสองสามวัน ข้าว่าอาการบาดเจ็บของเขาก็น่าจะเกือบหายดีแล้ว”

เซ่เชียนฮวนมอบขวดยาขวดหนึ่งให้ เสี่ยวตง จากนั้นก็กลับไปที่ห้องของนางพักผ่อน

หลังจากที่เสี่ยวตงเก็บข้าวของเครื่องใช้ที่ลานบ้านเรียบร้อยแล้วก็รีบออกจากไป

ไม่มีใครรู้ว่าทุกการเคลื่อนไหวของพวกหล่อนตกอยู่ในสายตาคู่หนึ่ง