บทที่ 20 เสียงกรีดร้องของซูอวี้เอ๋อร์

“ดูเจ้าสิ อายุเพียงห้าขวบ หากไม่เป็นเด็กดื้อแล้วจะเป็นอะไร?”

เซ่เชียนฮวนใช้นิ้วหยิกแก้มขวาหลังจากที่หยิกแก้มซ้าย นางยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเด็กตรงหน้าแก้มย้วยเป็นปลาปักเป้า

“ให้ตายเถอะ ไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับข้ามาก่อน!” เจ้าก้อนแป้งสะเอวอย่างกรุ่นโกรธ

“ไอ้หยา เจ้าเด็กดื้อนี่มีเครื่องหัวเยอะจังแฮะ หรือว่าเจ้าคือเทวบุตรของเง็กเซียนฮ่องเต้กัน?”

เซ่เชียนจงใจล้อเล่น

เมื่อเห็นเครื่องประดับทองที่ห้อยอยู่ที่คอของเด็กอ้วน นางก็รู้ว่าเขาไม่ใช่ลูกของสามัญชนอย่างแน่นอน แต่พื้นเพของนางก็ไม่ได้ต่ำต้อย อย่างน้อยก็เป็นคนสนิทของไทเฮาคนปัจจุบัน ดังนั้นนางจึงมีสิทธิ์บีบแก้มเด็กตรงหน้า

“หึ!”

เด็กอ้วนยังเด็ก หลังจากถูกเซ่เชียนฮวนแกล้ง ก็ไม่รู้จะพูดอะไรเพื่อตอบโต้ ดังนั้นนางจึงได้แค่ถลึงตาใส่

เขากลอกตา จึงเห็นสมุนไพรที่เซ่เชียนฮวนถืออยู่ในมือ ทันใดนั้นก็ยื่นมือออกไปคว้าสมุนไพรนั้นมา

“พี่สาวนิสัยไม่ดี แน่จริงเจ้าก็ไล่ตามจับข้าให้ได้สิ!"

เด็กตัวอ้วนชูสมุนไพรขึ้น กระโจนลงบนพื้นหญ้าแล้ววิ่งหนีไป

"นี่ เดี๋ยวสิ!" เซ่เชียนฮวนวิ่งไล่ตามไปทันที

ไม่ใช่ว่านางต้องการเอาสมุนไพรไร้ค่าเหล่านั้นกลับมา เพียงแต่ว่าสวนนั้นใหญ่และรกร้าง มันอันตรายเกินกว่าที่เด็กจะมาวิ่งเล่นที่นี่

เด็กอ้วนวิ่งไปมาด้วยขาสั้นๆ แต่การเคลื่อนไหวของเขาค่อนข้างยืดหยุ่น

เซ่เชียนฮวนไล่ตามเขาอยู่ครู่ใหญ่ และในที่สุดก็จับเด็กดื้อตรงบริวเณข้างสระน้ำได้ และอุ้มเขาขึ้น "ยังจะดื้ออยู่อีกไหม?"

เด็กอ้วนไม่สามารถหลุดพ้นจากกรงเล็บของเซ่เชียนฮวนได้ ดังนั้นเขาจึงต้องยื่นสมุนไพรคืนให้ด้วยความหงุดหงิด "เอาล่ะ งั้นตานี้เจ้าชนะไป แต่ตาต่อไปข้าขอเป็นคนวิ่งไล่เจ้าบ้าง!"

“เด็กแสบ เจ้าคงติดเล่นมากเลยสินะ”

เซ่เชียนฮวนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ และใช้นิ้วดีดหน้าผากของเขา

นางวางเด็กอ้วนลงบนพื้น ลูบหัวน้อยๆ ของเขา "รีบกลับไปหาพ่อแม่เถอะ อย่ามาเดินเตร่คนเดียวแถวนี้"

“จะไม่เล่นกับข้าแล้วหรือ?”

เด็กอ้วนเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าผิดหวัง

เซ่เชียนฮวนยิ้มและบีบแก้มของเขา "พี่ยังมีธุระต้องไปทำ หากเจ้าอยากเล่นกับข้า ไว้ค่อยมาหาข้าที่นี่อีกก็แล้วกัน”

“สัญญาแล้วนะ!"

จู่ๆ เจ้าเด็กอ้วนก็ยื่นนิ้วก้อยออกมาอย่างตื่นเต้น

เซ่เชียนฮวนยิ้มและเกี่ยวก้อยกับเด็กอ้วน แผ่นหลังที่กำลังวิ่งออกไปของเขา จากนั้นก็เตรียมกลับไปปรุงยาที่เรือนหลันเซียง

ไม่รู้ว่าเป็นลูกใคร

เห็นได้ชัดว่ากำลังอยู่ในวัยดื้อซน แต่ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนว่าเขาจะไม่มีเพื่อนเล่น และมันน่าสงสารมากที่เขาดูมีความสุขที่ได้วิ่งไล่จับกับนาง

เซ่เชียนฮวนเพิ่งเดินไปได้ครึ่งทาง ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากข้างหลัง

"แย่แล้ว!!ท่านชายเห้าตกน้ำ!!!"

เสียงนี้คือซูอวี้เอ๋อร์r?

ท่านชายเห้า

หรือว่าจะเป็นเด็กอ้วนคนเมื่อกี้!

เซ่เชียนฮวนตกตะลึง ในใจเริ่มกู่ก้องไปด้วยลางสังหรณ์ไม่ดี นางรีบถกกระโปรงแล้ววิ่งกลับไป

เมื่อไปถึง นางก็เห็นเงาเล็กๆ ผุดๆโผล่ๆอยู่กลางสระน้ำ องครักษ์หลายนายกำลังกระโดดลงไปในน้ำเพื่อช่วยชีวิต

เซียวเย่หลันและเหล่าไท่จื่อก็รีบตามมาที่เกิดเหตุ

"ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่” เซียวเย่หลันแสดงความไม่พอใจทันทีเมื่อเห็นเซ่เชียนฮวน

“เอาไว้ก่อน ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาถามคำถามแบบนี้”

เซ่เชียนฮวนตั้งสมาธิให้แน่วแน่ และจ้องมองสถานการณ์บนผิวน้ำ มีแวววิตกกังวลในดวงตาของนาง

เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลยทำไมคราวนี้ถึงตกน้ำได้ล่ะ

มันเป็นอุบัติเหตุหรือว่า...

ในไม่ช้า องครักษ์ก็ช่วยท่านชายเห้าขึ้นมาบนฝั่ง

เป็นเด็กอ้วนเมื่อกี้นี้จริงๆ!

เขาสำลักน้ำออกมาหลายหน ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ ตาของเขาปิดสนิท และหมดสติไป

องครักษ์ยืนมือออกไปตรวจดูลมหายใจของเด็กอ้วน และพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ไท่จื่อเฟย เหมือนท่านชายเห้าจะสิ้นลมแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"ว่าไงนะ?!"

ไท่จื่อเฟยขาอ่อนยวบ จากนั้นก็เป็นลมล้มพับไป