ตอนที่6 แผนการของฟู่อันฉี

จวนตระกูลฟู่

“คุณหนูดื่มยาเจ้าค่ะ” ลี่จูยกยาที่เพิ่งต้มเสร็จมาให้อันฉี ซึ่งวันนี้เป็นวันที่สามแล้วที่อันฉีดื่มยาห้ามครรภ์ เพราะมาอยู่ในยุคโบราณนางไม่มั่นใจกับกับยาในยุคนี้ จึงต้องดื่มหลายวันหน่อยเพื่อความแน่ใจ การมีลูกต้องพร้อมหากยังไม่พร้อมก็อย่าปล่อยให้มันเกิดขึ้นมาอย่างเด็ดขาด

“คุณหนูกำลังทำอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?”

“ก็กำลังวางแผนว่าจะทำอาหารอะไรบ้างสำหรับงานเลี้ยง เห็นท่านพ่อบอกว่าฮ่องเต้ต้องการเช่าเรือสำราญ” ลี่จูมองอันฉีนายสาวด้วยสายตาภาคภูมิใจ ถึงนางจะอายุยังน้อยแต่ก็มีความเป็นผู้นำและมีความสามารถมาก ยามนี้คนงานทุกคนต่างให้ความเคารพนางอย่างไร้ข้อกังขาใด ๆ

อันฉีประกาศชัดเจนว่า หากว่าต้องการทำงานกับตระกูลฟู่ก็ต้องเชื่อฟังนาง หากไม่เชื่อฟังก็เชิญไปทำงานที่อื่น เพราะนางไม่ต้องการจ้างคนที่แข็งข้อกับนายจ้าง ที่อันฉีประกาศออกไปเช่นนั้นก็เพราะว่า ตอนที่นางมาอยู่ในร่างนี้อันฉีมีอายุเพียง12ปี

แรก ๆ ทุกคนต่างก็ต่อต้านเพราะเห็นว่านางเป็นเพียงเด็กสาวที่เยาว์วัยและไร้ประสบการณ์ แต่พอเวลาผ่านไปอันฉีก็พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นและประจักษ์ต่อสายตาว่า จะเด็กหรือผู้ใหญ่หากมีความตั้งใจก็ทำได้เหมือนกัน

“นายหญิงน้อย ฟู่ฮูหยินมาขอพบขอรับ” อันฉีคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างแปลกใจ ป้าสะใภ้มาขอพบนางด้วยเหตุใดกัน หรือว่าจะนำเงินมาชดใช้ที่ได้ยืมไปเมื่อสองปีก่อน

“ให้เข้ามา”

“ขอรับ”

ฟู่ฮูหยินก้าวเข้ามาด้วยท่าทีกรีดกราย การแต่งหน้าของนางอันฉีเห็นแล้วอยากจะหัวเราะ นางจะประโคมแต่งไปมากมายทำไมกัน ดูแล้วไม่ต่างจากงิ้วเลยสักนิด “อันฉีหลานป้าสบายดีหรือไม่?”

“สบายดีเจ้าค่ะ แล้วท่านป้าสะใภ้สบายดีหรือเจ้าคะ?” ฟู่ฮูหยินถอนใจออกมาก่อนจะตีหน้าเศร้า

“อันฉีตอนนี้กิจการจิ่วเล้าแย่ลงทุกที ไม่มีลูกค้าเข้ามากินอาหารเลย เงินสำรองที่เอาไว้หมุนก็เริ่มร่อยหรอลงไปทุกที ค่าใช้จ่ายในจวนก็มีมาก ป้าอยากจะมาขอยืมเงินไปหมุนอีกสักครั้งได้หรือไม่?”

“ไม่ได้!” เป็นเสียงของเสนาบดีฟู่ที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจ ฟู่ฮูหยินถึงกับหน้าซีดเผือด แย่แล้วไม่คาดคิดว่าเขาจะอยู่จวน เห็นทีการมาครั้งนี้ของนางคงจะมาเสียเที่ยวแล้ว

“ของเก่ายังไม่มีคืนแต่จะมายืมใหม่ เจ้าเห็นจวนข้าเป็นสถานที่ทำบุญหรืออย่างไร!” ฟู่อันเฉิงตวาดออกไปอย่างไม่รักษามารยาท เพราะเขารู้ดีว่านางและพี่ชายของเขาหาได้ตั้งใจหยิบยืมเงินไปเพื่อหมุนในกิจการแต่อย่างใด พวกเขาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายกิจการก็ไม่ไปสนใจไปดูแลอย่างจริงจัง พอเงินทองเริ่มขัดสนก็วิ่งมาหยิบยืม เขาไม่มีทางให้ยืมอีกแล้ว

“น้องสามีเห็นใจหน่อยเถอะนะเจ้าคะ ค่าใช้จ่ายในจวนมีมากมายหากไม่มีเงินไปหมุนคงแย่แน่เจ้าค่ะ” ฟู่ฮูหยินบีบน้ำตาออกมาเพื่อเรียกความสงสารทันที ฟู่อันเฉิงเห็นแล้วก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปทันทีอย่างไม่ใส่ใจ

“อันฉีหลานรักได้โปรดช่วยป้าอีกสักครั้งนะ” อันฉีมองนางด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเป็นงานถนัดของนางจริง ๆ ในตอนนั้นเป็นบิดาที่ให้หยิบยืมแต่มาคราวนี้ นางไม่มีทางให้ยืมเงินอีกแน่

“ข้าจะให้เงินท่านป้าสะใภ้อีกสองหมื่นตำลึง แต่ว่า…กิจการจิ่วเล้าของท่านป้าต้องยกมาให้เป็นของข้าเจ้าค่ะ”

“เจ้าว่าอะไรนะ! จะทำอย่างนั้นได้อย่างไร กิจการนั้นเป็นของตระกูลของข้าก่อนแต่งกับท่านลุงของเจ้า จู่ ๆ จะมายกให้เจ้าเพียงเงินสองหมื่นตำลึงไม่มีทางเสียหรอกนะ”นางเอ่ยอย่างไม่พอใจ

“ท่านป้าลืมไปแล้วหรือเจ้าคะว่าก่อนหน้านี้ ท่านก็ยืมไปแล้วสองหมื่นตำลึง ที่จริงข้าก็ไม่ได้อยากได้กิจการจิ่วเล้าอะไรนั่นของท่าน แต่เห็นว่าท่านร้อนเงินก็เลยอยากช่วย แต่ว่าจะให้ยืมเฉย ๆ คงไม่ได้อีกแล้ว”

“นี่เจ้า! จะใจจืดใจดำไปถึงไหน อย่างน้อยเราก็เป็นเครือญาติกัน ต้องช่วยเหลือกันถึงจะถูก ” ฟู่ฮูหยินถลึงตาด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะสะบัดหน้าจากไปอย่างหงุดหงิด อันฉีถอนใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย นางคงจะกลับไปฟ้องท่านลุงฟู่ แล้วท่านลุงฟู่ก็คงจะมาต่อว่านาง แต่ว่าใครกลัวกันนางเตรียมลับฝีปากเอาไว้รอแล้ว

“ไปตรวจงานที่โรงเตี้ยมฟู่กุ้ยกันเถอะ”

“เจ้าค่ะ”

ในหนึ่งสัปดาห์ฟู่อันฉีผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไปตรวจดูกิจการต่าง ๆ วนไป นอกจากลี่จูที่คอยตามติดนางแล้วยังมีอีกสององครักษ์ที่นางให้บิดาจัดหามาให้ ในวันที่คนของหมิงอ๋องจับตัวนางไป นางไม่ได้ให้องครักษ์ตามไป เพราะแผนของนางก็คือให้องครักษของท่านอ๋องจับไปผิดตัว เพราะในนิยายที่นางอ่านระบุวันเวลาเอาไว้อย่างชัดเจน นางจึงนำตนเองไปอยู่ยังจุดนั้นด้วยความตั้งใจ

เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยมฟู่กุ้ยดูเหมือนวันนี้จะดูคึกคักจนอันฉีนึกแปลกใจ พนักงานเมื่อเหลือบมาเห็นนายหญิงน้อยมาตรวจงานตามปกติก็รีบเข้ามาแจ้งด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“นายหญิงน้อยชั้นพิเศษวันนี้ถูกจองโต๊ะหมดเลยเจ้าค่ะ”

“จริงเหรอ? เป็นเพราะเหตุใด?”นางถามอย่างสงสัยใคร่รู้ เพราะโรงเตี๊ยมของนางปกติก็มีคนมาทานอาหารอยู่เรื่อย ๆ แต่ชั้นพิเศษที่นางจัดเอาไว้ต้อนรับเฉพาะคนชั้นสูงที่ไม่อยากนั่งปะปนกับใคร วันนี้กลับถูกจองจนหมดแปลกจริง

“วันนี้มีเหล่าเชื้อพระวงศ์มาที่นี่ด้วยเจ้าค่ะ”

“เหล่าเชื้อพระวงศ์?”

“เจ้าค่ะ” ฟู่อันฉีคิ้วขมวดเข้าหากันทันที ก่อนจะรีบตรงดิ่งขึ้นไปยังชั้นสองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะไปหยุดและแอบมองว่าพวกเขามีใครกันบ้าง หมิงอ๋อง รัชทายาท แม่ทัพจ้าว องค์ชายสาม เหตุใดวันนี้พวกเขาถึงพากันมาทานอาหารที่โรงเตี๊ยมของนางกันนะแปลกจริง เรื่องราวเหมือนจะเริ่มวุ่นวายแล้ว ไม่นะ... นางอยากมีชีวิตที่สงบไม่อยากรบรากับใครทั้งนั้น เป็นเพราะว่านางไปยุ่งกับหมิงอ๋องหรือไม่นะ เรื่องราวเลยกลายเป็นแบบนี้

แต่จะว่าไปพวกเขาทั้งสี่คนหล่อเหลาสง่างามแบบไม่มีใครยอมใครเลยจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าบุรุษยุคโบราณจะงานดีขนาดนี้ จากนั้นนางหันไปดูโต๊ะอื่น ๆ ก็เห็นเหล่าคุณหนูนั่งกันอยู่ครบครัน ฟู่อันฉีถอนใจออกมา วันก่อนร้านขายผ้า วันนี้โรงเตี๊ยม พวกนางอย่ามีเรื่องกันแล้วพังโรงเตี๊ยมของนางนะขอร้อง อันฉีรีบเดินเลี่ยงไปยังห้องทำงานของนางทันที

แต่แล้ว….

“นายหญิงน้อยองค์รัชทายาทต้องการพบเจ้าของโรงเตี๊ยมขอรับ”

“เพราะเหตุใด?” นางเอ่ยถามอย่างแปลกใจ