ตอนที่ 1 อดทนมานานแล้ว เกินจะทนแล้ว

ด้านนอกฝนโปรยลงมาไม่ขาดสาย อากาศมวลรวมเย็นและชื้น ยกเว้นห้องทำงานภายในบ้านพื้นที่กว่าหกสิบตารางวาของอชิรวิชย์กับพิมพ์ดาว

ตอนนี้สองสามีภรรยาจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร หลังจากพิมพ์ดาวถือภาพถ่ายอัลตร้าซาวด์มาบอกสามีว่ากำลังท้อง

อชิรวิชย์หน้าเครียดตาวาว เขากำลังโกรธมากประหนึ่งโลกจะถล่มดินจะทลายเพียงแค่ภรรยาบอกว่ากำลังตั้งท้องได้สามเดือน ชายหนุ่มถึงขนาดวางมือถือลุกขึ้นถลึงตา ถกแขนเสื้อเท้าสะเอว สบถถ้อยคำรุนแรงแล้วเดินวนไปวนมาเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก

“เราตกลงกันแล้วไง ว่าจะไม่มีลูก ไม่เด็ดขาด” เสียงคนเป็นสามีดังลั่นเกือบ ๆ จะตะโกน ระเบิดอารมณ์ออกมาราวกับว่านี่คือเรื่องเลวร้ายใหญ่โตที่สุดในชีวิต

พิมพ์ดาวก็ใช่ย่อย ไม่ยอมเหมือนกัน ตัวเธอเล็กกว่าก็จริง แต่พอความโกรธเข้าครอบงำหญิงสาวผิวขาวราวกับหยวกกล้วยผู้พกพาความสูงมาแค่หนึ่งร้อยห้าสิบแปดเซนติเมตรก็ลืมเรื่องขนาดตัวไปหมดสิ้น ใจคนเป็นเมียเต้นตุบ ๆ จะหลุดออกมาข้างนอก ความโกรธโหมกระพือแน่นอก เขาทำราวกับว่าลูกของเธอเป็นปิศาจซาตานน่าเกลียดน่ากลัวจนไม่สมควรเผยอขึ้นมามีชีวิต

เฮงซวยเอ้ย !

สัญชาตญาณความเป็นแม่เติบโตตั้งแต่รับรู้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตในท้อง พิมพ์ดาวกางปีกปกป้องลูกเต็มที่ ใครหน้าไหนก็อย่าสะเออะมาทำเหมือนลูกเธอเป็นของผิดบาปน่ารังเกียจ

“มันเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ” คนเป็นเมียถามอย่างอัดอั้น แม้แต่คำว่า 'คะ' ที่เพียรพยายามฝึกฝนมาช้านานเพื่อให้สุภาพเวลาคุยกับสามียังจางหาย ไม่ชงไม้ใช้ให้เสียปากกับคนแบบนี้

“ผมเคยสัญญากับไอยรดาไว้ว่าจะไม่มีลูกใหม่ ผมบอกพิมพ์ไปแล้วไง”

เงื่อนไขว่าจะไม่มีลูกมีอยู่จริง เป็นข้อตกลงที่รู้กันสองคนตั้งแต่ก่อนแต่งงานระหว่างอชิรวิชย์และพิมพ์ดาว ทว่าตั้งแต่อชิรวิชย์ออกมาตั้งบริษัทออกแบบ A - Chi ด้วยตัวเอง งานของเขาก็เยอะขึ้น พิมพ์ดาวจึงต้องมาช่วยสามีทำงาน

หญิงสาวเรียนจบแค่ม.6 อชิรวิชย์จึงให้เธอช่วยทำเอกสาร เมื่องานเขาเพิ่ม งานเธอก็เพิ่ม แต่ละวันวุ่นวายกับการทำเอกสาร แก้ไขเอกสาร ออกเอกสาร ติดต่อลูกค้า ประสานงานรอบทิศ เพราะบริษัทยังไม่อยู่ตัว ยังหาคนทำงานได้ไม่ครบทุกตำแหน่ง จุดไหนขาดคนพิมพ์ดาวก็เข้ามาเสริม แล้วไหนจะงานบ้าน ทำกับข้าวให้เขากิน เพราะอชิรวิชย์เป็นคนกินยาก แทบจะไม่กินข้าวนอกบ้านเลย อาหารสามม้อของเขาเป็นเธอทำตลอด กว่าจะเงยหน้าขึ้นมาพระอาทิตย์ก็ลาลับขอบฟ้า ทำให้พิมพ์ดาวลืมว่ายาคุมที่ฝังไว้ครบกำหนดสามปีแล้ว

ตอนคลื่นไส้เวียนหัวหนัก ๆ พิมพ์ดาวคิดว่าตัวเองอ่อนเพลียจากการทำงานหนักเกินไป ครั้นไปตรวจกลับเจอแจ็กพอตว่าท้อง

แล้วเมื่อเอามาบอกอชิรวิชย์ คำตอบที่ได้คือกิริยาท่าทางบอกว่าเขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"ไอยรดาไม่อยู่แล้ว" พิมพ์ดาวย้ำเรื่องนี้รอบที่ร้อย

ผู้หญิงชื่อ 'ไอยรดา' ที่อชิรวิชย์พูดถึงคือคนรักเก่าของเขาที่ตายไปแล้วหลายปี พิมพ์ดาวย้ำเรื่องนี้มาตลอด ตั้งแต่รู้เรื่องนี้ ผู้หญิงคนนั้นจากไปเนิ่นนาน นานจนแม้กระทั่งเถ้าถ่านก็อาจจะกร่อนไปด้วยแรงกัดเซาะของกาลเวลา

"แต่ผมสัญญากับเขาไว้ ผมต้องรักษาสัญญา"

"แต่พิมพ์ไม่ได้สัญญา" พิมพ์ดาวว่า ก็มันจริง เธอไม่ได้สัญญิงสัญญาอะไรกับผู้หญิงคนนั้นด้วย ทำไมภาระรักษาคำสัญญานั้นจึงกดทับบนบ่าของเธอด้วย

พิมพ์ดาวไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้นด้วยซ้ำ เคยเห็นแต่รูปถ่ายบนผนัง

"พิมพ์ทำไมไม่เข้าใจ" อชิรวิชย์ทำท่าเหมือนคนจะกลั้นใจตาย เขาเดินวนไปเวียนมาเหมือนหนูติดในกรงหาทางออกไม่เจอ

"พิมพ์เข้าใจ" พิมพ์ดาวว่า "ผู้หญิงคนนั้นจากไปก่อนเวลาที่ควรจะเป็น คุณคิดว่านั่นเป็นความผิดของคุณ"

อชิรวิชย์หันมามองภรรยา แววตาของเขาอ่อนลง และเขาเกือบจะเอ่ยคำนั้นซ้ำผ่านริมฝีปาก หากประโยคต่อมาจะไม่หลุดออกจากปากพิมพ์ดาวเสียก่อน

"แต่พิมพ์ไม่รู้ไม่เห็นกับเรื่องนั้น เพราะฉะนั้น ถ้าคุณจะอยู่กับคำสัญญาคุณก็ยู่ไป พิมพ์ไม่อยู่ กอดโกฐกระดูก กอดรูป กอดคำสัญญาหรือจะตายตามไปก็ได้ พิมพ์ไม่ติด แต่อย่าสะเออะมาทำเหมือนลูกพิมพ์เป็นสิ่งมีชีวิตชั่วร้าย"

"พิมพ์!!"

"พิมพ์อดทนมามากพอแล้ว ห้ามกินของที่ชอบในบ้าน ต้องทำกับข้าวให้ทั้งคนตายคนเป็น ต้องช่วยงาน ต้องทำตามคำสั่ง เชื่อฟัง อยู่ในโอวาท ต้องเข้าใจคุณ ทั้งที่ไม่เคยเข้าใจเลย"

พิมพ์ดาวเหลืออดเหลือทนคว้าภาพถ่ายอัลตร้าซาวด์เข้ากระเป๋า เธออดทนได้แต่ลูกเธอไม่ควรต้องมาแบกความทรงจำเก่า ๆ ระหว่างเขากับผู้หญิงคนที่ป่านนี้ไม่รู้ไปเกิดชาติภพไหนแล้ว

"ถ้าคุณจะอยู่กับคนรักของคุณคุณอยู่ไปเลย พิมพ์จะอยู่กับลูกเอง" มือเรียวกระชับสายสะพายบนบ่าด้วยความหนักแน่น หันหลังเดินออกจากห้องไม่สนใจเสียงเรียกเกรี้ยวกราดให้กลับมาคุยกันของอชิรวิชย์

"พิมพ์จะไปไหน" อชิรวิชย์เสียงดังเกือบ ๆ จะตะคอก เรียกรั้งพิมพ์ดาวให้หยุด

พิมพ์ดาวสะบัดหางตามองเขาตาวาว

"ยุ่ง!!!!" ตอบสั้นแล้วก้าวออกจากบ้านไปทันที

เอาอดีตทิ้งไว้ตรงนั้นแหละ เธออดทนมามากพอแล้ว!!!

#นิยายรัก #หย่าร้าง #แนะนำนิยาย #รักร้าย #พระเอกเป็นหมอ