บทที่ 3.2

@ห้องน้ำ

"เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย" ตอนนี้ท้องน้อยของฉันกลับมาปลอดโปร่งอีกครั้งเมื่อได้ปลดทุกข์ออกไป ซึ่งตอนนี้ฉันก็พร้อมกลับไปทำงานต่อแล้ว

ตึก ตึก ตึก.....

ตอนนี้ฉันกำลังเดินกลับเข้าไปในร้านหลังจากทำธุระเสร็จ แต่ทว่าตรงที่จะต้องเดินผ่านกลับมีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังกอดจูบ และ ซุกไซ้กันอย่างเร่าร้อน เป็นเรื่องชินตาที่มักจะมีพวกหนุ่มสาวมาแอบจู๋จี๋กอดจูบลูบคล่ำกันในที่ลับตา ตอนแรกที่เห็นฉันก็ตกใจอยู่ไม่น้อย แต่พอนาน ๆ เข้าก็เริ่มชินเสียแล้ว ยิ่งได้เห็นสารคดีสัตว์โลกที่ซอกตึกเมื่อไม่กี่วันก่อน ภาพตรงหน้าที่ได้เห็นตอนนี้กลับดูเบ ๆ ไปเลยสำหรับฉันในตอนนี้

ตึก ตึก ตึก.....

ถึงจะรู้สึกเสียมารยาทที่จะต้องเดินฝ่าไปในขณะที่ชายหญิงคู่นั้นกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกัน แต่ทว่าจะทำยังไงได้ เพราะมันเป็นทางผ่านเพียงทางเดียวที่ฉันจะสามารถไปได้นี่นา ยังไงก็ขอขัดจังหวะหน่อยนะ

"เอ่อ ขอโทษนะคะ"

"จะเป็นอะไรไหม ถ้าจะขอทางผ่านหน่อย....." ตาเถรยายชีขี่แพะ! ฉันเกือบจะหลุดอุทานออกไปเมื่อครู่ด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าชายหญิงที่ผละออกจากกันเมื่อครู่เป็นใครบางคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดี เอาอีกแล้วพริ้งพลอย คร่าวนี้แกดันอยู่ในสถานการณ์ที่หนีไปไหนไม่ได้ซะแล้ว ฮืออออ ฉันอยากจะร้องไห้ (︸~︸)

ห้านาทีต่อมา

"พลอยนี่ทำงานหลายที่จังเลยนะครับ(^_^)" พี่เวคินในลุคสุดฮอทวันนี้เอ่ยถามฉันด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบด้วยท่าทางสุดแบดบอย

"ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ(^_^ ;)" ฉันได้แต่ยิ้มแหย ๆ ส่งไปให้คนที่สูงกว่าตรงหน้า ความสูงของฉันเมื่อเทียบกับเขาแล้ว หน้าผากของฉันอยู่แค่ระดับหน้าอกของเขาเท่านั้นเอง ไม่รู้จะสูงไปไหน ไม่รู้หรอว่าคนที่แหงนหน้าคุยด้วยมันปวดคอนะ

"พลอยใส่ชุดนี้แล้วสวยดีนะครับ" พี่เวคินเอ่ย ก่อนที่สายตาคมของเขาจะกวาดตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า เล่นเอาขนลุกซู่ไปหมด

"ขะ ขอบคุณที่ชมนะคะ"

"พีคิน เดี๋ยวพลอยคงต้องขอตัวกลับไปทำงานก่อนนะคะ พอดีหายมานานแล้ว" ไป ฉันต้องรีบพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่จะถูกดึงเข้าไปพัวพันธ์กับเรื่องยุ่งเหยิงอีก ทว่าในขณะที่ฉันกำลังจะเดินหนี จู่ ๆ เสียงพี่เวคินที่ยืนอยู่ที่ด้านหลังก็ดังขึ้น

"พลอย"

"เมื่อกี้เห็นแล้วใช่ไหม" คำพูดของพี่เวคินทำเอาขาฉันแข็งจนขยับไปไหนไม่ได้ ก่อนที่เขาจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน ซึ่งมันใกล้มาก ใกล้มากซะจนฉันได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจากตัวเขาเลยทีเดียว

"พะ พลอยไม่เห็นอะไรเลยนะคะพี่คิน(^_^ ;)" แถไป แถไปให้สุดพริ้งพลอย ในเมื่อเราไม่ยอมรับซะอย่าง ยังไงเขาก็ทำอะไรเราไม่ได้

"โกหก" พี่คินเอ่ยเสียงเข้มขึ้นในขณะย่อตัวลงมาให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับฉัน

"อึก!" บอกว่าไม่เห็น ก็ไม่เห็นสิโว้ย! จะมาคาดคั้นทำพรืนิ ฮือออ ใครก็ได้มาพาฉันออกไปจากสถานการณ์ตอนนี้ที

"ที่ซอกตึกก็เห็นใช่ไหม ทั้งที่ร้านกาแฟ แล้วก็เมื่อกี้" พี่เวคินยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันมากกว่าเดิมจนปลายจมูกของเขามาชนแก้มฉัน ซึ่งนั่นมันทำเอาฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัว

"อึก!" ฉันได้แต่กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความกดดัน ที่เขารู้อยู่แล้วว่าฉันเห็นมันทั้งหมด เขานี่มันคลาสโนว่าตัวพ่อจริง ๆ แค่เห็นสามครั้งนี้ ผู้หญิงก็ยังไม่ซ้ำหน้ากันเลย ขอโทษที่เคยว่าเธอนะฟ้าใส แต่พวกเธอนี่ช่างเหมาะสมกันจริง ๆ เลย

"พะ พลอยไม่บอกใครหรอกค่ะพี่คิน"

“พูดปากเปล่าหรอ?”

“คะ?”

“พี่จะเชื่อใจเธอได้ยัง ว่าเธอจะไม่พูดออกไป(^_^)”

“พะ พลอยสัญญาเลยค่ะพี่คิน อึก!” ฉันหลับตาแน่นด้วยความหวานกลัว เพราะไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรกับฉันบ้าง

"ทำไมถึงทำท่าเหมือนกลัวพี่แบบนั้นล่ะ"

"พี่ไม่ได้จะทำอะไรพลอยสักหน่อย พลอยไปทำงานต่อเถอะครับ(^_^)" พี่คินผละตัวออกห่างไป ก่อนจะเอามือสองข้างล้วงกระเป๋าตัวเองด้วยท่าทางสุดเท่ห์

"พลอยไปทำงานก่อนนะคะ" เอ่ยจบ ฉันก็รีบวิ่งหนีมาทันที หัวใจตอนนี้ยังเต้นแรงด้วยความกลัวอยู่เลย