ถ้าแบบนี้เรียกอ่อย..ก็อ่อยแหละ

วันนี้ฉันมองหาพี่นนท์ยังไม่เจอเลยแล้วแบบนี้ที่อ่านมาทั้งคืนจะได้้ทำมั้ยเนี้ย จนคราบเรียนตอนเช้าหมดลงพวกเราทยอยกันลงมาทานข้าวที่โรงอาหารฉันบอกเพื่อนๆ ว่าให้ไปนั่งก่อนเลย ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนและก็ได้เจอกับพี่นนท์แล้วก็เพื่อนๆ ของพี่เขา ฉันเดินเข้าไปหาพี่นนท์ พี่นนท์หยุดมองฉันก่อนจะหันไปบอกกับเพื่อนให้ไปก่อนได้เลยเดียวตามไป

“นนท์ มึงอย่ารุนแรงกับน้องนะเว้ย” เพื่อนพี่นนท์คนนึงเอ่ยแซว

“พูดมากมึงอ่ะ สั่งข้าวเผื่อด้วย”

“เออๆ ตามมาเร็วๆ”

“น้องมีอะไรกับพี่รึป่าว” พี่นนท์ถาม

“เมื่อคืนฝันดีมั้ยคะ?” ฉันถามออกไปทำตัวเอียงเล็กน้อยให้ดูน่ารัก

“ไม่ฝัน..ทำไม”

“ก็ศิคิดว่าพี่นนท์คงฝันดีเหมือนศิ เพราะเมื่อคืนที่พี่นนท์บอกฝันดีศิก็ฝันดีจริงๆ นะ”

“ก็ดีแล้ว ดีกว่าฝันร้าย”

“พี่อยากรู้มั้ยว่าศิฝันว่าอะไร”

“ไม่ครับ น้องศิญามีเรื่องจะพูดแค่นี้ใช่มั้ยครับ”

“ไม่ถามไม่เป็นไร งั้นศิบอกเอง”

“ฝันว่าศิเป็นแฟนกับพี่นนท์ แล้วพี่นนท์ก็รักศิมากด้วย” พูดเองก็เขินเองฝันแบบนี้จริงๆ นะ ทุกคนไม่เคยเป็นหรอ ที่เวลาชอบนักร้องหรือดาราจะเก็บเอาไปฝันว่าได้เป็นแฟน หรือไปกินข้าวจับมืออะไรแบบนี้อ่ะ แต่ต่างกันตรงที่ว่าผู้ชายในฝันคือคนที่ยื่นอยู่ตรงหน้าไง เขินอ่ะ-////-

“เพ้อเจ้อนะครับน้องศิญา พี่ไปล่ะ”

“อย่าพึ่งสิคะ อ่ะ โอ๊ย!!”

“เฮ้ย!! น้อง”

“เจ็บอ่ะ!!” T__T

“เดินยังไงเนี้ย ลุกไหวมั้ย”

ฉันนั่งส่ายหัวให้พี่นนท์ดูว่าลุกขึ้นไม่ไหวแต่จริงๆ แผลแค่เนี้ยจิ๊บๆ แต่สะดุดอากาศล้มแต่ดันมีเศษหินอยู่ที่พื้นทำให้ตอนล้มหินก็เลยทิ่มหัวเข่าจนเลือดไหลเลย พี่นนท์ค่อยๆ พยุงฉันขึ้นพอจะเดินฉันก็แกล้งเดินเซจนพิงลงไปในอ้อมอกของพี่นนท์ อร้าย!! กลิ่นตัวพี่นนท์หอมมากหน้าอกก็ ก็-/////- แข็งปั่งต้องออกกำลังกายแน่ๆ เลย

“จะพิงอีกนานมั้ย เดินก้าวขาออกไป”

“เดินไม่ไหวอุ้มหน่อยสิคะ”

“อย่าหวังครับน้องศิญา แค่พยุงมาทำแผลที่ห้องพยาบาลก็ดีแล้ว”

“ใจร้ายจังเลยนะคะ”

“อย่าอ่อยพี่เยอะนะครับพี่ขอเตือน”

“อ่อย?”

“ที่น้องทำอยู่ไง”

“แต่เจ็บจริงนะไม่ได้แกล้ง!”

“อย่าทำแบบนี้อีก น้องเป็นผู้หญิงนะ จะเสียหายเอารู้บ้างมั่ย” พี่นนท์เริ่มพูดออกมาเราเข้ามาในห้องพยาบาลแต่ไม่มีคนอยู่คงไปพักเที่ยงกันหมด พี่นนท์เลยจัดการล้างแผลและทำแผลให้ ฉันมาคนตรงหน้าที่กำลงก้มๆ เงยๆ พี่นนท์หล่อมากเลย เท่ด้วยแบ้วยิ่งทำแบบนี้นะดูเป็นผ๔้ชายที่อบอุ่นมากเลย

“จะจ้องพี่อีกนานมั้ย”

“ก็พี่นนท์หล่อ”

“อะ เสร็จแล้ว”

“ขอบคุณนะคะ”

“อื้ม” พี่นนท์ครางรับในลำคอ

จุ๊บ!!!

“0__0”

“ถ้าพี่บอกว่าที่ศิทำคือการอ่อยพี่ มันก็คงอ่อยจริงๆ นั้นแหละ แล้วจะมาอ่อยใหม่จนกว่าจะได้พี่เป็นแฟน”

และฉันก็เดินออกมากลับไปยังโรงอาหารที่ให้เพื่อนไปจองโต๊ะทานข้าวปล่อยให้พี่นนท์ยืนค้างอยู่ที่ห้องพยาบาลนี่แหละ

P'Non

ยัยเด็กนั้นไปเอาความมั่นใจมาจากไหนว่ะพอทำแผลให้เสร็จก็เขย่งหอมแก้มผมแล้วรีบเดินออกไปทันที ไหนว่าเจ็บจริงไงโดนเด็กหลอกหรอว่ะเนี้ย เสียรู้ไม่พอเสียแก้มให้น้องเขาหอมอีก 

ผมจับแก้มข้างที่ยัยเด็กศิญานั้นหอมก่อนจะมองตามไป วิ่งไปไกลเชียวนะคิดจะหนีความผิดรึยังไง ถ้าเจอกันครั้งหน้าโดนดีแน่

"มึงยิ้มอะไรคนเดียวไอ้นนท์"

"กูยิ้ม??"

"เออ มึงยิ้ม มึงไปทำอะไรกับน้องน่ารักๆคนนั้นมาว่ะ"

"เพ้อเจ้อว่ะมึงนิไม่มีอะไร"

"แล้วมึงยิ้มอะไร"มันยังถามต่อไม่เลิก

"คิดอะไรก็ยิ้มไปเรื่อย มันมีความสุขก็ยิ้ม คิดเรื่องมีความสุขมึงจะให้กูร้องไห้หรอ"

ผมตอบเพื่อนไปแบบนั้นและสิ่งที่ผมคิดและหลุดยิ้มขึ้นมาคือผมจะไปเอาคืนยัยเด็กแสบนั้นที่มาหอมผมในแบบของผมยังไงล่ะ เจอกันครั้งหน้าไม่โกงแน่

ถ้าน้องอ่อยมา พี่จะอ่อยกลับ รอเลย