ตอนที่ 10

นอร่าห์เชียร์เดลอย่างออกหน้าออกตา และมันทำให้โซเฟียอดถามตัวเองไม่ได้ว่าแท้ที่จริงแล้วเธอรออะไร ทั้งที่คีธก็ไม่ได้อยู่ในใจของเธออีกต่อไปแล้ว

ระหว่างสนทนา สายตาของโซเฟียเหลือบไปเห็นชุดสีเขียวแปลกตา มีเลื่อมลายลูกไม้ ระบาย โบว์ ประดับประดาเอาไว้สวยงาม แขวนเอาไว้หน้าตู้เสื้อผ้า ท้ายเตียงนอนเก่าๆของนอร่าห์ ลักษณะของชุดที่เห็นอยู่นั้น มองอีกทีก็คล้ายชุดนอนยาว เนื้อผ้าบางดูพลิ้วเบา สุดเซ็กซี่ แลเห็นสายคล้องไหล่เส้นบางๆ กับคอลึกแหลมลงไปถึงลิ้นปี่

นอร่าห์เหลือบมองโซเฟียที่กำลังจ้องมองชุดของหล่อนด้วยความสนใจ เข้าใจว่าโซเฟียคงแปลกใจ คงไม่คิดว่าหล่อนจะมีเสื้อผ้าที่เย้ายวนใจแบบนั้น

“ดูเหมือนว่าเธอจะสนใจชุดของฉัน” นอร่าห์เอ่ยขึ้นลอยๆอย่างรู้ทัน

อันที่จริงชุดนั้นถูกเก็บเอาไว้นานแล้ว หล่อนเพิ่งรื้อค้นมันออกมาจากหีบใส่ผ้า ก่อนหน้าที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้นเพียงชั่วครู่

“มันสวยดี…” โซเฟียชม ไม่กล้าถามถึงที่ไปที่มาของมัน ทั้งที่อยากรู้

นอร่าห์เหลือบมองยิ้มๆ ยิ่งโซเฟียไม่ถาม มันทำให้หล่อนยิ่งอยากเล่าถึงความเป็นมาของมัน

“ชุดของฉันเอง” หล่อนเฉลยให้โซเฟียหายข้องใจ

โซเฟียทำตาโตด้วยความประหลาดใจ มองดูนอร่าห์เดินไปหยิบขวดเหล้ารัมมาจากหลังครัว หล่อนรินมันลงแก้วสองใบ ยื่นให้โซเธอ และอีกใบสำหรับตัวเอง

“ดื่มเป็นเพื่อนกัน…เธอคงไม่รู้หรอกว่านานมากแล้ว ที่ฉันไม่ได้ดื่ม และนานแล้วที่ไม่มีคนดื่มเป็นเพื่อนฉัน”

“เอ่อ…ฉันดื่มไม่เป็น” โซเฟียปฏิเสธทั้งสายตาเกรงใจ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว สุราไม่เคยทำให้เธอรู้สึกชอบในรสชาติอันขมปร่าของมันเลยสักครั้ง

“ฉันเองก็ไม่ชอบรสชาติของสุรานักหรอก แต่ที่ดื่ม ก็เพราะชอบบรรยากาศและมิตรภาพในวงสุรามากกว่า”

ทันทีที่นอร่าห์กล่าวจบ โซเฟียก็ยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกดื่มทันที

เมื่อเหล้าเข้าปาก เธอหลับตาปี๋ ราวกับว่ารสของมันขมขื่นเสียเต็มประดา ขณะที่มันเคลื่อนผ่านลงลำคอ ความร้อนผ่าวที่เคลื่อนลงไปถึงท้อง ทำให้รู้เลยว่าตับ ไต ไส้ พุงนั้นอยู่ตรงไหน ทว่าในความขมขื่นนั้น กลับมีความอุ่นซ่านขึ้นมาได้อย่างแปลกประหลาด หลังจากเดินตากความหนาวมาจากบ้าน

นอร่าห์กระดกเหล้าตาม ง่ายดายราวกับดื่มน้ำ จากนั้นจึงเริ่มเล่าถึงเรื่องราวชีวิตของตัวเอง

“เมื่อก่อน…ตอนเป็นวัยรุ่น ฉันเคยเป็นนางระบำ”

หล่อนกล่าวด้วยแววตาที่เปี่ยมสุขและขมขื่นในเวลาเดียวกัน ในยามที่ต้องกลับมานึกถึงมันอีก กล่าวถึงช่วงชีวิตตอนวัยรุ่น ให้ฟังดูราวกับว่า ‘ชีวิตวัยรุ่น’ มันเป็นช่วงเวลาหนึ่งที่โหดร้าย เป็นหัวเลี้ยวหัวต่อ เป็นบททดสอบไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่ ซึ่งมีความยาก กระทั่งหลายคนไม่อาจประคับประคองให้มันผ่านไปได้ด้วยดี

ตัวของนอร่าห์เองก็เช่นกัน หล่อนผ่านชีวิตวัยรุ่นมาด้วยหัวใจที่แตกกระเจิง แหลกเหลว เพราะหลงระเริงอยู่ในวังวนของแสงสี ชีวิตที่คลุกคลีอยู่กับราคะ ได้ฝากรอยราคีเอาไว้จนถึงทุกวันนี้ เงินทองทุกบาททุกสตางค์ที่นอร่าห์หาได้ ล้วนมาจากความใคร่กระหายของผู้ชายในบาร์เหล้า

โซเฟียรู้สึกตกใจกับคำว่า ‘นางระบำ’ แม้พอจะรู้ว่ามันเป็นอาชีพที่ต้อยต่ำและสังคมดูแคลน ทว่าเธอก็ไม่ได้แสดงออกด้วยสายตาหยามเหยียดเหมือนคนอื่นๆที่มองนอร่าห์ว่าเป็นผู้หญิงเต้นกินรำกิน

เค้าโครงความงามของนอร่าห์ยังช่วยยืนยันในสิ่งที่หล่อนกล่าวมาทั้งหมด โดยมิต้องกังขา ยืนยันได้จากทรวดทรงองเอวที่ยังสะโอดสะอง ทรวงอกของหล่อนอวบใหญ่ สะโพกพายรับกับเอวคอด ท่อนขาเรียวที่ซ่อนไว้ใต้กระโปรงยาว ทำให้นอร่าห์ดูงามสง่า

โซเฟียไม่แปลกใจ หากเรือนร่างนั้นจะเคยสะกดสายตาผู้ชายทั้งเมืองมาแล้ว ไม่แปลกใจที่ครั้งหนึ่งในอดีต นอร่าห์เคยมีชีวิตอันรุ่งโรจน์มาจากบาร์เปลือย

“ฉันรู้ว่ามันไม่น่าภาคภูมิใจเลยสักนิด ในอาชีพที่ฉันเคยผ่านมา แต่ก็แปลก…ที่อดนึกถึงมันไม่ได้”

นอร่าห์คว้าเหล้ารัมมารินลงแก้วอีกครั้ง

ที่จริงแล้วความฝันสูงสุดของนอร่าห์คือนักเต้นรำ เธออยากเป็นนักเต้นบัลเล่ต์ที่มีชื่อเสียง ทว่าด้วยความจริงกับความฝันที่มักจะสวนทางกัน ก็ทำให้ความฝันของนอร่าห์มาจบลงที่ ‘นางระบำเปลือย’

“ไม่รังเกียจฉันใช่ไหม”

นอร่าห์ถาม น้ำเสียงแผ่วพร่าระมัดระวังในคำถาม กลัวว่าโซเฟียจะรังเกียจ หลังจากได้รับรู้เรื่องราวอันน่าสะอิดสะเอียนของชีวิตหล่อน

“ไม่เลยนอร่าห์” โซเฟียวางแก้วเหล้าแล้วเอื้อมมือไปกุมหลังมืออุ่นของนอร่าห์ พร้อมกับบีบเบาๆ จ้องมองดวงตาพร่าพรายไปด้วยหยาดน้ำตาของนอร่าห์

จากนั้นนอร่าห์ก็วางแก้วสุราที่ถืออยู่ในมืออีกข้าง ก้าวไปที่ท้ายเตียง ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนออกทีละชิ้นๆจนร่างเปลือยเปล่า

โซเฟียตกใจกับการกระทำของหล่อน หากก็มองเรือนร่างนั้นด้วยสายตาชื่นชม ไม่คิดว่าผิวพรรณที่ถูกอำพราง