1

กลิ่นอับชื้นของห้องนอนเล็กท้ายเรือนผสานกับกลิ่นยาต้มที่เคี่ยวจนงวด ส่งกลิ่นขมฝาดลอยคลุ้งไปทั่วห้อง หลินเยว่ฉีกระพริบตาช้าๆ อย่างมึนงง สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานสตูดิโอถ่ายทำรายการไอดอลซีซันใหม่ หากแต่เป็นเพดานไม้คานหนาหนักเก่าแก่ และม่านมุ้งสีซีดที่ขาดเป็นรูจากการใช้งานมานาน

“ฟื้นแล้วหรือแม่นางเยว่ฉี” เสียงแหลมที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นข้างเตียง

เยว่ฉีค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ความทรงจำของโปรดิวเซอร์มือทองแห่งยุคปัจจุบัน ผู้สร้างศิลปินชื่อดังนับไม่ถ้วน ปะทะเข้ากับความทรงจำของหลินเยว่ฉี อนุภรรยาผู้อ่อนแอแห่งตระกูลเซียวในชั่วพริบตา

เจ้าของร่างเดิมถูกสั่งให้ตากฝนจนล้มป่วย ไข้ขึ้นสูงติดต่อกันสามวันสามคืน ไร้แม้แต่คนเหลียวแล

เยว่ฉีหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจเบาๆ

ชัดเจนแล้ว ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคนที่ถูกทั้งจวนเหยียบย่ำ เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สายตาของนางก็สบเข้ากับสตรีผู้หนึ่ง

'ฉินซี' ฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลเซียว นางยืนกอดอก สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ข้างกายมีสาวใช้ถือถาดอาหารเดินเข้ามา กลิ่นของข้าวสารดำกับผักดองเปรี้ยวโชยขึ้นมาจนแทบชวนให้คลื่นไส้

“ฮูหยิน คุณหนูเพิ่งฟื้นจากไข้ เหตุใดถึงให้กินเพียงข้าวสารดำกับผักดองเช่นนี้เล่าเจ้าคะ” เสี่ยวถาว สาวใช้คนสนิทผู้มีใบหน้าซีดเซียวรีบคุกเข่าลงทั้งน้ำตา

“ขอเมตตาให้ยาต้มดีๆ สักหม้อเถิดเจ้าค่ะ”

“เหอะ! ยาต้มดีๆ งั้นหรือ” ฮูหยินใหญ่ฉินแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน

“เรือนของข้าหาใช่โรงทานไม่ อนุชั้นต่ำที่วัน ๆ เอาแต่แสร้งป่วยเรียกร้องความสนใจจากท่านพี่ จะให้ข้าสิ้นเปลืองยาดีไปกับคนเช่นนี้หรือ มีข้าวสารดำกับผักดองให้กินก็นับว่าตระกูลเซียวเมตตาเต็มทีแล้ว”

เยว่ฉียกมือแตะหน้าผาก ความร้อนจากพิษไข้ยังคงแผดเผาอยู่ไม่จาง หากแต่นัยน์ตาที่เคยหวาดหวั่นและอ่อนแอของเจ้าของร่างเดิม บัดนี้กลับสงบนิ่ง เย็นเฉียบ และเปี่ยมไปด้วยอำนาจ

สายตาคมกริบกวาดมองฮูหยินใหญ่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ผ้าไหมชั้นดี เครื่องประดับราคาแพง แต่จับคู่สีได้ฉูดฉาดเสียจนไร้รสนิยมสิ้นดี

“เจ้ามองหน้าข้าเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร” ฮูหยินใหญ่ถลึงตา

“เป็นเพียงอนุ ไร้หัวนอนปลายเท้า ได้เข้ามาอยู่ในตระกูลขุนนางอย่างท่านพี่ก็นับเป็นบุญใหญ่เพียงใดแล้ว ยังกล้าทำสายตาเช่นนี้ใส่ข้าอีกหรือ”

“บุญอย่างนั้นหรือ” เสียงของเยว่ฉีราบเรียบ ทว่านุ่มลึกและเย็นเยียบจนคนฟังชะงักไปชั่วขณะ

นางค่อย ๆ ก้าวลงจากเตียง เท้าเปล่าแตะพื้นไม้เย็นเฉียบ แม้จะสวมอาภรณ์สีซีดเก่าโทรม แต่ท่วงท่าที่เหยียดกายตรงกลับสง่างาม ราวกับหงส์ที่เพิ่งกางปีกจากกองเถ้าถ่าน

“เข้าเรือนขุนนางที่สามีเย็นชา ปล่อยให้ภรรยาตากฝนจนเกือบตาย เมียหลวงก็เอาแต่ริษยา กลั่นแกล้ง แม้แต่ข้าวดีๆ ยังไม่ยอมให้กิน หากนี่คือบุญ ข้ายกให้ฮูหยินใหญ่เก็บไว้เสพสุขเพียงผู้เดียวเถิด”

“เจ้า! เจ้ากล้าปากดีกับข้าหรือ” ฮูหยินใหญ่ฉินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ นางไม่เคยเห็นเยว่ฉีในสภาพเช่นนี้มาก่อน

“เด็กๆ จับตัวนางเอาไว้ วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้า ปากดีนักนะ ตบให้เลือดกบปากจะได้สำนึกว่าอย่ามาสามหาวกับข้าอีก”

สาวใช้ร่างใหญ่เพิ่งก้าวออกมาได้เพียงก้าวเดียว ก็มีเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากหน้าประตู

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น เหตุใดถึงเอะอะโวยวายไปถึงเรือนหน้า” ชายหนุ่มในชุดขุนนางสีเข้มก้าวเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลา ทว่าฉายชัดด้วยความหยิ่งทะนงและเย็นชา

เขาคือเซียวเหวินฮั่น สามีเจ้าของร่างนี้

“ท่านพี่” ฮูหยินใหญ่รีบถลาเข้าไปเกาะแขนอีกฝ่าย พลางฟ้องเสียงหวาน

“ท่านดูเยว่ฉีเถิดเจ้าค่ะ เพิ่งฟื้นจากไข้ก็เสียสติ ปากกล้าท้าทายข้า แถมยังลบหลู่ตระกูลเซียวอีก”

เซียวเหวินฮั่นปรายตามองเยว่ฉีเพียงแวบเดียว แววตาเต็มไปด้วยความเอือมระอาและดูถูก

“เยว่ฉี ข้านึกว่าเจ้าป่วยหนักแล้วจะรู้จักสำนึกเสียบ้าง ที่แท้ก็ยังใช้วิธีเดิม ๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้า หากเจ้าอยากได้รับความรักจากข้า ก็ควรเรียนรู้ความกตัญญูและเจียมตน ไม่ใช่สร้างปัญหาให้ฮูหยินใหญ่เช่นนี้” เยว่ฉีฟังจบก็แทบหลุดหัวเราะ

ผู้ชายคนนี้ หลงตัวเองเสียจนคิดว่าผู้หญิงทั้งใต้หล้าต้องหมุนรอบตัวเขาอย่างนั้นหรือ

“เรียกร้องความสนใจจากท่าน” เยว่ฉียกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

“ท่านใต้เท้าเซียว ท่านคิดจริงๆ หรือว่าหน้าตาเช่นท่าน กับตำแหน่งขุนนางเล็ก ๆ ของท่าน จะมีค่ามากพอให้ข้าต้องลงทุนป่วยจนเกือบตาย เพียงเพื่อแลกกับการชายตามองของท่าน”

“เจ้าว่าอะไรนะ!” เซียวเหวินฮั่นเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

ตลอดเวลาที่แต่งงานกันมา เยว่ฉีไม่เคยแม้แต่จะเถียงเขาสักคำ ปกตินางเอาแต่ก้มหน้า ทำตามคำสั่งอย่างว่างง่าย เหตุใดวันนี้จึงเป็นเช่นนี้ไปได้

วันนี้นางกลับกล้าพูดจาฉะฉานยิ่งนัก

“ข้าบอกว่า...” เยว่ฉีก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้าเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาคมสบนัยน์ตาอีกฝ่ายตรงๆ

“ข้าไม่เคยเรียกร้องความสนใจจากท่าน และข้าก็หมดศรัทธาในตระกูลขยะแห่งนี้โดยสิ้นเชิง” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ในเมื่อฮูหยินใหญ่เกลียดข้า ส่วนท่านก็มองว่าข้าเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่ง เช่นนั้น เราก็มาทำเรื่องที่สมเหตุสมผลที่สุดกันเถิด”

“เรื่องอันใดของเจ้า” ฮูหยินใหญ่ตวาดเสียงแหลม

เยว่ฉีหันไปมองนาง ก่อนประกาศชัดถ้อยชัดคำ

“หย่ากัน” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกคนต่างมองนางราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่อที่สุดในชีวิต

“ร่างหนังสือหย่าให้ข้าเสียวันนี้” เยว่ฉีเอ่ยช้า ๆ ทุกคำหนักแน่นดุจค้อนทุบลงกลางห้อง

“ข้าจะออกจากตระกูลเซียวทันที”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนเก่าทรุดโทรมในทันทีที่คำว่าหย่ากัน หลุดออกจากปากของหลินเยว่ฉี

เซียวเหวินฮั่นนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างดูแคลน ราวกับเพิ่งได้ฟังเรื่องตลกที่สุดในชีวิต

“หย่าเหรอ เจ้าเนี่ยนะขอหย่า หลินเยว่ฉี เจ้าไข้ขึ้นจนสมองเลอะเลือนไปแล้วหรืออย่างไร สตรีที่ไม่มีแม้แต่ที่ให้กลับไปอย่างเจ้า หากออกจากตระกูลเซียว ไม่อดตายข้างถนนก็ต้องระเห็จไปขายตัวประทังชีวิต กล้าดีอย่างไรมาขู่ข้าด้วยคำนี้”

“ข้าไม่ได้ขู่” เยว่ฉียืนกอดอก กวาดสายตามองสองสามีภรรยาด้วยความรังเกียจอย่างไม่คิดปิดบัง

“ข้าพูดเรื่องจริง และข้าต้องการหย่าวันนี้ เดี๋ยวนี้”

“ท่านพี่ ดูนางสิเจ้าคะ” ฮูหยินใหญ่ฉินแผดเสียง พลางบีบน้ำตาอย่างน่าสงสาร

“นางกล้าเหยียดหยามตระกูลเซียวถึงเพียงนี้ ในเมื่อนางอยากไปนักก็ไล่นางออกไปตัวเปล่าเลยเจ้าค่ะ อย่าให้เงินนางแม้แต่เหรียญเดียว”

“ไล่ออกไปตัวเปล่า”

เยว่ฉีเลิกคิ้ว ริมฝีปากยกเป็นรอยยิ้มหยัน ก่อนจะขยับเข้าใกล้ฮูหยินใหญ่ฉินอีกหนึ่งก้าว แล้วลดเสียงลง

“ฮูหยินใหญ่ ท่านแน่ใจหรือว่าอยากให้ข้าไปตัวเปล่า หากข้าต้องออกไปโดยไม่มีอะไรติดมือ ข้าคงจำเป็นต้องนำเรื่อง ‘สมุดบัญชีลับ’ ของเรือนหลังที่ท่านยักยอกเงินส่วนกลางไปกว้านซื้อร้านค้าในตลาดทิศตะวันตก ไปป่าวประกาศให้คนทั่วเมืองหลวงรับรู้เสียหน่อย”

ใบหน้าของฮูหยินใหญ่ฉินซีดเผือดทันที นางก้าวถอยหลังอย่างลืมตัว

“จะ...เจ้ารู้เรื่องนั้นได้อย่างไร”

เยว่ฉีหรี่ตามองอีกฝ่าย ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมยังคงแจ่มชัด หลินเยว่ฉีคนก่อนเคยบังเอิญเห็นสมุดบัญชีเล่มนั้นตอนถูกเรียกไปช่วยคัดแยกของในเรือนหลัง เพียงแต่นางเป็นคนขลาดเขลา ต่อให้รู้ความลับก็ไม่เคยกล้าปริปาก แต่นั่นคือหลินเยว่ฉีคนเก่า ไม่ใช่นาง

“ข้ารู้อะไรมากกว่าที่ท่านคิดเสียอีก” เยว่ฉีเอ่ยอย่างเป็นต่อ