ข้าคือราชินีผู้ทรงอำนาจ

ภายในห้องกว้างสีขาวขนาดใหญ่สุดลูกหูลูกตา เรนิสกำลังฟังเสียงตัดสินบุญบาปของชาวบ้านมาเป็นร้อยรอบแล้ว นี่เป็นห้องตัดสินโทษของเหล่าวิญญาณ วิญญาณต้องมานั่งต่อแถวยาวเป็นหางว่าวเพื่อรอคำตัดสิน และในที่สุด...

“วิญญาณเบอร์ 45962 !!!”

ถึงคิวซักทีนึกว่าต้องรอไปอีก 100 ปีซะอีก...

“เป็นอะไรตายมา”ยมบาลถามเรนิสที่กำลังทำหน้ามึนอยู่

“สะดุดกระเบื้องฟุตบาทตายครับ”

“อือ...ดูจากประวัติมาจากประเทศไทยด้วยนิ”

“ท่านยมบาลครับ ได้ยินคำสั่งจากเบื้องบนว่าถ้ามาจากประเทศไทยบาปกรรมจะลดลง 10 % เป็นโบนัสพิเศษจากพระเจ้าครับ”ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆแอบกระซิบหูยมบาล

“หือ..ทำไมล่ะ”ยมบาลถามอย่างสงสัย

“ก็เพราะ...ซุบซิบๆๆ”

หลังจากสองนายบ่าวซุบซิบกันเสร็จยมบาลก็หันมาหาเรนิสพร้อมทำหน้าสงสาร...เออครับรู้ว่าน่าสงสารแต่ไม่ต้องทำหน้าเวทนาขนาดนั้นก็ได้ผมสมเพชตัวเองแล้วนะ

“เฮ้ย...ขนาดฟุตบาลดีๆยังไม่มีใช้เลย ได้ๆบาปกรรมลดลง 10 % เอ้ะเดี๋ยวนะ...แบบนี้กรรมก็หมดแล้วน่ะสิ!!”ยมบาลตัวแดงแจ๋ทำตาโตเมื่อเห็นว่าบาปกรรมของชายหนุ่มคนนี้ตอนแรกก็แทบไม่มีกรรมอยู่แล้ว พอลด 10 % ก็เหลือกรรมอยู่แค่เศษจุดทศนิยมที่พอปัดลงก็ไม่เหลือแล้ว

“แบบนี้ให้ขึ้นสวรรค์ดีไหมครับท่านยม”

“ไม่ได้ๆ เจ้านี่ถึงจะไม่มีบาปแล้ว แต่บุญก็แทบไม่มีเหมือนกัน เออ...ถามจริงวันๆทำอะไรบ้างเนี่ย”

“ผมเป็นฮิคิโคโมริน่ะครับ วันๆอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน ที่สำคัญบ้านผมรวยปัญหาเรื่องเงินจึงไม่มี ผมไม่ออกไปทำงานก็ไม่ลำบาก”

“อ่อโรคเก็บตัว เขาถึงบอกไงว่าคนที่ไม่เคยทำผิดคือคนที่ไม่เคยทำอะไรเลย เฮ้อ ขึ้นสวรรค์ก็ไม่ได้ลงนรกก็ไม่ได้ แบบนี้เอายังไงดีนะ”

“เคสพิเศษแบบนี้ โอนไปให้พระเจ้าดีไหมครับ ผมเห็นท่านตกปลาอยู่ท่าจะว่าง”

“นั่นสินะ ดีเลย จะได้ยุ่งซะบ้าง เคสพิเศษแบบนี้ไม่ได้มีมานานแล้ว”

หลังจากที่ยมบาลพูดจบ ภาพตรงหน้าเรนิสก็ดับไปก่อนจะค่อยๆสว่างขึ้นอีกครั้งในที่แปลกๆ...จะเรียกว่าแปลกได้ไหมนะ ตอนนี้เขาอยู่บนเมฆนุ่มๆที่ยืนได้นั่งได้ เมฆบนสวรรค์ยืนได้ด้วย...นอกจากเมฆแล้วรอบๆตัวเรนิสก็ไม่เห็นอะไรอีกเลย

“เจ้าหนุ่ม”

“เย้ย!!”เรนิสสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากข้างหลัง พอหันไปมองก็พบตาแก่ท่าทางใจดีกำลังยืนยิ้มอยู่

“โอ้..เจ้าคงเป็นวิญญาณเคสพิเศษที่ยมบาลบอกมาสินะ”

“อะ...เออ ครับ”

“บาปไม่มี บุญไม่พอ อืม...แบบนี้คงต้องส่งไปทำบุญครั้งใหญ่แล้วล่ะ เพื่อที่แต้มบุญจะได้พอขึ้นสวรรค์”

“จะส่งผมไปเกิดใหม่เหรอครับ”

“อือ ประมาณนั้น อ่า เจอแล้วๆ เจ้าของร่างนี้พึ่งฆ่าตัวตายไปเมื่อกี้นี้เอง แถมถ้าเป็นร่างนี้คงทำบุญได้มากแน่ๆ”

“หรือท่านจะส่งผมไปเป็นนักบุญ...”

“ไม่ใช่...เจ้าชายของประเทศต่างหาก”

“หา!!”

“เดี๋ยวพอเข้าไปในร่างก็รู้เองนั่นแหละ ไม่ต้องทำอะไรที่เป็นแม่พระมากหรอก เทาๆก็ได้ มนุษย์ก็แบบนี้แหละ เมื่อเข้าไปในร่างแล้วก็ช่วยพัฒนาประเทศนี้ให้ดีแค่นี้แต้มบุญก็มหาศาล ข้ารู้ว่าถึงเจ้าจะเป็นฮิคิโคโมริแต่ก็อ่านหนังสือทั้งวัน ความรู้ความสามารถมีพอที่ช่วยประเทศนี้แน่ๆ”

“เออ แล้วถ้าผมเผลอทำบาป..”

“ถ้าทำบาปก็ใช้กรรมสิ บาปกับบุญมันแยกกัน ถ้าเจ้าทำชั่ว ทำดีให้ตายก็ชดใช้ไม่ได้ เจ้าแค่ไปเก็บแต้มบุญแต่เผลอทำกรรมก็รอมาชดใช้ตอนตายเท่านั้น พอชดใช้เสร็จเหลือแต่แต้มบุญก็ขึ้นสวรรค์ได้เลย”

“ต่อไปนี้เป็นพร 4 ข้อที่มีประโยชน์ต่อการช่วยคนนะ อืม...เจ้าฉลาดอยู่แล้วความรู้ก็แน่นสมองแต่ก็ใช่ว่าจะรุ้ทุกเรื่อง งั้นข้อแรกเอาหนังสือครอบจักรวาลไปล่ะกัน ส่วนข้อที่สองเอาทักษะการต่อสู้ไปเพราะชีวิตเจ้าจะมีอันตรายตลอดเวลา”

“ขอบคุณครับ”นี่กะให้เราไปสู้ด้วยสินะ

“จะว่าไปโลกที่เจ้าจะไปอยู่มีเวทมนตร์ด้วยนะ เอาเป็นว่าเจ้าจะใช้ได้ทุกธาตุแล้วกันแถมวิธีใช้แบบแอดวานซ์ไปด้วยเลย”

โลกเวทมนตร์...จะแฟนตาซีขึ้นเรื่อยๆแล้วชีวิตเรา

“ข้อที่สี่เอาเป็น เมื่อใครก็ตามที่มองตาเจ้าจะไม่สามารถโกหกได้เมื่อเจ้าถามเขาจะไม่สามารถเงียบได้ต้องตอบเท่านั้น เมื่อใช้พลังดวงตาจะเรืองแรง พลังนี้เอาไว้สืบข้อมูลล่ะกัน”

“รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดียังไงไม่รู้ ร่างที่ผมจะไปอยู่แขนขายังครับใช่ไหมครับ”เรนิสรู้สึกว่าทุกอย่างมันจะพร้อมไปหมดแบบนี้เลยเหรอ ง่ายไปรึเปล่า

“ใครจะให้เจ้าไปช่วยคนทั้งๆที่พิการล่ะ เอาเป็นว่าไปเกิดได้แล้ว”

เรนิสทำหน้ายู่ก่อนจะกระโดดลงไปในบ่อกำเนิด เอาเป็นว่าไปลุ้นเอาล่ะกัน...

เมื่อลืมตาขึ้นมา เรนิสก็มึนหัวจนต้องลงไปนอนอีกรอบ ความทรงจำเจ้าของร่างซึมซับเข้ามาในหัวเรื่อยๆ พระเจ้าแอบกระซิบก่อนเขาลงเกิดว่า เจ้าของร่างคือตัวเขาในอีกโลก พูดให้เข้าใจง่ายๆก็คือคนๆเดียวกันในคนละช่วงเวลาคนละโลกกันนั่นแหละ เพราะฉะนั้นอะไรหลายๆอย่างของเขากับเจ้าของร่างจะเหมือนกัน

คงไม่ต้องห่วงเรื่องใครจะสงสัยถ้าทำนิสัยไม่เหมือนเดิมด้วย

หลังจากนอนรอความทรงจำเข้าหัวซักพัก เรนิสก็รู้ว่าเขาเป็นเจ้าชายก็จริงแต่เป็นเจ้าชายไร้อำนาจ เพราะเกิดมาเป็นโอเมก้า...จะพูดให้เข้าใจง่ายๆโลกนี้ไม่ได้มีแค่เพศหญิงและชาย แต่มีอัลฟ่า เบต้า โอเมก้า อัลฟ่ามักจะจัดให้อยู่ในห่วงโซ่อาหารสูงสุด มีทั้งความสามารถ ความเป็นผู้นำ และผู้สืบทอดตระกูล แต่อัตราการเกิดก็น้อยพอๆกับโอเมก้า จึงมีการแต่งงานของอัลฟ่าและอัลฟ่าเพื่อรักษาสายเลือดให้บริสุทธิ์เพื่อให้ได้ลูกเป็นอัลฟ่า

ส่วนเบต้าก็เหมือนคนปกติในในโลกทั่วไป แต่ส่วนมากมักไม่ได้เป็นหัวหน้างาน มักจะอยู่ตำแหน่งรอง แต่ด้วยจำนวนที่เยอะกว่าอัลฟ่า ทำให้พวกเขายังพอมีทางเลือกในชีวิตอยู่บ้าง

เพศสุดท้ายนั้นคือโอเมก้า คนเหล่านี้มักถูกกดให้ต่ำสุดในห่วงโซ่อาหาร แม้เกิดในตระกูลสูงส่งยังไม่ได้รับการดูแลที่ดีเท่าไหร่ มักจะถูกส่งไปแต่งงานเชื่อมความสัมพันธ์พอแต่งงานก็ไม่มีทางได้เป็นภรรยาเอก ถ้าเกิดมาในตระกูลยากจนไม่ถูกพ่อแม่ฆ่าตาย ก็ถูกส่งไปขายตัว ถ้ากำพร้าก็หนีไม่พ้นต้องไปขายตัวอยู่ดี

โอเมก้าไม่ได้รับอนุญาตให้ทำงานอย่างอื่นนอกจากขายตัวและใช้แรงงาน แต่เพราะแรงน้อย งานนี้จึงไม่มีใครจ้างโอเมก้าเท่าไหร่ โอเมก้าจึงเหลือทางเลือกเดียว

ซึ่งร่างที่เรนิสเข้ามาอยู่เป็นโอเมก้า อนาคตถูกวางตัวให้ไปเป็นเมียคนที่ 21 ของขุนนางเฒ่าคนหนึ่ง นอกจากมีอาหารธรรมดาๆให้กินครบ 3 มื้อแล้วก็ไม่ได้มีความรู้สึกว่าตัวเองเป็นเจ้าชายเท่าไหร่ ความจริงแล้วเจ้าของร่างแทบไม่ได้ออกจากห้อง

องค์ราชาของประเทศนี้หรือพ่อของเจ้าของร่างคงแทบจะลืมไปแล้วว่ามีลูกอีกคน เขาเป็นราชาที่ปกครองประเทศได้ย่ำแย่การจัดการห่วยแตก ประชาชนอดอยาก เงินกองอยู่กับราชวงศ์กับขุนนางอย่างเดียว เขาแต่งงานกับสตรีชนชั้นสูงคนหนึ่งแล้วแต่งตั้งให้นางเป็นราชินี แต่นางดันคลอดลูกออกมาเป็นโอเมก้า ซึ่งก็คือเจ้าของร่าง ทั้งๆที่ทั้งนางและราชาเป็นอัลฟ่า เปอร์เซ็นที่ลูกจะเกิดเป็นโอเมก้าจึงต่ำมากแต่มันก็เป็นไปแล้ว

องค์ราชาจะปลดนางออกจากตำแหน่งราชินีก็ไม่ได้เพราะอำนาจตระกูลราชินีมีเยอะมาก เขาจึงเลิกสนใจราชินีแล้วไปหาสนมคนโปรดทุกวันจนนางตั้งครรภ์ ลูกที่ออกมาก็เป็นอัลฟ่าจึงได้รับการดูแลอย่างดีต่างจากเจ้าของร่าง...อา..เอาเป็นว่าเรียกชื่อไปเลยแล้วกัน ยังไงก็คนเดียวกันชื่อก็เหมือนกัน

เรนิสตั้งแต่เด็ก แม่ไม่สนใจ สาวใช้ทำร้ายร่างกาย แม่นมก็ลืมให้นมเรนิสบ่อยๆ จนเด็กน้อยตัวผอมไปหมด ส่วนองค์ชายเรค หรือก็คือลูกนางสนมคนนั้นได้รับการดูแลอย่างดี อนาคตไม่พ้นได้กลายเป็นรัชทายาท

ซึ่งก็ได้เป็นจริงๆ แต่เพราะองค์ราชาโปรดปรานนางสนมคนนั้นมาก จึงมีลูกกับนางแค่คนเดียว ส่วนองค์ราชินีถูกลืมไปแล้ว แต่เพราะการมีลูกระหว่างอัลฟ่ากับเบต้ายากกว่าปกติไปซักหน่อยถ้าไม่นับลูกฟลุ๊คตอนนั้น ตอนนี้จึงมีเจ้าชายแค่สองพระองค์เท่านั้น

ประเทศนี้คือประเทศโซฟิโอล่า เป็นประเทศเล็กๆแต่องค์ราชาดันไปกร่างกับประเทศใหญ่ๆไว้เพราะเรค เจ้าชายรัชทายาทลูกชายคนโปรดมีพลังที่สูงธาตุหายาก จึงเบ่งไปทั่วตอนมีงานประชุมใหญ่ของผู้ปกครองประเทศ

องค์ราชาประเทศตีโอเวล ผู้ซึ่งไม่ใช่คนมีความอดทนสูง จึงส่งกองทัพไปตีประเทศโซฟิโอล่า แม้เจ้าชายเรคจะเก่งแค่ไหนแต่ไม่ใช่ทุกคนในกองทัพ เขาคนเดียวรับมือกองทัพขนาดใหญ่ไม่ไหวแน่นอน สุดท้ายก็พ่ายแพ้ แม่ทัพบาดเจ็บสาหัสแขนและขาขาดอย่างละข้างตอนนี้ยังไม่ฟื้น ที่ปรึกษาส่วนพระองค์ตาย เจ้าชายหายสาบสูญ

เนื่องจากเป็นประเทศแพ้สงครามโดยสากลต้องส่งเครื่องบรรณาการไปให้ แต่เพราะประเทศเล็กๆนี่ไม่มีอะไรที่มีค่าพอที่ประเทศตีโอเวลอยากได้ จึงยกเลิกส่วนนี้ไป ส่วนขุนนางบางคนถูกฆ่าตายในสงคราม เนื่องจากเป็นประเทศเล็กๆชายแดนกับเมืองหลวงไม่ได้ไกลจากกันมากเท่าไหร่ บางคนถ้าทะเล่อทะล่าออกจากบ้านก็ถูกฆ่าตาย

บางคนหนีไปตั้งแต่ก่อนมีสงครามเพราะรู้ว่าประเทศตัวเองจะแพ้ ขุนนางในพระราชสำนักจึงเหลือเพียงประปรายเท่านั้น แถมยังเป็นยศต่ำๆ

เรนิสที่รู้เรื่องราวจากความทรงจำเจ้าของร่างแล้วได้แต่ถอนหายใจ ก็คาดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่ามันคงไม่ง่าย แต่ไม่คิดว่าจะวุ่นวายขนาดนี้!

===========================================================