บทที่ 1.3

“ข้าไม่ใช่ลุงของเจ้า! ทุกอย่างข้าล้วนยกให้เจ้า สินเดิม สินสอด สิ่งที่เป็นของเสี่ยวเตี๋ย สิ่งที่พวกเจ้าตระกูลหวังอยากได้อยากครอบครอง ข้าขอเพียงเสี่ยวเตี๋ยและหนังสือหย่าขาดของเจ้า!”

“เขียนหนังสือหย่าให้พวกเขาแล้วไล่ไป!!” เสียงทรงพลังของสตรีชรานางหนึ่งดังขึ้น

“ท่านย่า...”

“สตรีชั่วร้ายอำมหิตเช่นนี้ ถูกหย่าและไล่ไปก็สมควรแล้ว ตระกูลหวังไม่มีฮูหยินน้อยที่นิสัยเหี้ยมโหดอย่างนาง นับจากนี้พวกเราสองตระกูลตัดขาดไม่เกี่ยวข้อง!”

“เสี่ยวฟาง” เซี่ยเหอส่งเสียงเรียกสาวใช้ของหญิงสาว “ไปเตรียมหมึกพู่กันมาให้คุณชายหวัง”

“เจ้าค่ะ”

นานมาก...เหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ ทว่ายังดีที่หวังคุ่นยังมีความเป็นคน อดีตสามีของเซี่ยจื่อเตี๋ยยอมให้เสี่ยวฟางพานางกลับห้อง เปลี่ยนเสื้อผ้าเช็ดตัว จากนั้นจึงถูกพาออกมานั่งยังห้องโถง

หญิงสาวไม่ได้รับอนุญาตให้นำสิ่งใดติดตัวออกมา มีเพียงเสื้อผ้าที่สวมหนึ่งชุดและเครื่องประดับไม่กี่ชิ้น

เสื้อคลุมหนานุ่มอบอุ่นถูกพันรอบตัวนาง กลิ่นหอมของสมุนไพรทำให้รู้ว่านี่เป็นเสื้อคลุมของเซี่ยเหอ เพราะนี่เป็นกลิ่นเดียวกับกลิ่นตอนที่เขาอุ้มนางขึ้น เซี่ยจื่อเตี๋ยหลับตาพิงพนักเก้าอี้ ด้านหลังมีเสี่ยวฟางคอยช่วยประคอง

การหย่าขาดจบลงโดยง่าย เพียงกระดาษสองใบที่มีอักษรตัดขาดและประทับลายนิ้วมือท่ามกลางคนตระกูลหวัง เซี่ยเหออุ้มหญิงสาวขึ้นอีกครั้ง ก้าวเดินออกมาโดยไม่หันกลับไปมองเบื้องหลังอีก

“พวกเราไปกันเถิด”

เสี่ยวฟางเองก็วิ่งตามหลังมาทว่ามีคนขวางนางเอาไว้ “ข้าไม่ใช่ทาส ไม่ใช่สาวใช้ของตระกูลหวัง ทั้งไม่มีหนังสือขายตัว ข้าอยู่ก็เพราะอยากอยู่ คุณหนูพาข้าเข้ามาอย่างถูกต้องเพราะข้าเต็มใจ” เสี่ยวฟางเอ่ยเสียงเย็น “พวกท่านถือสิทธิ์ใดรั้งข้าเอาไว้!”

“ปล่อยนางไป!” นั่นเป็นเสียงของหวังคุ่นอดีตสามีของเซี่ยจื่อเตี๋ย เขาเดินออกมาด้านนอกมองตามหญิงสาวที่เอาแต่นอนนิ่งไม่ขยับ “ปิดประตูจวน”

แล้ว...เซี่ยเหอก็พานางนั่งรถม้าออกมาจากจวนตระกูลหวัง เช่นกันกับที่เซี่ยจื่อเตี๋ยที่หมดสติไป ช่วงเวลาที่สะลึมสะลือหญิงสาวก็ยังโล่งใจที่ตัวเองยังมีชีวิต ข้างหูมีเสียงสนทนา เสียงถอนหายใจ เสียงพรรณนาถึงชะตาชีวิตที่ผกผัน

เซี่ยจื่อเตี๋ย...

ใช่แล้ว ความตายแท้ที่จริงมิใช่จุดสิ้นสุดของทุกอย่าง บัดนี้จื่อเตี๋ยกลับลืมตาขึ้นมาในร่างของ...เซี่ยซื่อ เซี่ยจื่อเตี๋ย สตรีที่เพิ่งถูกสามีหย่าขาดและไล่ออกมาจากจวน!!!

เรื่องราวที่ได้รู้ช่วงที่นอนอยู่บนรถม้า ล้วนผ่านการบอกเล่าของเสี่ยวฟางที่สนทนากับเซี่ยเหอ หญิงสาวค่อยๆ ซึมซับและจดจำสิ่งที่ได้ยิน

เดิมทีตระกูลเซี่ยเป็นตระกูลหมอมาห้าอายุคน บิดาของหญิงสาวเคยช่วยชีวิตนายท่านตระกูลหวัง สองตระกูลจึงผูกพันผ่านการหมั้นหมายและคำสัญญา

หวังคุ่นเดิมทีก็มีคนรักอยู่แล้ว เพียงแต่ชาติตระกูลต่ำต้อยถูกรับเข้าจวนเป็นอนุคอยอุ่นเตียง อีกฝ่ายตั้งครรภ์และคลอดบุตรอายุหกขวบปี จากนั้นหวังคุ่นก็แต่งเซี่ยจื่อเตี๋ยเป็นฮูหยิน

...ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเด็กชายคนที่นางช่วยชีวิต ก็คือเขา หวังเหยียน

ฟังว่าอยู่ๆ อนุผู้นั้นของหวังคุ่นก็หนีหายทิ้งเอาไว้เพียงจดหมาย ผู้คนจึงเข้าใจว่าเป็นเพราะเซี่ยจื่อเตี๋ยที่เป็นต้นเหตุ หญิงสาวถูกรังเกียจ ถูกมองว่าเป็นฮูหยินที่อิจฉาริษยาแม้กระทั่งกับอนุ อยู่ในจวนท่ามกลางความเย็นชาห่างเหิน