บทที่ 10.ขอชิม

​

ขังรัก

บทที่ 10.ขอชิม

Tee Talk.

อาบน้ำเสร็จผมก็ออกมาจากห้องน้ำในสภาพเปลือยเปล่า...(ย้ำว่าเปลือยเปล่าเบาสบาย มันชินแล้วกับการเดินแก้ผ้าอยู่ในห้องของตัวเองเนี่ย)

แต่ดูเหมือนว่าคนที่อยู่ด้วยกันตอนนี้จะยังไม่ชิน...

"พรู่ดดดดดดดด!"

ทันทีที่น้องแม่ชีมันหันมาเห็นผม ข้าวที่น้องมันกำลังเคี้ยวตุ้ยๆอยู่เต็มปากก็พุ่งพรวดออกมาจากปากเล็กๆนั่นทันที

"เป็นอะไร?"

ผมแกล้งถามทั้งที่พอจะรู้ว่าเธอเป็นอะไร และอีกใจก็อยากจะแกล้งน้องมันด้วย

"พี่ตี๋บ้า! ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย!"

เธอตวาดผมเสียงเขียว แล้วรีบลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันเอวให้ผมเเบบลวกๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากันทั้งที่มือยังจับผ้าเช็ดตัวอยู่ ชั่วชณะนั้นเราทั้งคู่ต่างตกอยู่ในความเงียบพักหนึ่ง ก่อนที่ผมจะพูดทำลายความเงียบ

"มองหน้าแบบนี้...นี่...อยากมีเรื่อง...หรืออยากมีลูก?"

ผมถามพร้อมกับส่งยิ้มมุมปากแบบกวนๆให้เธอ พร้อมเสมอขอแค่เธอเอ่ยปาก(สโลแกนของผมเอง)

"มะ...ไม่ได้อยากมีทั้งสองอย่างนั่นแหล่ะ..."

เธอผละออกห่างทันที ใบหน้าของเธอแดงก่ำลามไปถึงใบหู หลบสายตาผมอย่างเขินอาย แล้วน้องมันก็เดินมึนกลับไปนั่งกินข้าวต่อ ส่วนผมก็เดินไปหาเสื้อผ้าใส่ เสร็จแล้วก็ขึ้นไปนอนเล่นโทรศัพท์ขวางอยู่กลางเตียง

"พี่ตี๋...ไม่กินข้าวเหรอ?"

เสียงเล็กงุ้งงิ้งเป็นลูกแมวเอ่ยถาม ใบหน้าจิ้มลิ้มหันมาจ้องผมตาแป๋ว

"ยังไม่หิว"

ผมตอบสั้นๆและสายตาก็จดจ่ออยู่กับโทรศัพท์

"ถ้าพี่ไม่กินที่รักขอนะ"

ไม่รอให้ผมอนุญาติน้องมันก็จัดการแกะข้าวอีกกล่องแล้วตักใส่ปากตัวเองทันทีเหมือนหิวโหยมาแรมปีจนผมอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหน้าน้องมัน

แก้มที่ป่องอยู่แล้วยิ่งป่องขึ้นไปอีกเมื่อมีข้าวอยู่ในปาก น้องมันกินข้าวดูน่าอร่อยและเป็นธรรมชาติมากจนผมเผลอตัวจ้องมองอยู่นาน ท่าทางของเธอต่างกับผู้หญิงหลายคนๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของผมมาก บางคนนี่เวลาจะกินอะไรแค่ล่ะทีปากแทบจะไม่ขยับอ้าเลยด้วยซ้ำ แต่เธอคนนี้ทำให้ผมละสายตาไม่ได้เลยจริงๆ

"พี่ตี๋...จ้องขนาดนี้หิวใช่ไหม กินไหมล่ะเดี๋ยวที่รักป้อน"

เสียงของเธอดึงผมออกจากความคิด และตอนนี้น้องมันก็ตักข้าวยื่นมาจ่อที่ปากผม ประมาณว่าอยากจะป้อนว่างั้นเถอะ

"ไม่ล่ะ มึงกินเถอะ"

ผมปฏิเสธแต่ตายังจ้องหน้าเธออยู่

"ตามใจ อย่ามาบ่นหิวตอนที่รักกินหมดก็แล้วกัน"

ปากเล็กบ่นงุ้งงิ้งเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปกินข้าวต่ออย่างเอร็ดอร่อย ส่วนผมก็ยังคงมองเธออยู่อย่างนั้นพร้อมกับความคิดพิเรณที่ผุดขึ้นมาในหัว

'ถ้าผมจะขอชิม...จะเป็นไรไหมวะ?' เวลาน้องมันกินข้าวทำไมมันดูมีความสุขขนาดนั้น

"ที่รัก...ขอชิมหน่อยดิ"

ผมพูดพร้อมกับลุกขึ้นไปนั่งตรงหน้าเธอ สองมือจับใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มให้หันมามองผมในขณะที่ปากเล็กๆยังอมข้าวไว้เต็มปาก ผมบีบแก้มป่องๆนั่นเข้าหากันจนปากของเธอจู๋อย่างหมั่นเขี้ยว

เธอตักข้าวขึ้นมาจ่อที่ปากผมอีกครั้ง แต่ความหมายของคำว่าขอชิมของผมน่ะ มันไม่ใช่แบบเดียวกันกับที่เธอคิดหรอก

และไอ้แบบของผมน่ะ มันก็ไม่ค่อยจะเหมือนชาวบ้านเขาด้วย

"ชิมแบบนี้จะไปรู้รสชาดอะไร มันต้องแบบนี้ต่างหาก"

พูดจบผมก็ประกบปากลงไปบนปากของเธอทันทีทั้งๆที่มีข้าวอยู่เต็มปาก พร้อมกับสอดลิ้นเข้าไปกวาดข้าวในปากของเธอเข้ามาในปากของผมจนหมด ในขณะที่น้องมันทำตาโตเท่าไข่ห่าน ผมบดปากเคล้าคลึงกับปากเล็กจิ้มลิ้มอีกพักใหญ่จนพอใจนั่นแหล่ะถึงได้ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

"กูว่าละ ว่าแบบนี้มันต้องอร่อยกว่าจริงๆด้วย"

ผมพูดยิ้มๆ ก่อนจะกลับลงไปนอนเล่นโทรศัพท์อีกครั้ง ส่วนที่รักน่ะเรอะ...

หึๆ...

ดูเหมือนว่าตอนนี้สติของเธอจะหลุดโลกไปแล้ว เพราะเธอยังคงนั่งเอ๋อทำตาโตอ้าปากค้างอยู่เป็นนานสองนานเลยเหอะกว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

"พี่ตี๋..."

สักพักเสียงเล็กๆก็เรียกชื่อผมอีก คราวนี้ไม่ใช่แค่เรียกอย่างเดียวแต่ร่างเล็กๆขยับขึ้นมานั่งอยู่บนเตียงข้างๆผมด้วย

"ว่า..."

ผมหันไปมองเธอแวบนึง ก่อนจะรีบเบนสายตากลับมาสนใจโทรศัพท์ในมืออย่างใจจดใจจ่อ และพยายามรวบรวมสมาธิของเองให้อยู่กับโทรศัพท์แทนต้นขาขาวๆที่โผล่พ้นชายกางเกงออกมาแบบวับๆแวมๆนั่น

"ที่รักอยากกลับไปเอาเสื้อผ้าที่บ้าน"

พูดไม่พูดเปล่ายังเอียงหัวมาซบกับพุงของผมอีก! ทำแบบนี้เหมือนตั้งใจจะอ่อยกันชัดๆ รู้ตัวไหมเนี่ย(นี่พี่ตี๋นะแม่ชีไม่ใช่พระอิฐพระปูน)

"จะเอามาทำไมเสื้อผ้า อยู่ที่นี่มึงไม่ต้องใส่ก็ได้"

ผมพูดโดยที่ไม่มองหน้าเธอ ผมคิดอย่างที่พูดจริงนะ อยู่ที่นีผมกะจะให้เธออยู่แต่ในห้อง ไม่ต้องไปไหน วันๆมีหน้าที่นอนรอผมอยู่ในนี้ก็พอ

"เฮ้ย!"

แล้วก็ต้องสะดุ้งขนลุกไปหมดทั้งตัวเมื่ออยู่ๆยัยนี่มันก็ก้มลงไปใช้ปากกัดหน้าท้องของผมเบาๆคล้ายๆว่ามันจะหมั่นเขี้ยวหรืออะไรสักอย่าง แต่มันยุ่งตรงที่ผมเริ่มตื่นตัวขึ้นมาอีกแล้วน่ะสิ

พรึ่บ!

"อ๊ะ! พี่ตี๋..."

ผมพลิกตัวขึ้นคล่อมร่างเล็กบอบบางด้วยความว่องไว แล้วจับแขนสองข้างกดไว้กับที่นอน ในขณะที่เธอทำหน้าตาตื่น(ทีอย่างนี้จะมาทำหน้าตื่น แล้วไอ้น้องชายของกูที่ตื่นเนี่ยใครจะรับผิดชอบ)

"ถ้าอยากจะให้พาไปก็ทำให้กูพอใจก่อนสิ"

ผมพูดพร้อมกับยิ้มใส่ตาเธออย่างเจ้าเล่ห์(เข้าทางสายหื่นอย่างผมอีกแล้วครับ)

ที่รักทำหน้าครุ่นคิดพักหนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผม

"พาที่รักไปก่อนสิแล้วที่รักจะทำให้"

คำตอบของเธอทำให้ผมยิ้มกว้างออกมาทันที และไม่ลืมที่จะขู่น้องมันเบาๆเผื่อมันคิดจะบิดพลิ้วตอนหลัง

"มึงรับปากกูแล้วนะแม่ชี อย่าได้คิดเบี้ยวนะมึง"

"อื้อ...ที่รักไม่เบี้ยวแน่นอน"

"งั้นรอเดี๋ยว กูไปปิดอู่ก่อน เสร็จแล้วจะขึ้นมาตาม"

พูดจบผมก็ปล่อยเธอเป็นอิสระ ส่วนตัวเองก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปสั่งให้ลูกน้องเตรียมปิดอู่ หลังจากนั้นพออู่ปิดแล้วผมก็พาที่รักกลับไปที่บ้านของเธอทันที พร้อมกับคิดหาเรื่องเล่นสนุกกับที่รักตอนกลับจากบ้านของเธอไปตลอดทาง

Tee End.

****************