ของเล่นไวฟาย : 7

“ฮือ มันแสบ” มีอากัดเรียวปากแน่นพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“หึ” เขาควงเอวหมุนเป็นวงกลม ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความเจ็บจุก ก่อนไวฟายจะกระแทกเน้น ๆ แล้วชักท่อนเอ็นออกดันตัวลุกขึ้นยืนดึงกางเกงขึ้นสวมใส่ หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบพ่นควันฟุ้งกระจายเต็มห้อง ทั้งที่ดวงตายังไม่ละจากเรือนร่างสวยงามไร้ที่ติ

ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปมีอาที่นอนหมดสภาพอยู่บนโซฟาตัวยาว...

“ออกไป!” ไวฟายเบะปากพูด จากนั้นก็เดินออกไปสูบบุหรี่ที่ระเบียงหลังห้อง เมื่อเขาเดินออกไปแล้ว มีอากัดฟันแน่นพยายามดันตัวลุกขึ้นถึงแม้ช่วงล่างจะเจ็บระบมมากก็ตาม

“ซี้ด” เมื่อดันตัวลุกขึ้นขาสองข้างยังคงสั่นระริกมีอาก็รีบสวมใส่ชุดอย่างเร่งรีบ เธอพยายามก้าวขาเดินออกไปจากห้องแต่มันก็ยากเกินกว่าจะทำได้จึงทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น

“อ๊ะ!”

“หึ อยากโดนเอาอีกรอบ?” เมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นจากทางด้านหลังเธอก็ตวัดสายตาไปมองเห็นไวฟายกำลังจะเดินเข้ามาเธอจึงรีบคลานไปยังประตู…

“ตอนเธอคลานมันดูเข้ากับเธอดีนะ”

ไวฟายยืนกอดอกมองมีอาที่พยายามคลานออกไปจากห้องเขาจนสำเร็จ ก่อนจะเดินไปนั่งดื่มเหล้าด้วยท่าทีสบายใจ มือหนาหยิบโทรศัพท์กดเข้าไปในแชตกลุ่ม ก่อนจะส่งรูปมีอาให้เพื่อนทั้งสองคน

#ข้อความ

ไวฟาย : (ส่งรูปภาพ)

ไวฟาย : ไอ้เวรตัวไหนบอกว่าจะก้มหัวให้กูอย่าลืมทำตามสัญญาที่พูดไว้ด้วยล่ะ

ใบหน้าหล่อเหยียดยิ้ม โยนโทรศัพท์ลงโซฟา ยกแก้วเหล้ากระดกดื่มแก้กระหายอีกครั้ง

@ด้านมีอา

ประตูบานใหญ่ปิดลงเธอหลุดตัวนั่งลงกับพื้น หลังจากหอบสังขารกลับมาถึงคอนโดได้สำเร็จ

“ไอ้เหี้ยไวฟาย”

“คนอย่างนายไม่ตายดีแน่” กำหมัดแน่นด้วยความโมโห ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องนอนทิ้งตัวนอนลงบนเตียงใหญ่ เธออยากจะฝืนร่างกายลุกขึ้นไปอาบน้ำชำระคราบสกปรกของผู้ชายคนนั้น แต่ร่างกายมันกลับต่อต้านจึงทำได้เพียงนอนนิ่ง ๆ แล้วทนกลิ่นคาวเลือดกระทั่งหลับไป

เธอไม่ได้เสียใจกับครั้งแรกที่เสียไปเลยสักนิด แต่แค่เจ็บใจทำไมต้องเป็นคนบ้าอย่างเขาด้วย ทำไมต้องเป็นคนที่เธอเกลียดยิ่งกว่าอะไรดีด้วย...

#หลายวันถัดมา

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นเธอก็ไม่ได้คุยกับเซน่าอีกเลย กระทั่งวันนี้ร่างกายหายดีแล้ว มีอาจึงกลับมาเรียนปกติ เมื่อเจอเซน่าเธอก็รีบเดินเข้าไปถามถึงเรื่องที่ค้างคาใจทันที

“มึงกับไอ้เวรนั้นเป็นคนวางแผนชั่ว ๆ นี้ใช่ไหม”

“ใช่” เซน่ากอดอกมองมีอาด้วยสายตาเรียบนิ่งใบหน้าไม่ได้รู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำเลยสักนิด

“ทำไมมึงทำแบบนี้วะ?”

“ไม่มีเหตุผลมาก กูแค่อยากเย*กับพี่ฟายแค่นั้น” คำตอบเซน่าทำเอามีอาถึงกับขมวดคิ้วเป็นปมไม่เข้าใจในคำตอบของเธอเลยสักนิด

“มึงก็ไปเอากับมันสิ มาทำแบบนี้กับกูทำไม? ทำแบบนี้กับเพื่อนของมึงได้ยังไง” เซน่ากลอกตามองบนด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย หันมาสบตามีอาอีกครั้ง

“มึงอย่าทำเป็นเล่นตัวไปหน่อยเลย มันน่ารำคาญรู้ปะ ทำตัวยาก ๆ เพื่อให้ผู้ชายวิ่งเข้าหา เห็นแล้วจะอ้วก” มีอายืนอึ้งกับคำพูดที่หลุดออกจากปากของคนที่เธอเรียกว่าเพื่อน

“แล้วกูก็ไม่เคยเห็นมึงเป็นเพื่อนด้วย ใครจะบ้าเอาคู่แข่งหมายเลขหนึ่งของตัวเองเป็นเพื่อนวะ อีกอย่างมึงได้กินพี่ไวฟายก็บุญแค่ไหนแล้ว”

จริงอยู่ที่ว่ามหาลัยนี้มีแต่พวกลูกคุณหนูคุณนายที่จ้องจะเหยียบหัวกันเพื่อให้ตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่น ซึ่งมีอาเองก็รู้ดีว่ามีคนอิจฉา ไม่ชอบหน้า อยากเอาชนะเธอเยอะมาก แต่ก็ไม่คิดว่าคนที่เป็นเพื่อนสนิทอย่างเซน่า จะคิดกับเธอแบบนี้เหมือนกับคนอื่นด้วย...

“งั้นมึงก็เก็บไว้แดกเองสิ” มีอาสุดจะทนกระชากผมเซน่าดึงลงมาใกล้ ๆ แล้วฟาดฝ่ามือลงที่ใบหน้าของเซน่าไม่ยั้งแรง

เพียะ!

“นี่สำหรับมึง”

“กรี๊ด!” เพราะยังไม่ได้ตั้งรับและไม่คิดว่ามีอาจะตบเธอ ทำให้เซน่าเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

เพียะ!

“นี่สำหรับไอ้สารเลวนั้น”

“มึง อ๊ะ!” มีอาผลักไหล่เซน่าล้มก้นกระแทกพื้น กำหมัดแน่นมองดูด้วยความโกรธก่อนจะหมุนตัวเดินออกมา ทว่า...

“มึงคิดว่าตบกูแล้วเดินหนีไปได้ง่าย ๆ เหรอ” ไหล่เล็กโดนเซน่ากระชากให้หันกลับมาประจันหน้ากันแล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้ามีอา จากนั้นทั้งสองก็กระชากผมรัวฝ่ามือใส่กันโดยไม่มีใครยอมใคร นักศึกษาที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันเริ่มมุงดู แต่ก็ไม่มีใครคิดที่จะเข้ามาห้าม กระทั่ง...

“หยุด!” เสียงเข้มทุ้มดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทั้งสองจึงหยุดชะงักรีบหันกลับไปมองรองผู้อำนวยการนักศึกษายืนกอดอกมองเธอสองคนอยู่

ทั้งสองคนโดนเรียกเข้าห้องปกครอง แต่ครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกจึงโดนตักเตือนเท่านั้น แต่ถ้าหากเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก ทางมหาลัยจะพิจารณาให้พักการเรียนทันที

เมื่อเคลียร์เรื่องทะเลาะวิวาทเสร็จเรียบร้อยทั้งสองกำลังจะแยกย้ายกันกลับ แต่มีอาโดนอาจารย์ที่ปรึกษาเรียกไปคุยต่อที่โต๊ะ

“เธอรู้ใช่ไหมว่าตอนนี้ถึงกำหนดชำระค่าเทอมแล้ว”

“แม่ยังไม่ชำระอีกเหรอคะ”

“ถ้าชำระแล้วอาจารย์จะเรียกเธอมาคุยหรือไง ปกติไม่เคยเห็นมีปัญหา”

“ค่ะ เดี๋ยวหนูถามแม่ก่อนนะคะ ช่วงนี้ท่านงานเยอะอาจจะลืมไปบ้าง” มีอาตอบโกหก เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมแม่เธอถึงยังไม่ชำระค่าเทอมสักที

“ถ้าติดขัดเรื่องการเงิน เธอสามารถแบ่งชำระได้สามงวดนะ” เพราะค่าเทอมที่แพงหูฉีก จึงช่วยหาทางออกให้กับนักศึกษา

“ขอบคุณค่ะ แต่เดี๋ยวหนูขอคุยกับแม่ก่อนนะคะ”

“ยังไงก็แจ้งอาจารย์ด้วย เพราะนี่จะครบกำหนดอีกแล้ว ครั้งนี้ไม่สามารถยืดระยะเวลาออกไปได้แล้วนะ”

“ค่ะ” มีอายกมือไหว้อาจารย์ก่อนจะเดินออกมา

“ที่บ้านมีปัญหาสินะ” เสียงแหลมดังขึ้นจากทางด้านหลัง มีอาเหลือบมองครู่หนึ่ง ก่อนจะเลือกเดินออกมาเพราะไม่อยากทะเลาะกับเซน่า

มีอาเลือกที่จะขับรถกลับบ้านเธออยากกลับไปคุยกับพ่อแม่จริง ๆ จัง ๆ ว่ามันเกิดปัญหาอะไรขึ้นกับครอบครัวเธอกันแน่