บทที่ 8

1 สัปดาห์ต่อมา

วันนี้เธออยู่ในร้านอาหารเพื่อรอเพื่อนมารับมื้อเที่ยง เธอไม่ได้เจอเธอพักหนึ่ง ดังนั้นเธอจึงมีความสุขมาก เธอเพิ่งสั่งอะไรมาดื่มเมื่อมีคนนั่งลงตรงข้ามเธอ เธอยิ้มทันทีที่เห็นคนๆ นี้ที่เธอไว้ใจได้เสมอ ไลล่า...

- ดังนั้น? หลังจากทุกอย่างที่ฉันทำเพื่อคุณ คุณก็ทิ้งฉันไว้ในความเงียบ... คุณจะกลับมาหาฉันตอนนี้หรือไม่?

- ขออภัย ฉันมีบางสิ่งต้องจัดการก่อนหน้านี้...

- ใช่ ฉันเข้าใจแล้ว... บอกฉันที ฉันรีบรู้ทุกอย่าง เธอพูด ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น สเตลล่าหัวเราะและเข้าใจว่าทำไมเธอกับไลล่าถึงเข้ากันได้ดี พวกเขามีภาพลวงตาเหมือนๆ กัน และพึ่งพากันได้เสมอในทุกสิ่ง เธอเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่เขาเงียบให้แม่ฟัง ไลล่าไม่เคยตัดสินเธอ แต่เธอมักจะบอกเธอเสมอว่าเธอมีปัญหาในการทำความเข้าใจว่าความสัมพันธ์ของเธอดำเนินไปอย่างไร คุณป่วยหนัก เธอพูดพร้อมหัวเราะ สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือคุณกำลังเปล่งประกาย คุณดูมีความสุขและดีมาก ฉันรีบไปพบเขาภายใต้สถานการณ์ที่ชัดเจน แต่จากสิ่งที่ฉันได้เห็น เขาเป็นคนดีต่อสายตา แม้แต่ฉันเองก็ต้องยอมรับ

- ฉันอยากจะแนะนำเขาให้คุณรู้จักอย่างเป็นทางการด้วย ฉันรับรองได้เลยว่ามันยากที่จะไม่หึงตลอดเวลา

- ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณควรหยุดตัวเองจากการเป็น ถ้าคุณอยู่ด้วยกันเกือบตลอดเวลา อยู่ด้วยกัน นอนด้วยกันมากกว่า 1 ปี คุณไม่คิดว่าคุณพิเศษเหรอ? ถ้าเขาประสบความสำเร็จอย่างที่คุณพูด คุณไม่คิดว่าตอนนี้เขาคงจะหาคนอื่นและแนะนำคุณให้รู้จักแล้วไม่ใช่หรือ? มีเพียงความเงียบเพื่อตอบคำถามของเธอที่ไลล่ากระซิบข้างหูสเตลล่า เธอไม่รู้จะตอบอะไร คำถามทำให้เขาสงสัยในทางกลับกัน จากสิ่งเล็กน้อยที่คุณบอกฉัน ฉันมีความรู้สึกว่าเขาพิเศษกับคุณพอๆ กับที่คุณอยู่กับเขา

พวกเขาคุยกันต่อในเรื่องที่เบากว่ามาก ก่อนจะแยกทางกันและสัญญาว่าจะพบกันเป็นประจำ การสูดอากาศบริสุทธิ์เพียงเล็กน้อยนี้ทำให้สเตลล่าได้รับประโยชน์มากมาย

วันศุกร์สุดสัปดาห์

สก็อตต์ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน กำลังวางแผนสำหรับดูไบให้เสร็จ เมื่อเขาได้รับโทรศัพท์จากไรอัน เพื่อถามเขาว่าเขาสามารถแทนที่ Maeve สำหรับเซสชั่น roping ในวันเสาร์หน้าได้หรือไม่ เขาอธิบายให้เขาฟังว่าเหตุฉุกเฉินทำให้เขาไม่สามารถรับประกันการเป็นตัวแทนได้ และเขาพบว่าไม่มีใครเล่นเกมแทนเขา เขาสามารถโน้มน้าวใจสก็อตต์ที่ค่อนข้างขี้ระแวงซึ่งไม่รู้ว่าเป็นความคิดที่ดีหรือไม่ เขาวางสายก่อนจะส่งข้อความถึงสเตลล่าเพื่อบอกเธอว่าพวกเขาจะไปคลับในคืนถัดไป และบอกเธอว่าเธอจะใส่ชุดอะไรสำหรับโอกาสนี้

คืนวันเสาร์

คืนนี้สเตลล่าจะอวดอุปกรณ์เต้านมใหม่ของเธอ เธอค่อนข้างยืนกรานในเรื่องนี้ เธอต้องการแสดงด้วยวิธีนี้ว่าเขาเลือกเธอ เธอค่อนข้างเครียด ประหม่า แต่ก็ตื่นเต้นเช่นกัน ดอมนั่งอยู่ข้างๆ เธอมีความสุขมากที่เห็นเธอมีความมั่นใจมากขึ้นทุกวัน และเหนือสิ่งอื่นใดสนใจที่จะแสดงให้ตัวเองเห็นว่าเขาใส่ใจ เขาแค่ภูมิใจกับมัน พวกเขามาถึงคลับแล้ว เธอทิ้งเสื้อโค้ทไว้ในห้องล็อกเกอร์ ก่อนจะเดินตามเขาเข้าไปในห้องหลัก เธอสวมชุดที่เขาสั่งพิเศษจากจิโอให้เธอ ตัวชุดเองก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ มันเป็นชุดคอกลมแขนยาวและยาวลงมาเหนือเข่า เอวอยู่ตรงกลางด้วยรัดตัวที่ทำจากยางและให้โครงสร้างนาฬิกาทรายแก่ชุด สเตลล่าสวมรองเท้าส้นเข็มสีดำที่เข้ากับชุด แต่รายละเอียดที่สร้างความแตกต่างคือวัสดุของชุด มันเป็นผ้าน้ำมันชนิดหนึ่ง ทำจากโพลีเอสเตอร์ 100% โปร่งแสง แต่มีสีแดงเลือดหมูเล็กน้อย เธอเปิดเผยในขณะที่ซ่อนมัน เน้นภาพเงาของสเตลล่าและแหวนที่หน้าอกที่เธอสวม ตามที่เขาหวังไว้และอาจมากเกินกว่าที่คาดไว้ สเตลล่าสบตาทันทีที่เธอเข้ามาในห้องข้างๆ เขา เขาเห็นเธอยกหน้าอกขึ้นและเดินเคียงข้างเขาอย่างสงบ และรอยยิ้มของเธอก็กว้างขึ้นเท่านั้น เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นเจ้าของทั้งหมดและแม้ว่าเขาจะรู้ว่าไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เธอโดยสวมปลอกคอและเครื่องหมายของเธอ เขาก็คว้าเธอไว้ที่สะโพกแล้วพาเธอไปรอบ ๆ ห้องเหมือนถ้วยรางวัล เขาปล่อยเธอให้เป็นอิสระ ขอให้เธอนั่งคุกเข่าข้างเก้าอี้เท้าแขน เขาเดินไปสมทบกับไรอันที่กำลังรอเขาอยู่หลังเวทีเพื่อขัดเกลารายละเอียดให้เสร็จก่อนที่พวกเขาจะขึ้นเวที

สเตลล่าเล่นเกม; เธอรู้สึกมั่นใจที่จะเข้าใกล้ดอมของเธอ ตอนนี้นั่งโดยไม่มีเขา อะดรีนาลีนทั้งหมดก็ลดลง เธอไม่สวมอะไรเลยภายใต้ชุดนั้น และเปิดเผยเพียงหัวหน่าว หน้าอก และบั้นท้ายของเธอต่อที่ประชุมทั้งหมด เธอค่อนข้างภูมิใจกับมัน เธอมีความมั่นใจในตนเองมากขึ้นเรื่อยๆ เธอสามารถเห็นรูปลักษณ์ที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ความริษยา ความอิจฉาที่มีต่อเธอ เธอเคยได้ยินความคิดเห็นที่ Dom ต่างๆ ทักทายเธอเกี่ยวกับเธอ เธอเคยเห็นรอยยิ้มที่พอใจของดอมที่สวมไว้ตลอดทาง และเธอก็รู้ว่าเขากำลังแสดงมันออกมา ความภาคภูมิใจของเขายังเป็นของเธอ เขาสั่งไม่ให้เธอขยับเขยื้อน ไม่พูดกับใครเมื่อเขาไม่อยู่ กฎที่เธอเคารพอย่างรอบคอบ ค่ำคืนเริ่มต้นได้ดี และไม่มีทางที่เธอจะทำลายทุกอย่าง เขายังคงปล่อยให้เธอดูฉากต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเย็นวันนี้ และเขาก็จากไปโดยไม่พูดอะไรอีก เธอไม่กังวลและชื่นชมเชือกต่าง ๆ ที่ทำขึ้นในเย็นวันนั้น อย่างหลังทำให้เธอสงสัยว่าเมื่อไหร่จะถึงคราวเมื่อดอมของเธอตัดสินใจประดับเธอด้วยเชือกในทางกลับกัน แค่จินตนาการ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเธอ และเธอก็รู้สึกตื่นเต้นและอะดรีนาลีนพลุ่งพล่าน

ในตอนท้ายของการแสดงครั้งที่ 2 เธอตกอยู่ภายใต้มนต์สะกดของศิลปะแห่งชิบาริแล้ว เธอพบว่ามันยอดเยี่ยมในรุ่นต่างๆ และเธอพบว่าความสัมพันธ์ของการสมรู้ร่วมคิดระหว่างผู้ผูกเชือกกับผู้ถูกมัดนั้นสวยงามเป็นพิเศษ เมื่อการแสดงครั้งที่ 3 เริ่มขึ้น เธอเห็นผู้ยอมจำนนมาถึงบนเวทีก่อนโดยลำพัง จากนั้นดอมของเธอก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเชือก ลมหายใจของเธอหยุดไปสองสามวินาทีและความไม่เข้าใจก็ชนะเธอ ดอมของเธอเปลี่ยนเป็นกางเกงเดนิมสีดำซีดและรองเท้าบู๊ต เปลือยหน้าอก และมัดผมเป็นหางม้าเล็กน้อย การจ้องมองของเขาเย็นชา และเธอไม่สามารถแม้แต่จะถอดรหัสสีหน้าของดอมของเธอ นับประสาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขาดูเหมือนอยู่คนเดียวบนดาวของเขาเอง แต่ใช้เวลาเพียงครู่เดียวก่อนที่การจ้องมองของเขาจะกลายเป็นมนุษย์และอ่อนโยนมากขึ้น เขากระซิบสองสามคำกับผู้ยอมจำนนที่อยู่ข้างหน้าเขา และพวกเขาแลกเปลี่ยนรอยยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเริ่มประดับเธอด้วยเชือกที่เขานำมาด้วย ทีละเล็กทีละน้อย อย่างช้าๆ แต่แน่นอน ผู้ยอมถูกจำกัดการเคลื่อนไหวของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เหนือสิ่งอื่นใด ร่างกายของเธอกลายเป็นงานศิลปะที่แท้จริง มีความเงียบงันในห้องและความสนใจของผู้ชมทั้งหมดมุ่งเน้นไปที่ท่าทางที่แน่วแน่และมั่นใจของสก็อตต์ มือของเขาที่ลูบไล้ไปตามร่างกายของนางแบบ และบางครั้งดูเหมือนจะอ้อยอิ่งในบางสถานที่ ทำให้สเตลล่าโกรธจนแทบขาดใจ เธอรู้ว่าเธอควรได้รับความสุขจากการทำงานที่พิถีพิถันซึ่งกำลังจะมีชีวิตขึ้นมาต่อหน้าเธอ แต่ความอิจฉาริษยากำลังแผดเผาภายในใจเธอ ร่างกายของเธออยากจะกรีดร้อง เธอกำหมัดแน่นและกัดริมฝีปากพยายามกลั้นความอยากที่จะฆ่านี้ไว้ แต่ก็ยังมีแรงกระตุ้นให้เปลี่ยนที่ง่ายๆ เช่นกัน เธอไม่ต้องการให้เขาแตะต้องคนอื่น เขาต้องการให้เขาแตะเธอ เธอต้องการเป็นผืนผ้าใบที่เขาแสดงความสามารถ เธอต้องการให้เขาแต่งแต้มสีสันให้กับเธอ เพื่อทำให้ศักยภาพความงามของเธอเบ่งบานต่อหน้าคนทั้งโลกในรูปแบบภาพเปลือยและการทอดทิ้ง

- ไม่ ไม่... คำพูดเหล่านั้นออกมาด้วยเสียงกระซิบเพียงครั้งเดียว น้ำตาไหลอาบหน้า ความสมรู้ร่วมคิดและความอ่อนโยนที่ดอมแสดงต่อผู้ยอมจำนนต่อหน้าเขา ทำลายหัวใจของสเตลล่า เธอเป็นของเขาและเขาก็เป็นของเธอ... ไม่ ไม่! หยุดเถอะ ในที่สุดเธอก็พูดออกมาดัง ๆ โดยไม่รู้ตัว

หัวใจของสเตลล่ากำลังเต้นแรง เธอเพิ่งโกรธต่อหน้าทุกคน ใบหน้าของดอมแข็งทื่อ และไม่มีอะไรเตรียมเธอให้พร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เขาจะไม่ปล่อยให้มันผ่านไป เธอเพิ่งโยนเขาต่อหน้าคนทั้งคลับ ความอิจฉาริษยา แต่เธอรู้ว่าเธอทำไม่ได้ เธอไม่ต้องอิจฉา ไปกับเขา เธอยอมจำนนต่อมัน แต่เธอก็ไม่สามารถต้านทานมันได้ เธอแตกแล้ว....เขากำลังจะแตกเหมือนกัน ทุกสายตาจับจ้องมาที่พวกเขา ทุกสิ่งที่เขาเกลียดได้รับความสนใจทั้งหมด

- ออกไป เป็นคำเดียวที่เขาพูดกับผู้ยอมจำนน