บทที่ 5

ร่างของสเตลล่าพลิกตัวบนเตียงช้าๆ แสงแดดที่ส่องผ่านม่านเข้ามาปลุกเธอทีละน้อย เธอกำลังขยับตัวอยู่บนเตียง เอนกายบนฟูกและผ้าปูที่นอนแสนสบาย ในที่สุดเธอก็ลืมตาอย่างเฉื่อยชา ก่อนจะพบว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องของเธอ ห้องโทนสีฟ้าและสีเทายืนยันกับเธอว่าไม่ใช่อพาร์ทเมนต์ของเธอและแม้แต่ห้องของเธอ หลังจากนั้นไม่นานเธอก็เห็นร่างหนึ่งอยู่ข้างๆเธอ เมื่อเปิดตาขึ้นอีกนิด เธอก็เห็นภาพเงาของดอมที่สวมเสื้ออยู่บนเตียง จ้องมองที่แล็ปท็อปของเขา เธอจำเหตุการณ์เมื่อวันก่อนได้มากขึ้นเล็กน้อย พวกเขานอนด้วยกัน

- โธ่เอ๊ย...

- สวัสดีคุณยอมแพ้มากเกินไป ฉันหวังว่าคุณจะนอนหลับสบาย คุณนอนพักผ่อนบนเตียงของฉันอย่างเป็นสุข ฉันคาดว่าจะได้รับการโทรปลุกโดยไม่มีคำพูดที่น่ารังเกียจและน่ายินดีกว่านี้

ทันใดนั้นทุกอย่างก็กลับมาหาเธอ หลังจากที่เขาตกลงที่จะพาเธอกลับอย่างยอมจำนน พวกเขาก็ลงเอยที่บ้านของเขาและโดยเฉพาะอย่างยิ่งในห้องของเขา เธอจำทุกอย่างได้และโดยเฉพาะอย่างยิ่งความจริงที่ว่าเธอเปลือยกายล่อนจ้อนและผ้าห่มที่สะบัดออกจากตัวเธอไม่ได้ปกปิดร่างกายของเธอมากนัก เธอหน้าแดงก่อนที่จะปกปิดตัวเองให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

- Pfff... ฉันชอบวิว...

เขาหัวเราะก่อนที่จะจดจ่อกับข้อมูลที่แสดงบนหน้าจอของเขา เขามีรูปลักษณ์การฟื้นฟูที่กึ่งดุร้ายกึ่งสบายๆ ซึ่งทำให้เขามีเสน่ห์ที่แตกต่างออกไป ผมที่ยุ่งเหยิงของเขา หนวดเคราของเขาที่ไม่ได้ใช้งานมาหลายวัน และแว่นตา... องค์ประกอบทั้งหมดเหล่านี้มีส่วนทำให้มันเหมาะกับเขาอย่างสมบูรณ์แบบ สเตลล่าเริ่มมองเขานานหลายนาทีโดยให้รายละเอียดเกี่ยวกับโปรไฟล์ที่ขยันขันแข็งของเขา

- การที่คุณกลับมาหาฉันหมายความว่าฉันไม่ต้องลางานโดยไม่มีกำหนดอีกต่อไปหรือไม่?

- ....

- คุณไม่สามารถหนีจากความเป็นจริงได้ตลอดเวลา สเตลล่า บางครั้งคุณก็ต้องเผชิญหน้ากับมันเช่นกัน

- ไม่รู้ว่าจะดีหรือเปล่า ฉันลืมคุณยากครั้งที่แล้ว และเพียงแค่จินตนาการว่าได้พบคุณอีกครั้งทุกวันโดยไม่สามารถแสดงความรักต่อกันได้ทำให้ฉันเจ็บปวดมาก ฉันจะทำงานในสภาพแวดล้อมเช่นนั้นได้อย่างไร

- ด้วยความเป็นมืออาชีพ เขาตอบกลับด้วยทิก-แทค-โท โดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ นั่นหมายความว่าอย่างไร? ฉันควรมองหานักบัญชีคนอื่นหรือไม่?

- ไม่ ฉันยังไม่สามารถตกงานได้ ฉันมีโอกาสน้อยมากที่จะได้งานอย่างรวดเร็วและมีประโยชน์เช่นนั้น

เขาไม่มีอะไรจะเพิ่มเติมในเรื่องนี้ เขารู้ดีว่าเขาจะไม่ปล่อยเธอไปแบบนี้ เขาไม่ชอบใช้วิธีกดดันสูงแบบนี้ เขาต้องให้เวลาเธอบ้าง เขาต้องให้พื้นที่กับเธอในการตัดสินใจและเติบโตด้วยตัวเอง เขาไม่สามารถทำทุกอย่างเพื่อเธอได้ เขาไม่สามารถเป็นผู้นำและปูทางให้เธอก้าวเดินได้ตลอดเวลา เธอต้องพัฒนาบุคลิกภาพที่แข็งแกร่งนอกพันธนาการของการยอมจำนนที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาเสนอให้เธอ แต่มันก็เหมือนกับการต่อสู้กับสัญชาตญาณของเขาเพื่อรักษาขอบเขตนั้น บางครั้งเขามีปัญหากับเธอมาก มีปัญหามากกว่าการยอมจำนนทั่วไป เธอมีสิ่งต่างๆ มากมายที่จะมอบให้กับโลกใบนี้ ให้กับคนรอบข้าง และเมื่อเธอรวมมันเข้ากับสิ่งดี เธอจะยิ่งเปล่งประกายมากขึ้นเท่านั้น เขายิ้มอย่างหมดความอดทนกับความคิดนี้ แต่ด้วยความจริงที่ว่าบางทีบนเส้นทางแห่งวิวัฒนาการนี้ เธอจะปล่อยให้ตัวเองถูกล่อลวงโดยสิ่งที่เขาต้องการทดสอบกับเธอและกับเธอ

- โอเค เรามาพูดกันตรงๆ คุณคงนึกภาพออกว่าเราต้องพูดถึงจุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์ของเรา คุณเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของฉันเป็นเวลานานเกือบหนึ่งปี คุณได้ฝึกฝนบางอย่างกับฉัน และคุณได้พัฒนาความสนใจที่แตกต่างออกไป ฉันจะให้รายชื่อการปฏิบัติจริงที่ฉันเสนอให้กับผู้ยอมจำนนขั้นสูงของฉัน คุณจะใช้เวลาในการกรอกข้อมูลและตรวจสอบตามรสนิยมของคุณ ทำอย่างจริงจังคืนนี้ฉันหยิบมันขึ้นมาเมื่อฉันกลับถึงบ้าน ประการที่สอง คุณสามารถใช้ Coris เพื่อให้บางสิ่งเคลื่อนที่ได้ สิ่งสุดท้าย เราจะไปช้อปปิ้งคืนนี้ ฉันจะไปรับคุณประมาณ 5:30 น.

เขาลุกขึ้นหลังจากพูดจบและออกจากห้องไป เขากลับมาในไม่กี่นาทีต่อมาและยื่นใบไม้ให้เธอหนึ่งห่อ จากนั้นเขาก็เข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวไปทำงาน เธอเริ่มลอกรายการเลขไมล์ที่ยาวกว่าสิบแผ่น เธอยังมีเวลาอีกสักครู่ที่จะเสร็จสิ้น เธอหายใจไม่ออกเมื่อเขาออกมาพร้อม เขาได้ยินเธอ สายตาของเขาหันไปหาเธอ

- ยังอยู่ที่นี่? เอาล่ะ สเตลล่า ไปทำตัวให้สบายในห้องของคุณซะ ฉันกำลังจะจากไป

เธอลุกขึ้นคว้าผ้าห่มก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างไม่สบอารมณ์ที่โดนไล่ออกแบบนั้น เธอเข้าไปในห้องที่เคยเป็นห้องนอนของเธอมานาน ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มีเพียงห้องที่ดูรกร้างกว่าที่เธอจำได้ เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มขณะที่เธอนอนลงบนเตียง เธอกลับมาอยู่ในที่ที่เธอรู้สึกเหมือนอยู่บ้านในที่สุด เธอมีความสุข. เธอได้ยินว่าดอมออกไปจากห้องของเธอ ดูเหมือนเขากำลังคุยโทรศัพท์และน้ำเสียงของเขาแสดงอารมณ์ซึ่งมืดลงในทันใด เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เธอไม่อยากเป็นคนที่อยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์

- ฉันกำลังมา พระเจ้าผู้แสนดี คุณกำลังรอฉัน คุณไม่เคลื่อนไหว.... ไม่ ฉันจะยกเลิกการประชุมของฉัน อย่าขยับ ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับคุณ... ฉันจะอยู่ตรงนั้น....

เสียงของเขาขาดหายไปหลังจากนั้น และเธอก็ได้ยินเสียงประตูหน้าปิด ซึ่งเป็นสัญญาณว่าเขาจากไป สเตลล่าสงสัยว่าเป็นใคร แต่ตอนนี้เธอมีสิ่งที่ต้องทำดีกว่ากังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอต้องติดต่อ Coris เพื่อไปรับของที่บ้าน แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือต้องติดต่อ Lilas เธอต้องกังวลว่าจะไม่ได้ยินจากเขาอีกต่อไป เธอไม่รู้ว่าเสื้อผ้าของเธออยู่ที่ไหน เธอจึงกลับไปที่ห้องของดอม รื้อค้นจนหมด เธอรู้ว่าเธอต้องไม่อยู่ที่นี่ แต่เธอจะทำอะไรได้? เสียงจากห้องน้ำเรียกความสนใจของเธอ เธอเข้ามาใกล้และ Clarisse ก็ออกมาจากห้อง

- โอ้ สวัสดีสเตลล่า… ฉันสงสัยว่าเขาจะออกไปเที่ยวกับใครมากมายในห้องของเขา?

- เอ่อ สวัสดี Clarisse เธอตอบแบบอายๆ

- มันเป็นเวลานาน; ฉันเห็นว่าคุณสบายดี ฉันดีใจที่ได้พบคุณอีกครั้ง ฉันเดาว่าคุณกำลังมองหาสิ่งนี้ เธอพูด ยื่นเสื้อผ้าของเธอให้เขา ฉันเพิ่งหยิบมันขึ้นมา

- ขอบคุณ...

ที่นั่นความอัปยศทั้งหมด เธอไม่รู้อย่างชัดเจนว่าควรยืนอยู่ตรงไหน

- คุณต้องการอะไรอีกไหม

- เอ่อ ไม่ แค่นั้นแหละ...

- เยี่ยมมาก ฉันจะจัดห้องนอนให้เสร็จ

- ฉันทิ้งคุณแล้ว เธอบอกว่าใช้ประโยชน์จากการเปิดนี้เพื่อหายตัวไปอย่างรวดเร็ว

เธอรีบกลับไปที่ห้องของเธอและแต่งตัวอย่างรวดเร็ว แต่เสื้อผ้าทั้งหมดหายไป กางเกงชั้นในของเธอหายไป เธอสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอปฏิเสธที่จะมองไปทุกที่ในห้องนี้ภายใต้การจ้องมองของ Clarisse สำหรับผ้าชิ้นนั้น มันน่าอายเกินไป เธอชอบที่จะใช้เวลาทั้งวันโดยไม่มีมัน เพราะเมื่อสวมชุดทั้งหมดแล้ว นอกจากนี้ เธอจะไม่เคลื่อนไหวเลยทั้งวันและอาจจะไม่มีใครสังเกตเห็น ยังไงเธอก็หวังอย่างนั้น เธอโทรหาคอริสเพื่อถามว่าเมื่อไหร่เขาจะว่างไปกับเธอเพื่อไปหยิบของบางอย่างของเธอและแบกไป เขาเสนอให้เธอหนึ่งชั่วโมงในตอนท้ายของช่วงบ่าย ไม่นานก่อนถึงชั่วโมงของดอมของเธอ เธอยอมรับข้อเสนอและวางสาย เธอโทรหาไลล่าแต่มีเครื่องตอบรับอัตโนมัติ เธอบอกตัวเองว่าต้องทำงาน เธอทิ้งข้อความไว้ให้มั่นใจว่าเธอสบายดี จากนั้นเธอก็ใช้เวลาที่เหลือกรอกแบบสอบถามให้ดีที่สุด เธอจำได้ว่าครั้งแรกที่เธอได้ดื่มด่ำกับกิจกรรมนี้ เธอแทบจะไม่เข้าใจคำศัพท์เหล่านี้เลย ตอนนี้เธอเข้าใจบางคนดีขึ้น และเธอเข้าหากิจกรรมที่เธอไม่จำเป็นต้องรู้ด้วยความคิดที่ดี เธอต้องการค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมและต้องการถูกล่อลวงด้วยสิ่งต่างๆ ที่หลากหลายมากขึ้น สิ่งนี้กับเขาและเพื่อเขา แม้ว่าขีดจำกัดบางอย่างของเขาจะไม่เปลี่ยนแปลง คนอื่นอ่อนลง เธอเห็นว่ามันเป็นสัญญาณของความก้าวหน้าอย่างแท้จริง