ลักพาตัว!!

ร่างกายที่รู้สึกเหน็บชา อาจจะเพราะว่านอนนานไปหน่อย ทำเอาเธอเมื่อยขบ ตากลมโตค่อยๆลืมขึ้น ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้อง “ที่นี่ที่ไหน” ไม่คุ้นชินเลยสักนิด เธอจำได้ว่าเธอไปงานเลี้ยงรุ่น จู่ๆทำไม่ถึงมาโผล่ที่นี่ได้ หรือที่นี่จะเป็นบ้านของใครสักคน

“โอ้ย” เสียงร้องไม่เบานัก เพราะเธอลุกขึ้นนั้งเร็วไปหน่อย สะโพกที่เหมือน ถูกทุบอย่างแรงจึงรู้สึกเจ็บขึ้นมา

“ไง ว่าที่ภรรยาไอ้คี“ ผู้ชายที่สวมชุดคลุมอาบน้ำนั้งอยู่ตรงมุมห้อง ทำเธอรีบกระถดตัวถอยหนี ร่างสูงที่หนวดเคราเต็มใบหน้าก้าวอาจๆตรงดิ่งมาที่เธอ

”กลัวทำไม ก่อนจะไปเป็นเมียมัน มึงต้องเป็นเมียกูมาก่อนอ่ะถูกแล้ว“ มือหนาดังคีมเหล็ก จับหมับเข้าปลายคางเล็กจนคนที่ถอยหนีนิ่วหน้า

”พูดบ้าอะไรของแก ไอ้สารเลว แกจับฉันมาทำไม“ เมื่อรู้ตัวว่าโดนจับมาแน่แล้ว คำพสุวาทตวาดออกไปอย่างไม่ยอม

”ดี อยากรู้หรอ จะบอกให้เอาบุญ พ่อมึงกับว่าที่ผัวมึงโกงน้องกู จนน้องกูต้องฆ่าตัวตาย ยังไม่พอนะมันตัดสายเบรคน้องสะใภ้กู จนหลานกูต้องเป็นกำพร้า กูเลยอยากลองลากลูกสาวสุดที่รักของมันมาย่ำยีดูบ้างไง“ ความจริงที่สาดใส่หน้าทำเธอนิ่งค้าง

”แกก็ไปจัดการพวกเขาสิ แกจะมายุ่งอะไรกับฉัน“ เรื่องอะไรที่เธอต้องมารับกรรมที่ไม่ได้ก่อ ใครก่อคนนั้นก็รับไปสิ

”หึ กูแค่อยากขยี้หัวใจมันดูบ้าง อยากรู้ว่าถ้าเจ้าสาวอย่างมึงไปเข้าพิธีไม่ทัน พวกมันจะร้อนรนแค่ไหน“ สายตาคมโรมเลียร่างบางอย่างเสียมารยาท จนเธอนึกกลัว

”ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้!!“ แม้จะกลัวแต่เธอถูกสอนมาให้สู้ สู้ทั้งๆที่ไม่มีทางให้สู้

”ปล่อยไปแต่งงานคงไม่ได้ แต่ถ้าปล่อยในอ่ะ จัดให้เลย“ พูดจบก็ยกร่างบางเหวี่ยงไปบนที่นอนทันที

”กรี๊ดดดดดด“ อารามตกใจเธอแทบเสียสติ เมื่อมือหนากระชากชุดราตรีสีน้ำทะเลของเธอเสียขาดวิ้น

”กรี๊ด ปล่อย“ แม้มือจะถูกมัด แต่เสียงเธอยังใช้งานได้ดี จนมีมือหนาเอื้อมมาปิดปากเธอไว้ จัดการดึงแพนตี้ตัวน้อยจนขาดติดมือ คนตัวเล็กใช้จังหว่ะที่ร่างสูงมันถอดชุดคลุม เท้าบางยันโครมเต็มหน้าอก มือหนาขว้าข้อเท้าขาวผ่องไว้ทันก่อนจะหงายหลัง ฝ่ามือหนาตวัดตบใบหน้างาม เพี้ยะ จนเลือดซิบ

”ถุย!! ไอ้สารเลว แกต้องไม่ตายดี” คำด่าของเธอไม่สะทกสะท้านต่อร่างสูง เขาจัดการดึงสะโพกงามเข้ามาใกล้ จับล็อกแล้วกดตัวตนแข็งขืนใส่ไปในรูพรหมจรรย์ทีเดียวมิดด้าม

“กรี๊ดดดดด” การฉีกขาดของเนื้อเยื่อทำเธอสติหลุดออกจากร่าง ความเจ็บวิ่งเข้าเล่นงานจนถึงแกนสมอง

“หึ ก็ลองมีผัวเลวๆอย่างกูดู สดๆซิงๆแบบนี้กูจะได้เอาไปบอกว่าที่ผัวมึง ว่ากูเปิดทางให้แล้ว ปึก ปึก ปึก” ร่างสูงไม่ออมแรงสักนิด เขาไม่จำเป็นต้องถนุถนอมคนตรงหน้า เขาอยากจะขยี้ให้แหลกเป็นจุลด้วยซ้ำ เอาให้พวกเรืองวิริยะขาดใจตายไปเลยยิ่งดี ร่างบางทำได้เพียงปล่อยหยาดน้ำตาไหลลงเงียบๆ สิ่งที่เธอหวงแหน ตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว ถ้าฉันตายตามแม่ไปได้ก็ดีสิ

เธอชื่อจันทร์เจ้า เรืองวิริยะ เป็นลูกสาวคนโตของเจ้าสัวกำพล เธอเป็นลูกเมียรัก แต่ไม่ใช่ลูกเมียแต่ง พ่อเธอรักแม่เธอมาก แต่ขัดคำสั่งคุณปู่ไม่ได้ ต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่ทางบ้านเลือกให้ เธออยู่กับแม่และยายมาตั้งแต่เด็ก พออายุได้4ขวบ ยายเธอก็จากไปด้วยโรคมะเร็ง จากนั้นแม่เธอก็ตรวจพบว่าเป็นมะเร็งเช่นกัน แม่ยื้อชีวิตเอาไว้จนเธอ7ขวบ งานศพคืนแรกของแม่ มีผู้ชายคนนึงมาแสดงตัวว่าเป็นพ่อของเธอ พร้อมผลดีเอ็นเอ คุยกับผู้ใหญ่บ้านว่าจะรับเธอไปเลี้ยง ซึ่งคุณลุงผู้ใหญ่ก็ขัดไม่ได้ แม้ก่อนตายแม่เธอจะห้ามให้เธอไปอยู่กับพ่อก็ตามแต่เด็กต้องมีคนดูแล

เธอเข้ามาอยู่ในบ้านเรืองวิริยะได้ เพราะคุณพ่อเป็นใหญ่ คุณปู่เสียไปเมื่อหลายปีก่อน คุณย่าค่อนข้างเอ็นดูฉัน มีแค่แม่เลี้ยงและน้องสาวต่างแม่เท่านั้นที่คอยจิกกัดฉัน จนฉันจบปริญญาตรีเมื่อสองเดือนก่อน พ่อเข้ามาบังคับให้ฉันแต่งงานกับคุณอัคคีเพื่อธุระกิจที่ทำร่วมกัน อีก3วันฉันจะเข้าพิธีแต่งงาน กลับโดนไอ้โจรป่านี่จับมาปู้ยี้ ปู้ยำเสียก่อน

ผลับ ผลับ เสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ไม่เบานั้นทำเป็นจุกท้องน้อยไปหมด หลังจากนั้นอีก5วัน เขาทำการย่ำยีฉันทุกวัน ก่อนจะขับรถมาส่งฉันที่หน้าบ้าน ในเวลาค่ำและฝนตก ฉันนอนสลบกลางสายฝน จน รปภ มาเห็นจึงเข้าไปแจ้งคุณพ่อ และฉันถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลทันที

“แกหายไปไหนมา แกรู้ไหมว่าแกเกือบทำงานแต่งร่ม ถ้าไม่ได้น้องแก ป่านนี้ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน“ ทันทีที่เธอลืมตาหลังจากสลบไป3วัน คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อก็ตวาดเธอกลางห้องพักฟื้นท่ามกลางสายตาเย้ยยันของแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างแม่

”จะไม่ถามเจ้าหน่อยหรอ ว่าเจ้าไปเจออะไรมา เจ้าต้องรับกรรมในสิ่งที่เจ้าไม่ได้ก่อ เพราะพ่อทั้งหมด!“ ความอดทนเธอถึงขีดสุด วันนี้เป็นไงเป็นกัน เธอจะไม่อยู่บ้านหลังนั้นอีกต่อไป

”แกหมายความว่าไง“ เจ้าสัวหันขวับมามองทันทีที่เธอพูดจบ

”ผู้ชายที่ชื่อกระทิง คนที่คุณพ่อไปโกงเงินกับโกงหุ้นเขา ตอนนี้เขาฆ่าตัวตายไปแล้ว!! และคนที่จับเจ้าไปปู้ยี่ปู้ยำคือพี่ชายของเขา และเขาฝากเจ้ามาบอก ว่าเขาจะเอาคืนทุกคน!!“ พูดถึงคนใจร้ายเธอก็นึกเกลียดเขาขึ้นมา 5วันที่ผ่านมาเหมือนตกนรก หลังจากเขาข่มเหงเธอเสร็จ จะมีแม่บ้านมาพาเธออาบน้ำหาข้าวหาปลาให้กิน ตกดึกเขาก็จะเข้ามาใหม่ ข้อเท้าเธอถูกล่ามโซ้เอาไว้จนมันแดงช้ำ แต่พ่อเธอกลับไม่เคยสนใจรอยแผลตามร่างกายเธอเลย เอาแต่ห่วงหน้าตาจนเธออยากหนีไปให้ไกล

”พอเถอะๆ ยัยเจ้าก็นอนพักผ่อนเถอะนะลูกนะ เรื่องงานแต่งมันผ่านไปแล้ว คืนนี้ย่าจะเฝ้าเจ้าเอง“ หญิงชราที่ได้ยินหลานสาวถกเถียงกับลูกชายตน ถึงกับสะท้อนในอก ดูจากหน้าที่ถอดสีของลูกชายแล้ว เธอคิดว่านี่เรื่องใหญ่มากที่เดียว

กว่าสองอาทิตย์ที่เธอนอนอยู่โรงพยาบาล วันนี้เป็นวันสุดท้าย เธอกำลังจะได้กลับบ้าน ตอนนี้คุณย่ากำลังไปเคลียร์ค่ารักษา

“หึ นึกว่าตายแล้วสะอีก” เสียงของคนที่เดินเข้ามาทำเอาเธอที่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหันควับไปมอง

“ไอ้ชาติชั่ว! แกต้องการอะไร” เธอเกลียดเขา เกลียดผู้ชายคนนี้ คนที่ทำร้ายเธอทั้งร่างกายและจิตใจ

“จะมาบอกว่า ระวังน้องสาวของเธอไว้ดีๆ คิวต่อไปคือน้องสาวเธอ รู้ไหม…ต่อให้มีผัวจนจดทะเบียนกันแล้วน้องเธฮมันยังไม่เลิกมั่วผู้ชายเลย จะเป็นยังไงน๊า ถ้ามีหนังสือพิมพ์เอาไปตีข่าวพร้อมรูปหลักฐาน” มือหนาฟาดรูปจำนวนนึงมาบนหน้าเธอ เธอรีบหยิบรูปที่ล่วงลงพื้นมาดู ก่อนจะตกใจแทบสิ้นสติ รูปโป๊เปลือยของน้องสาวเธอกับผู้ชายมากหน้าหลายตา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นหลังเขาไวๆ เดินออกไปแล้ว เธอรีบเก็บรูปพวกนั้นใส่กระเป๋าเพราะกลัวคุณย่าเธอจะมาเห็น เวรใครกรรมมันแล้วกันนะ เธอบอกพ่อไปขนาดนั้นพวกเขาคงหาทางหยุดยั้งผู้ชายที่ชื่อพยัคได้