ตอนที่1 เกิดเรื่อง

“ตุ๊บ” “เคร๊ง ตุ๊บ”

เมื่อน้ำเหนือกลับมาจากทำงาน เธอได้ยิน เสียงดังไกลๆ จากทั่วภายในบ้าน ไม่ต้องเดาว่าเป็นเสียงจากบ้านไหน คงจะเป็นพ่อเลี้ยงอาระวาดอีกแล้วสินะ

“มึงไปตามนังลูกตัวดีมาเลยน่ะ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วฉันมีเรื่องจะคุยกับมัน ไปสิ”เสียงของพ่อเลี้ยงด่าทอแม่ของฉัน

“โธ่พี่ ก็ฉันบอกว่าเดี๋ยวมันก็มา พี่มีเรื่องอะไรฝากฉันไปบอกมันก็ได้”

“เออก็ได้ งั้นกูฝากบอกมันด้วยหล่ะ ว่าพรุ่งนี้เตรียมตัวเก็บเสื้อผ้าได้เลย”

“กะเก็บเสื้อผ้า เก็บไปไหน”

“ไปขัดดอกใช้หนี้ให้กูยังไงหล่ะ”เสียงของพ่อเลี้ยงพูดออกมาอย่างเห็นแก่ตัว

เมื่อผู้เป็นเมียได้ยินเช่นนั้นถึงกับไปไม่เป็น ไม่คิดว่าสามีของเธอจะกล้าทำแบบนี้

“นี่พี่พูดอะไรออกมารู้ตัวรึป่าว”พูดพร้อมกับกระชากคอเสื้อและใช้กำปั้นทุบตีที่อกของพ่อเลี้ยง “นังเหนือมันลูกฉันนะ ฉันไม่ยอม”

“หยุด ไม่หยุดใช่ไหมได้ เพี๊ยะะ”มือหนาตบหน้าผู้เป็นเมียเข้าอย่างแรง จนเสียหลักทำให้ล้มหัวฟาดเข้ากับโต๊ะ

“ไม่ยอมแล้วยังไง กูไม่มีทางเลือกแล้วมันจะฆ่ากู”

“แอ๊ดดด”เสียงประตู พ่อเลี้ยงหันไปทำให้พบกับคนที่กำลังตามหา

“พ่อ ทำไมต้องทำรุนแรงกับแม่แบบนี้ด้วย”น้ำเหนือรีบวิ่งเข้าไปพยุงแม่ ที่ตอนนี้เลือดอาบแก้มเต็มไปหมด

“ฮึก เหนือแกรีบหนีไปมันจะส่งตัวแกไปขัดดอก ฮึก หนีไป”แม่พยายามผลักเธอ

“ฮึกไม่แม่ บอกเหนือมาว่ามีเรื่องอะไรกัน! ทำไมเขาถึงได้ทำแม่แบบนี้”

“อีเหนือ มึงฟังกูน่ะถ้าไม่อยากให้แม่มึงเจ็บตัวอีก พรุ่งนี้มึงต้องเก็บเสื้อผ้าไปอยู่กับเจ้าหนี้กู”

“ฮึก แล้วพ่อไปติดหนี้เขาเท่าไหร่ หนูจะใช้ให้เอง”

“อย่าไปฟังมันเหนือหนีไป ใครเป็นคนก่อก็ใช้เองสิ”เสียงของแม่บอกกับฉันอย่างสุดจะทน

“อีวัน เดี๋ยวปั๊ด”พ่อเลี้ยงทำท่าจะตบแม่อีกครั้ง

“อย่าาาา”ฉันเอาตัวเข้าไปขวาง

“บอกฉันมาว่าเป็นหนี้เท่าไหร่? “

“2ล้าน”

“2ล้าน!!!!!!! “เสียงของแม่เเละฉันร้องประสานกัน

“หึ น้ำหน้าอย่างแกรึจะมีเงินมาใช้หนี้”

“แล้วแกหล่ะ มีปัญญาไหม”แม่ฉันก่นด่าออกไป

“อีวัน! มึงยังไม่เข็ดใช่ไหม”พ่อเลี้ยงพุ่งเข้ามาจะกระชากผมของแม่

“อย่า อย่า ฉันยอมแล้ว ฮึก ฉันจะไป”

“หึ ดี”

“เหนือ”ฉันดึงแม่เข้าไปกอด

“แม่ ไม่ต้องเป็นห่วงหนูน่ะ หนูเอาตัวรอดได้”

“หยุดน้ำเน่ากันได้แล้ว แค่ไปขัดดอกไม่ได้ไปตาย อ่อแล้วแกก็อย่าลืมเก็บเสื้อผ้าด้วยล่ะเดี๋ยวพรุ่งนี้คนของคุณคาลอสจะมารับ”จากนั้นพ่อเลี้ยงก็เดินออกจากบ้านไป

“แม่ขอโทษน่ะยัยเหนือ ที่ทำให้แกเดือดร้อน แม่ไม่น่าเลย ไม่น่าเลยจริงๆ “แม่ของฉันร่ำไห้

“ไม่เป็นหรอกแม่ แม่ไม่ผิด ฮึกก”ฉันกอดปลอบแม่

จากนั้นฉันก็มาเก็บของตามที่พ่อเลี้ยงสั่ง พรุ่งนี้ฉันต้องไปแล้วจริงๆสินะ แล้วเพิ่งนึกได้ว่าต้องโทรไปบอกกับร้านอาหารที่ทำอยู่เป็นประจำก่อน

“Hrrrrr”

“ฮัลโหลเหนือ มีอะไรรึป่าวโทรหาพี่ซะดึกเชียว”เสียงปลายสายกดรับ

“ฮัลโหลค่ะพี่ป่าน ขอโทษด้วยน่ะค่ะที่เหนือโทรมารบกวนในเวลานี้ แต่เหนือมีเรื่องสำคัญที่จะต้องบอกพี่ป่าน คือเหนือจะไม่ได้ไปทำงานกับพี่ตั้งแต่วันพรุ่งนี้นะคะ เหนือไม่สามารถไปลาออกที่ร้านได้ ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ”

“อ้าวเหนือ ทำไมถึงลาออกหล่ะแล้วจะเอาเงินที่ไหนใช้ เหนือต้องทำงานหาเงินให้พ่อกับแม่ไม่ใช่เหรอ”

“คือ เหนือต้องไปทำงานใช้หนี้อีกที่ค่ะพี่ป่าน”

“เหนือเป็นหนี้เท่าไหร่ ยืมพี่ก่อนก็ได้น่ะ หรือจะทำงานใช้พี่ก็ได้”

“คงไม่รบกวนพี่ป่านหรอกค่ะ แค่นี้พี่ก็มีพระคุณกับเหนือมากพอแล้ว ไม่เป็นไรจริงๆค่ะพี่”

“อืมม งั้นพี่ก็เคารพการตัดสินใจของเหนือ ถ้าอยากให้พี่ช่วยอะไรโทรหาพี่ได้ตลอดนะ”

“ค่ะพี่ป่าน ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ"