ตอนที่ 2 ข้อเสนอ (2/2)

“เป็นหมอเดาเหรอมึง ถึงเดาความคิดกูได้”

“...”

“ผู้หญิงแบบนั้นไม่ใช่สเปกกู”

อินทัชตบเข่าฉาดขึ้นมาทันทีหลังจากได้ฟังคำตอบ เพราะนับตั้งแต่กรณ์ดนัยเดินเข้ามาหย่อนกายนั่งตรงนี้ มีผู้หญิงแวะเวียนเข้ามาหามันนับครั้งไม่ถ้วน แต่เพื่อนตัวดีของเขาปัดเธอพวกนั้นตกรอบไปหมด

ด้วยเหตุผลเดิม ๆ ว่ายังไม่เจอคนถูกใจ

ก็แหงสิ

กรณ์ดนัย โชติวรณันท์พงศ์ 

ลูกชายเจ้าของอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของประเทศ ทั้งหล่อ รวย เลือกได้ มองผู้หญิงไม่ต่างอะไรกับของเล่นดี ๆ สักชิ้นที่มีไว้เพื่อความสนุกแก้เบื่อ เพราะถ้าเบื่อเมื่อไร เกือบทุกรายจะโดนเขี่ยทิ้ง

เว้นแต่คนที่กรณ์ดนัยถูกใจจริง ๆ

“ขอโทษนะคะ คุณลูกค้ารับเครื่องดื่มอะไรเพิ่มเติมดีคะ”

บทสนทนาภายในกลุ่มเพื่อนถูกขัดจังหวะลง ก่อนทุกสายตาจะเลื่อนไปมองคนมาใหม่ที่กำลังกำสมุดเมนูแนบอก ยืนทำสีหน้าหม่นหมองอยู่ตรงหน้าของชายหนุ่มทั้งสาม 

“แต่เครื่องดื่มบนโต๊ะพวกผมยังไม่หมดเลยครับ”

ประโยคนั้นดังขึ้นมาจากเขตคราม ส่วนกรณ์ดนัยหรี่ตาลงเล็กน้อย ไล่สำรวจมองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า 

คนเดียวกันกับที่โดนตาแก่นั่นลวนลามเมื่อกี้สินะ

“ขอโทษที่รบกวนค่ะ ถ้าคุณลูกค้าต้องการสั่งเมนูเพิ่มเรียกพนักงานได้ตลอดนะคะ”

“เดี๋ยวก่อน”

คราวนี้เขตครามและอินทัชเลื่อนสายตาไปยังเพื่อนสนิทของตน พร้อมกับคิ้วหนาของทั้งคู่ที่ขมวดเข้าหากันแน่น ยิ่งตอนที่กรณ์ดนัยยกยิ้มมุมปาก มวลบางอย่างจึงเริ่มก่อตัวขึ้นรอบกายของอีกฝ่าย

บ่งบอกถึงภัยอันตรายอันใกล้ที่กำลังจะไปเยือนพนักงานเสิร์ฟคนนั้น

“คุณลูกค้าต้องการสั่งอะไรเพิ่มหรือเปล่าคะ”

“เธอ”

“อะไรนะคะ”

“ฉันอยากได้เธอ”

ไม่เพียงพูดเปล่า ร่างสูงกำยำที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตรัดรูปสีดำก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับเข้าไปใกล้คนที่ยืนทำสีหน้าเลิ่กลั่กอย่างไม่รู้ตัว ยิ่งทำให้กรณ์ดนัยอยากแกล้งเธอมากกว่านี้ อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าแววตาสวย ๆ นี่มีน้ำตา

มันจะเป็นภาพน่ามองขนาดไหน

“ขอ— ขอตัวนะคะ”

นัยน์ตาคู่สวยของขวัญญาดาบัดนี้สั่นระริก น้ำเสียงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มเมื่อครู่สั่นเครือเล็กน้อย และในจังหวะที่เธอเตรียมจะหมุนตัวเดินออกไปจากตรงนี้ ข้อมือกลับถูกคว้าเอาไว้ด้วยฝ่ามือของใครอีกคน

ยอมรับว่าตอนแรกขวัญญาดาตกใจ แต่เธอพยายามรวบรวมสติ เพราะเหตุการณ์แบบนี้ไม่ได้เพิ่งเกิดกับเธอครั้งแรก หญิงสาวค่อย ๆ หลับตาลงอย่างเชื่องช้า พร้อมด้วยการสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบิดข้อมือของตัวเองให้หลุดออกจากการกอบกุม แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไร ข้อมือของเธอก็เหมือนกับถูกรัดแน่นมากขึ้นเท่านั้น

“ห้าหมื่น ถ้าเธอยอมไปกับฉันคืนนี้”

“...”

“หรืออยากได้เพิ่ม? หนึ่งแสนน้อยไปไหม”

ครู่หนึ่งสายตาระหว่างทั้งคู่สอดประสานกัน ราวกับทุกอย่างรอบกายพลันหยุดชะงักลง เป็นขวัญญาดาที่เม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเธอได้ยินข้อเสนอของคนตัวสูง ครั้นในตอนที่กำลังจะปฏิเสธ อยู่ ๆ ความคิดบางอย่างเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายก็ผุดขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้

อีกสองเดือนข้างหน้าเธอต้องจ่ายค่าเทอม ไหนจะค่าหอพักที่ติดคุณป้าเจ้าของหอมาตั้งแต่เดือนที่แล้ว ด้วยเหตุผลนี้จึงทำให้ขวัญญาดาเกิดลังเล เมื่อพิจารณาจากคนที่ยังคงกอบกุมข้อมือของเธอเอาไว้แน่น

อีกฝ่ายก็ไม่ได้ดูมีอายุเหมือนกับลูกค้าคนอื่นที่เคยเสนอเงินให้เธอ อีกทั้งหน้าตายังจัดว่าหล่อเหลา

เอาไงดียัยขวัญ

เงินตั้งหนึ่งแสน เธอทำงานทั้งปียังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

“ว่าไง สนใจไปต่อกับฉันไหม”

“...”

“หรือเธอกลัวมีปัญหา ฉันสามารถคุยให้ได้นะ”

แม้อีกฝ่ายจะไม่พูดประโยคนั้นออกมา ขวัญญาดาก็พอจะเดาลักษณะของผู้ชายคนนี้ออกว่าไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปที่เธอจะสามารถต่อกรได้เท่าไรนัก 

“อ๊ะ! เดี๋ยวก่อนสิคะคุณ!”

เพราะเธอมัวแต่ยืนคิดจนกรณ์ดนัยเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขวัญญาดาจึงถูกลากตัวออกมายังลานจอดรถหลังร้าน ทั้งที่สภาพของเธอยังอยู่ในชุดยูนิฟอร์มพนักงาน ไม่ได้มีความน่าสนใจจนผู้ชายคนนี้ต้องเสนอเงินให้มากมายขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ

“ขึ้นรถ”

“...”

“ทำไม เธอกลัวว่าฉันจะเอาไปขายหรือไง”

กรณ์ดนัยเท้าแขนกับประตูรถ มองหญิงสาวผู้ยืนงก ๆ เงิ่น ๆ อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกขัดใจเล็กน้อย ทว่าครู่หนึ่งที่สายตาของชายหนุ่มเคลื่อนลงมาหยุดบริเวณหน้าอกอวบอิ่มที่นูนขึ้นมาจากยูนิฟอร์ม 

หัวสมองของกรณ์ดนัยก็เกิดภาพจินตนาการไปไกล จนต้องรีบสะบัดความคิดนั้นออกไปให้ทันท่วงที เมื่อสัมผัสได้ว่าส่วนกลางร่างกายค่อย ๆ พองขยายเสียจนเริ่มรู้สึกคับแน่นบริเวณเป้ากางเกง

ให้ตายเถอะ

แค่จะแกล้งยัยนี่เล่น ๆ