ตอนที่ 1 อิสระ (2/2)

“รับอะไรดีคะคุณลูกค้า”

“ฮะ ว่าไงนะน้องพี่ไม่ได้ยินเลย มาพูดใกล้ ๆ พี่หน่อยได้ไหมหนู”

บรรยากาศภายในคลับสุดหรูใจกลางเมือง เวลาเกือบห้าทุ่มครึ่งที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนท่ามกลางเสียงดนตรีดังสนั่น ร่างเพรียวบางในชุดบริกรสาว กระโปรงทรงเอรัดรูปก้าวเดินเข้าไปใกล้กับชายวัยกลางคนอีกนิด

“อ๊ะ!”

เสียงร้องดังขึ้นด้วยความรู้สึกตกใจผสานกับเสียงเพลงในร้าน หลังจากที่ร่างทั้งร่างของหญิงสาวถูกกระชากลงไปนั่งบนตักของชายวัยกลางคน ขวัญญาดาเบิกตากว้าง พยายามที่จะลุกออกมา ทว่าเอวบางกลับถูกรัดรึงเอาไว้แน่น มิหนำซ้ำมือปลาหมึกยังทำราวกับจะเลื่อนขึ้นมายังหน้าอกของเธอ

“พี่ถูกใจน้อง อยากได้เท่าไรพี่ให้ไม่อั้น ถ้าคืนนี้น้องอยู่ดูแลพี่”

รอยยิ้มเจื่อนปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานเกลี้ยงเกลา ก่อนหญิงสาวจะย่นคอหนีเมื่อใครอีกคนขยับเข้ามาใกล้ขึ้นกว่าเดิม พร้อมใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีพาตัวเองลุกออกมาจากตักของอีกฝ่ายได้สำเร็จ

“ขอโทษค่ะคุณลูกค้า ถ้าต้องการสั่งเครื่องดื่มหรืออาหารเพิ่มเรียกพนักงานได้ตลอดเลยนะคะ”

ขวัญญาดาแบกเอาใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างขมขื่นของเธอออกมาจากตรงนั้นทันที โดยไม่สนว่าหลังจากเหตุการณ์นี้เธอจะถูกต่อว่าที่ปฏิเสธลูกค้า หรือถูกเรียกเข้าไปตำหนิเหมือนหลายครั้งที่ผ่านมา

มันก็จริงอยู่ที่คลับแห่งนี้เป็นแหล่งรวมคนมีเงิน หลายครั้งพนักงานที่นี่จับพลัดจับผลูได้มีชีวิตสุขสบายเพราะไปถูกตาต้องใจแขกที่เข้ามาใช้บริการ แต่สำหรับขวัญญาดาแล้ว เธอมีหน้าที่เพียงอย่างเดียวนั่นคือมาทำงานแลกกับเงิน

เป้าหมายของเธอคือการมีชีวิตที่ดีขึ้นด้วยตัวเอง

ไม่ใช่การสุขสบายเพราะคนอื่นและวิธีแบบนี้

“เป็นอะไรหรือเปล่าขวัญ”

ทันทีที่ขวัญญาดาเดินกลับเข้ามาหลังร้าน เสียงของเพื่อนร่วมงานอย่างเพ็ญภักดีก็ดังขึ้นทันที หญิงสาวยังคงถือถาดเครื่องดื่ม ร่างสั่นเทาเล็กน้อย ยิ่งทำให้คนอายุมากกว่าขมวดคิ้วแน่น ทว่าขวัญญาดากลับส่ายหน้าปฏิเสธเพราะเธอไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่

“ไม่มีอะไรค่ะพี่เพ็ญ”

“แน่ใจนะขวัญ ไม่ใช่ว่าถูกลูกค้าลวนลามมาใช่ไหม”

“ไม่มีจริง ๆ ค่ะ ขวัญขอตัวเอาถาดเข้าไปเก็บก่อนนะคะ”

เจ้าของประโยคเมื่อครู่เดินออกไปทันทีหลังจากพูดจบ ส่วนเพ็ญภักดีก็ได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่อายุห่างกันเกือบห้าปีด้วยคิ้วที่ขมวดเข้าหากันแน่น 

ขวัญญาดาเป็นพนักงานเสิร์ฟพาร์ตไทม์อยู่ที่นี่มาปีกว่า เธอคือพนักงานอายุน้อยที่สุดในร้าน ทั้งยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสุดท้าย เพ็ญภักดีรวมถึงพนักงานคนอื่นต่างรู้กันดีว่าเด็กคนนี้สู้ชีวิต เธอไม่ได้มีพื้นฐานครอบครัวดีเหมือนคนอื่น

ขวัญญาดาจึงต้องแบ่งเวลาจากการเรียนมาทำงานส่งเสียตัวเอง ซึ่งต่างกับเด็กในวัยเดียวกันที่มีหน้าที่แค่มาเรียนให้ผ่านไปวัน ๆ แค่นั้น

• • •

เวลาเกือบตีหนึ่งบริเวณป้ายรถเมล์หน้าคลับ แม้จะเป็นเวลาดึกดื่นแต่รถเมล์เที่ยวสุดท้ายที่วิ่งผ่านหอพักยังไม่หมด จึงทำให้ตอนนี้ขวัญญาดานั่งรอรถอย่างใจจดใจจ่อ พร้อมกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบถ้วยในมือที่กลายเป็นมื้อเย็นวันนี้ของเธอ

“ทำไมวันนี้รถเมล์มาช้าจัง”

ปากที่กำลังเคี้ยวเส้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปบ่นงึมงำ สายตาก็เอาแต่ทอดมองออกไปยังท้องถนนเบื้องหน้า เวลาเที่ยงคืนครึ่งผู้คนเริ่มบางตา ป้ายรถเมล์ที่หญิงสาวมานั่งรอรถประจำตอนนี้ไม่มีคนอื่นแล้วนอกจากเธอ

ก็แหงสิ เพราะเวลานี้มันควรจะเป็นเวลานอนแล้วด้วยซ้ำ แต่ขวัญญาดาเพิ่งเลิกงาน กว่าเธอจะกลับถึงหอ อาบน้ำทำอะไรจนเสร็จสรรพ ได้นอนก็ตอนตีสองกว่า ซึ่งชีวิตวนลูปอยู่แบบนี้จนหญิงสาวชินไปแล้ว

ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องแย่อะไร

นาทีแล้วนาทีเล่าจนถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในมือหมด รถเมล์ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะมาง่าย ๆ กระทั่งท้องฟ้าเริ่มส่งเสียงร้องคำราม บ่งบอกว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าฝนจะเทลงมา

ครืนนน

ขวัญญาดาตัดสินใจลุกขึ้นออกมาหยุดยืนอยู่ริมทางเท้า เธอชะโงกหน้าออกไปมองรถที่วิ่งไปมาอยู่บนถนน 

กระทั่ง

ซ่าาา

“เอ๊ย! ขับรถประสาอะไรเนี่ย!”

มวลน้ำที่ตอนแรกมันรวมกันอยู่บนแอ่งถนน ทว่าบัดนี้กลับสาดกระเด็นเข้ามาที่ขวัญญาดาเสียจนร่างกายของเธอเปียกไปหมด นั่นเพราะรถยนต์คันหรูที่ขับผ่านไป เหยียบน้ำอย่างแรงโดยไม่สนว่ามีคนยืนอยู่บนทางเท้า

“มีปัญญาขับรถหรู แต่ไม่มีมารยาทเลย”

ขวัญญาดามองรถคันหรูที่ขับห่างออกไปเรื่อย ๆ พร้อมพ่นถ้อยคำก่นด่าด้วยความโมโห สุดท้ายหญิงสาวก็ตัดสินใจเดินไปที่

วินมอเตอร์ไซค์ ยอมเสียเงินสามสิบห้าบาทเพื่อกลับหอพัก เพราะดูท่าคืนนี้รถเมล์คงไม่มาแล้วแน่ ๆ ด้วยสภาพเนื้อตัวเปียกปอนราวกับลูกหมาตกน้ำ