Chapter 9

หลังจากรตีวางสายเหมย รตีถึงกับกุมขมับ เธอย้อนนึกถึงภาพที่ตนกำลังร่วมรัก พิสวาทกับเวย์กัส

"กี่ ท่วงท่าทำนองเนี้ย โอ้ยยย" เสียงบ่นพึมพำของรตี เธอจึงรีบแต่งตัวเเละออกจากห้อง

ในขณะที่เธอกำลังเปิดประตู รตีเดินออกจากห้องและได้มีชายยืนกอดอกพิงกับผนังหน้าห้องเธอ ทำให้รตีตกใจ ชายคนนั้นคือ ไบรอัน

"โถ่..ไบรอัน พี่ตกใจหมดเลย มายืนเงียบๆอะไรตรงนี้"

รตีพูดเสียงดังใส่ไบรอัน ทำให้ไบรอันแปลกใจ

"ผมเคาะประตูห้องพี่แล้ว แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ผมเลยยืนรอ" รตีถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไบรอันยิ่งสงสัย ตั้งแต่รตีไปห้องเวย์กัส รตีก็แปลกๆไป

"พี่รตี เอ่อ...คือ เมื่อคืนผมรอพี่ที่หน้าลิฟต์นานมาก พี่รตีออกจากห้องคุณเวย์กัสเมื่อไหร่เหรอ"  ไบรอันเอยถามรตีด้วยความสงสัย รตีจึงตอบ กลับไบรอันด้วยหน้าตาที่เหนื่อยล้า

"พี่กลับ .....หลังจาก แขกคุณเวย์กัสกลับหน่ะ"  รตีได้พูดกับไบรอัน

ไบรอันจึงพยักหน้าทันที แต่ก็ต้อง เอ๊ะ!!

"พี่รตีเรียบร้อยไปมั้ยเนี้ย กระดุมอะไรจะติดสะสุดเชียวฮ่าๆ"  ไบรอันพูดพร้อมหัวเราะ รตีจึงหันไปมองไบรอันและดุไบรอันเล็กน้อย

"เงียบไปเลยนะ" ทั้งสองพูดเหมือนหยอกล้อกัน

แต่ทุกกิริยาของทั้งคู่ กลับมีสายตาคมกริบยืนมองอยู่ห่างๆ รตีรู้สึกเย็นวาบที่ด้านหลังแต่เธอก็ไม่สนใจ

รตีพยายามหลบหน้าหลบตาเวย์กัสตลอดทัังวัน จนเธอเหนื่อย ในขณะนั้นผู้จัดการได้เรียกพนักงานทุกคนให้ไปรวมตัวกัน เขาได้แจ้งว่าวันนี้คุณเวย์กัสจะออกเดินทางไปพักที่อื่นและต้องการให้พนักงานทุกคนเตรียมความพร้อม เพราะคุณเวย์กัสต้องการผู้ติดตามที่เป็นผู้หญิงไปเพียงคนเดียว

ชะเอมดีใจ เพราะยังไงเวย์กัสก็ต้องเลือกเธอ นิ่มรุ่นน้องคนสนิทจึงพูดกับชะเอม

"นิ่มว่าพี่ชะเอมต้องได้ไปแน่นอน"  นิ่มพูดประจบชะเอม ทำให้ชะเอมเขินอาย ตัวบิดไปมา รตีที่ยืนอยู่ข้างๆถึงกับมองบน

เวย์กัสเดินมาทุกคนต่างยืนเรียงกันเป็นแถวทั้งสองฝั่งเหมือนครั้งแรกที่ต้อนรับเวย์กัส

ผู้จัดการได้เดินไปถามเวย์กัสชายหนุ่ม ว่าต้องการให้ใครไปเป็นผู้ดูแลในขณะที่ไปคุยธุรกิจ เขามองหน้าพนักงานด้วยหน้าตาที่นิ่งเฉยเย็นชา เขายืนล้วงกระเป๋าและมองไปที่ชะเอม

ชะเอมเหลือบมองเวย์กัสพร้อมก้มหน้าลงเล็กน้อย เธออมยิ้มดีใจที่คิดว่าตนจะได้เป็นคนที่เวย์กัสเลือก

เวย์กัสเดินไปเรื่อยๆและได้หยุดที่หน้ารตี รตีแอบสะดุ้งเธอภาวนาในใจ ว่าไม่ ไม่นะ

และเวย์กัสชายหนุ่มได้เอยขึ้นว่าเขาต้องการชะเอมไปด้วย  รตีถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำให้เวย์กัสเหลือบมองหน้าเธอ เขาเห็นรตีอมยิ้มอย่างมีความสุข ซึ่งเธอดีใจที่ไม่เป็นผู้ถูกเลือก

เวย์กัสกระตุกยิ้มออกมา และได้ก้มกระซิบบอกข้างหูรตี

"อย่าลืมกินยาด้วยล่ะ" รตีเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม

เธอแอบตกใจกับสิ่งที่เธอได้ยิ้น รตีมองหน้าชายหนุ่ม แก้มของเธอตอนนี้แดงระเรื่อ ชายหนุ่มถึงกับหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย บอดี้การ์ดทั้งสองแอบจับสังเกตได้ ว่านายพวกเขาผิดแปลกไป เขายิ้มออกมา ถึงจะไม่ได้ยิ้มมาก แต่เป็นครั้งแรกที่เขายิ้ม

ต่างจากรตีที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด เธอกังวล และหลังจากที่ทุกคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าของตน  รตีปลีกตัวออกไปซื้อยาคุมฉุกเฉินมาทานทันที

เธอได้อ่านฉลากที่ข้างกล่อง เม็ดที่1 กินทันทีไม่เกิน 24 ชม เม็ดที่2 ไม่เกิน 12ชม

รตีนับเวลา และรีบกินยาทันที รตีรู้สึกโล่งใจ และเก็บยาไว้ในกระเป๋าเสื้อพนักงาน เธอทำงานปกติ ต้อนรับแขกที่มาพักที่นี้อย่างปกติ

และในคืนนั้นเวย์กัสและบอดี้การ์ดนับยี่สิบกว่าคนได้มายืนรอเวย์กัสและคุ้มกันให้กับเวย์กัส

เวย์กัสทำหน้าเคร่งเครียดคิ้วชนกัน พนักงานทุกคนต่างมองหน้ากัน เพราะตอนนี้ชะเอมหายตัวไปไหนไม่รู้ นี้เลยเวลานัดมาแล้ว 1นาที ซึ่งเวย์กัสเริ่มโมโหแล้ว เขาไม่เคยต้องรอใคร ทันใดนั้นนิ่มได้วิ่งหน้าตาตื่นมา

"ผู้จัดการค่ะ พี่ชะเอมท้องเสียหนักมากเลยคะ คงไปกับคุณเวย์กัสไม่ได้แล้ว" นิ่มวิ่งมาพร้อมหอบ เธอได้แอบหวังเล็กๆว่าเวย์กัสจะเปลี่ยนใจให้เธอไปแทนชะเอม