Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
นักเขียน
นิยาย
ราตรีที่สิบกับราชาจิ้งจอก 与狐王的第十夜
860·ม่านกู่ 曼谷ธิดาปักษาได้รับความช่วยเหลือจากราชาจิ้งจอกผู้โหดเหี้ยมทารุณ ไยนางกล้าหลอกลวงว่านางเป็นเพียงปักษาธรรมดา... ----------------------------------------- ธิดาปักษาได้รับความช่วยเหลือจากราชาจิ้งจอก ขณะที่นางกลับหลอกลวงเขาว่านางเป็นเพียงปักษาธรรมดา กว่าจะรู้ตนว่าตกหลุมพรางจิ้งจอกเก้าหาง ผู้ได้เลือกภรรยาของเขาแล้วนับตั้งแต่คราแรกพบสบนัยน์ตาสีมรกตในบ่อโคลน ราชาจิ้งจอก 'ฮุ่ยเฟิน' ได้กลายมาเป็นสามีของนาง ทว่าการแต่งงานระหว่างเทพกับปีศาจจะเป็นไปได้อย่างไร
ท่านอา อย่าร่ำสุรา
2.0K·ม่านกู่ 曼谷วันละสามเวลามากกว่าอาหาร เห็นจะเป็น สุรา สุรา สุรา... ท่านอามัวแต่ร่ำสุรา เมื่อใดจะร่ำนารีบ้างเล่า -------------------- “ทำไมเจ้าไม่ลองปรนนิบัติข้าด้วยวิธีอื่น ไม่ดีกว่าหรือ? เจียลี่ งานดูแลความสะอาดให้บ่าวรับใช้ทำไป” “ท่านอาจะให้ข้าทำอะไร?” คำถามเต็มใบหน้าของนาง หวังเฟยถอนหายใจหนัก “เอาเถอะ เจ้ายังเป็นเด็กสาว คงจะไม่รู้เรื่องรู้ราว ให้เจ้าไปว่าจ้างโสเภณีในเมืองมาบำรุงบำเรอข้าดีกว่า” เจียลี่เบิกตากว้างตกใจ นางละล่ำละลักพูด “ไม่ ๆ ท่านอา ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าพอรู้เรื่องราวระหว่างชายหญิง ข้าเคยอ่านตำรากามาด้วย ข้าเพียงเห็นว่าไม่เหมาะ หญิงขาไม่ดีอย่างข้า ไม่คู่ควรกับผู้ดีอย่างท่าน” “อย่างไรถึงจะเหมาะ?” “อย่างไรก็ไม่เหมาะ” ในน้ำเสียงที่แผ่วเบาลงนั้นไม่ได้กระด้างกระเดื่องต่อท่านอา เขาอาจโกรธนางและไล่ตะเพิดนางได้ หลังจากที่เหล้าเข้าปากแล้วเขาจะกลายเป็นคนละคนทีเดียว นางรีบแก้ต่าง “ท่านอาหวังเปรียบดังเทวดาของเจียลี่ผู้แสนต่ำต้อย ข้ามิบังอาจ” “เทวดาบ้าบออะไรของเจ้า เลิกพร่ำเพ้อพรรณนาเรื่องบุญคุณนี่เสียที ท่านอาขี้เมาของเจ้าน่ะ...” ร่างสูงโน้มลงหานาง กระซิบข้างหูทีละคำ “อสุรกายจากขุมนรกทีเดียว” กว่าจะเจียลี่จะเข้าใจท่านอาผู้ไม่ได้ดูแคลนนางเหมือนกับที่ผู้อื่นรังเกียจนาง หัวใจดวงน้อยเต้นเร็วแรง น้ำเสียงสะเทือนอารมณ์ของเขา ยากที่นางจะต้านทาน “ข้าชอบกลิ่นเด็กสาวตัวหอม ๆ อย่างเจ้าซะด้วย”
ท่านอาจารย์อย่ารบกวนข้าเลย 师父，别打扰我。
2.0K·ม่านกู่ 曼谷เพื่อรักษาเกียรติท่านอาจารย์ ไป๋เหม่ยหลานยอมรับโทษทัณฑ์ของสำนักเซียวเหยา ถูกทรมานจนตาย ภพชาติใหม่นี้นางขอเป็นเพียงมนุษย์เดินดิน มิขอเกี่ยวข้องกับท่านอาจารย์อีก ไยท่านจึงกลับมาพัวพันวาสนาชะตาชีวิตนาง ---------------------- “เดิมทีเจ้าเป็นเทพปักษามิใช่หรือ ข้าจะไปหมายถึงเจ้าได้ยังไงกัน เจ้าใช่นกหน้าตาโง่เง่าอย่างนกทั่วไปที่ไหน เจ้าสำเร็จเป็นเซียน” นางพูดจบ นางก้มลงมองหยกเปล่งแสงในมือ ด้วยความรู้สึกเศร้าหมอง นางไม่มีโอกาสได้บำเพ็ญตนบนเทวโลกอีกต่อไป นางถูกทรมานจนตายอย่างน่าอนาถในฐานะศิษย์ทรยศ ต่างจากอี้เจ๋อ ขณะปีกสีขาวของนกนางนวลทำให้หวนคิดถึงอดีต “ท่านอาจารย์ยินเฟิงรักษาพิษเหมันต์จนหายดีแล้ว ท่านแตกหักกับสำนักเซียวเหยา ไปเข้าฝ่ายมารสักระยะ... พวกอสรพิษ” “เจ้าพูดจาเหลวไหล ท่านเกลียดชังปีศาจยังกับอะไรดี” “ข่าวลือจากแดนจิ้งจอกว่ามีเซียนระดับปรมาจารย์เดินทางไปฝึกวิชามาร เขากลืนลูกแก้วปีศาจอสรพิษเข้าไปจนร่างเซียนสลาย กลายเป็นมารครึ่งหนึ่ง” “จึงได้เรียกว่าข่าวลือ” “ท่านเรียกเจ้าภรรยา เรียกเจ้าไป่ไป๋ของท่าน...” “ยิ่งฟังดูไม่เข้าท่า มีสัมพันธ์กันเพียงครั้งเดียว ข้าก็เมา ท่านก็เมาพิษปีศาจ จะเป็นสามีภรรยาไปได้อย่างไร?” ไป๋เหม่ยหลานมาจุติบนโลกมนุษย์แม้เพียงสิบแปดปี เทียบเท่าระยะเวลาร่วมเก้าพันปีในเทวโลก นางหรือจะรู้ร้อนรู้หนาว นางลืมเลือนเรื่องราวระหว่างนางและท่านอาจารย์ไปเสียหมด ถึงระลึกขึ้นมาได้โดยบังเอิญและในความฝันมากมายของนาง ตั้งปณิธานแน่วแน่ว่านางจะลืมมันให้ได้อีกครั้ง --------------------------------- “จำได้ว่าเจ้าเป็นผู้เอ่ยขับไล่ข้าก่อน เจ้าขอไม่ให้ข้ารบกวนวาสนาชะตาชีวิตเจ้า” “พูดเช่นนั้นได้ยังไงกัน?” นัยน์ตาคู่สวยเอ่อคลอหยาดน้ำใสด้วยท่าทางเสแสร้ง ถามเสียงสั่น “ท่านมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับข้าแล้วจะทอดทิ้งข้าหรือ?” เพียงภรรยาในชุดสีนิลตั้งท่าจะร้องไห้คร่ำครวญ นางไม่สามารถอดกลั้นความรู้สึกอันปรี่ประดังเข้ามาในอกราวพายุที่กระโชกแรง ความทรงจำของอาจารย์ยินเฟิงรบเร้าชีวิตปรกติสุขของนาง ใบหน้าหล่อเหลาแลดูอ่อนโยนลง เขาจับมือของนางแผ่วเบา ยกขึ้นวางไว้บนฝ่ามือของเขา “ข้าหรือจะกล้าทอดทิ้งเจ้า... ไป่ไป๋ เจ้าเปรียบดั่งดวงใจข้า” “แต่ข้ากล้า ไม่เชื่อท่านลองไปถามอี้เจ๋อได้ ข้าเคยถามเขาว่าหลับนอนกันเพียงครั้งเดียว จะเป็นสามีภรรยาไปได้ยังไง” แววตาคู่สวยดุดันประกาศคำขาดทำเอาสามีหน้าซีดเจื่อน กลัวนางจะทอดทิ้งเขาตามที่นางประกาศว่านางทำได้