บทที่ 4

บทที่ 4

              พักเที่ยง

              “มึงเอาเหมือนเดิมกูรู้แล้ว” ลีเวียร์ขัดขึ้น เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจะเอ่ยสั่ง

              เขาอยากรู้จริงๆเลยว่าเธอกินแบบเดิมซ้ำๆอย่างนี้ไม่เบื่อเลยหรือไงกัน ข้าวผัดกะเพราหมูสับพิเศษไข่ดาวและก็ลาบไก่ มันเป็นอาหารประจำของเพื่อนสาวที่โปรดปรานขั้นสุด แถมยังต้องเป็นร้านเจ้าประจำริมสุดอีกด้วย ถึงจะน่าเบื่อหน่ายไปบ้างที่ต้องซื้อแบบเดิมตลอด แต่เขาก็ยอมรับเลยว่ารสชาติอาหารร้านนี้ถูกปากเขาอย่างมากเช่นกัน

              “ไปซื้อให้ตั้งแต่เทอมแรกจนตอนนี้ ถ้าลืมนะสิแปลก” แองเจิลเอ่ยอย่างปลงตก ไม่คิดเลยว่าผู้ชายอย่างลีเวียร์นั้นจะอาสาไปซื้อข้าวให้ยัยเพื่อนแสบของเธอตลอด แม้ลิลิธจะขอไปซื้อเองแต่อีกฝ่ายก็หันมามองตาเขียวและบอกให้นั่งเฉยๆ

              “ตั้งแต่เรื่องคราวนั้นกูก็ไม่เคยได้ไปต่อแถวซื้อข้าวอีกเลย รู้ไหมที่สั่งเหมือนเดิมก็เพราะไม่อยากเรื่องมากให้เขาโมโหอะนะ” ฉันเท้าคางบ่นอย่างเหนื่อยใจ 

              เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อวันรับน้องที่แสนร้อนระอุ ฉันกับลีเวียร์นั้นได้มาทานข้าวโรงอาหารแห่งนี้ครั้งแรก ในระหว่างที่ฉันกำลังยืนต่อแถวซื้อข้าวอยู่นั้น จู่ๆก็มีมือปริศนาจับเข้าที่ก้นของฉันอย่างจัง แน่นอนว่าฉันโวยวายตกใจด่ากราดใส่ผู้ชายหน้าหื่นอย่างเหลืออด พอลีเวียร์ที่อยู่หน้าฉันเห็นว่ามีเรื่องเกิดขึ้น เขาก็โมโหโกรธายกใหญ่ ถึงขั้นปล่อยหมัดเอาเลือดออกจากปากชายคนนั้นเป็นลิตรเลย ยังดีที่ฉันห้ามไว้ได้ทันไม่งั้นศพสภาพเละแน่

              และจากนั้นเป็นต้นมาลีเวียร์ก็ไม่ยอมให้ฉันไปซื้อข้าวกินอีกเลย

              “ถ้ากูไม่รู้ว่ามึงเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็ก กูก็คงคิดว่าพวกมึงเป็นผัวเมียกันแล้ว มันดูแลมึงดีเกินจนมึงจะมือหงิกทำอะไรไม่เป็นอยู่แล้วเนี่ย” แองเจิลพูดขึ้น ส่วนฉันที่ได้ยินก็ถึงกับนั่งขนลุก

              ฉันเอามันไม่ลงหรอกเพื่อน

              “อ้าว น้องลิลิธมานั่งทานข้าวตรงนี้เองหรอ” 

              ในขณะที่ฉันกำลังพูดคุยรออาหารอยู่นั้น ก็มีเสียงพี่โคลด์สุดหล่อทักขึ้น พร้อมกับพี่แม็กเน็ตที่เดินตามมาติดๆ ฉันหันไปสบตาพี่โคลด์ที่ในตอนนี้กำลังส่งสัญญาณบางอย่างมาให้ และด้วยความที่เราศีลเสมอกันจึงเข้าใจกันในที่สุด 

              “พี่โคลด์มาทานข้าวเที่ยงหรือคะ ถ้าพี่ไม่ว่าอะไรก็มานั่งโต๊ะเดียวกับฉันดีกว่า เพราะตอนนี้คนเต็มโรงอาหารคาดว่าคงไม่มีที่นั่งแล้ว” ฉันยิ้มหวานเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง โดยที่ยัยแองเจิลได้แต่มองฉันงงเป็นไก่ตาแตก เพราะเธอคงไม่คิดว่าเราสองคนจะสนิทกันรวดเร็วมากขนาดนี้ 

              “งั้นพี่คงรบกวนแล้วนะ” พี่โคลด์กล่าวจบก็หันไปส่งซิกเพื่อนตนให้นั่งลง ถึงแม้ว่าเพื่อนกลุ่มเขาจะนั่งอยู่ข้างๆก็เถอะ ในเมื่ออนาคตเมียเขามานั่งตรงนี้แล้ว เขาจะไม่รอช้าที่จะเร่งทำคะแนนให้อีกฝ่ายยอมมอบเบอร์โทรก่อนปิดเทอมให้ได้

              “ลิธทำไมถึง… พวกพี่มาทำไมตรงนี้หรือครับ” 

              ลีเวียร์ที่เพิ่งซื้ออาหารเสร็จก็รู้สึกตกใจอย่างมาก เมื่อเห็นว่ามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมานั่งร่วมวงด้วย แถมคนที่นั่งข้างเธอในตอนนี้ก็ไม่ใช่เขาอีก ความโมโหก็เกิดสุ่มไฟขึ้นแต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ จึงจำใจหย่อนตัวนั่งข้างชายที่แสนเกลียดแทน

              “โต๊ะเต็มแล้วกูเลยชวนพี่เขามานั่งด้วย มึงคงไม่โกรธนะ” ฉันที่รับรู้ถึงรังสีอำมหิตก็เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนลง และส่งยิ้มไปให้อย่างไร้เดียงสา 

              “ถ้าเพื่อนน้องไม่พอใจพี่ลุกไปหาที่นั่งอื่นก็ได้นะครับ” แม็กเน็ตที่เริ่มรับรู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันแปลกๆ เขาก็เลยขัดขึ้นด้วยความสุขุม พลางหันไปส่งสัญญาณให้เพื่อนว่างานนี้กินแห้วไปก่อนนะ เพราะดูแล้วอารมณ์เมียนายจะไม่ดีเท่าที่ควร

              “ไม่ต้องหรอกค่ะ บอกแล้วว่าคนเยอะอย่างนี้หาที่นั่งลำบาก มานั่งกินกับฉันเนี่ยแหละ” ฉันเมินสายตาแข็งกระด้างที่ส่งมา ก่อนที่ฉันจะรีบเกาะแขนพี่แม็กเน็ตแน่นไม่ปล่อย 

              นี่มันคือโอกาสทองที่พี่โคลด์มอบให้ ฉันจะปล่อยให้มันหลุดลอยได้อย่างไรกัน 

              “ถ้างั้นพี่ขอรบกวนด้วยนะครับ”

              พี่แม็กเน็ตส่งยิ้มโชว์เขี้ยวมาให้ เล่นเอาฉันที่จ้องมองอยู่ก็ถึงกับตาพร่าไปหลายนาทีเลยทีเดียว ฉันยอมรับเลยว่าพี่เขาคือผู้ชายคนแรกที่ทำให้ฉันกลายเป็นบ้าได้

              “สอบเสร็จพวกน้องๆมีแผนจะไปไหนไหมครับ พอดีพี่อยากจะชวนน้องไปผับเปิดใหม่แถวนี้เสียหน่อย สนใจไปกับพี่ไหมครับน้องลีเวียร์” พี่โคลด์เอ่ยชวน แถมยังไม่วายเน้นย้ำว่าอยากให้เพื่อนของฉันไปจนใจจะขาด 

              แน่นอนว่าฉันที่มีหน้าที่เป็นกามเทพจะปฏิเสธลงได้อย่างไร

              “ไปสิคะ พอดีผับที่เปิดใหม่เป็นของพี่แองเจิลเพื่อนฉันพอดี เธอก็ชวนเราสองคนไปอยู่” ฉันหันไปพยักหน้ากับยัยแองเจิลเพื่อนตัวแสบ ที่ยามนี้ทำหน้างุนงงไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่นิด “ไปด้วยกันเยอะๆก็ดีเหมือนกันนะคะ จริงไหมพี่แม็กเน็ต”    

              “ครับ พี่ว่ามันคงจะสนุกน่าดู”

              ฉันส่งยิ้มเขินไปให้พี่แม็กเน็ตทันที เมื่อพี่เขายอมตกลงไปด้วย ดูแล้วงานนี้พี่แม็กเน็ตต้องไปด้วยแน่นอนสินะ ไม่ได้การฉันต้องเร่งดูแลและหาวิธีแต่งหน้าสวยๆไปให้พี่เขาตะลึงเล่นเสียหน่อย 

               งานนี้ฉันต้องสวย!

              “แต่กูไม่ไปและไม่ให้มึงไปด้วยลิธ” ลีเวียร์ขัดขึ้นด้วยความไม่พอใจ แถมยังจ้องไปที่พี่แม็กเน็ตไม่วางตา ซึ่งคนที่ถูกจ้องก็จ้องกลับอย่างไม่ลดละเช่นกัน 

              ฉันไม่ค่อยเข้าใจสายตาที่พวกเขามองสักเท่าไหร่ มันเหมือนว่าพวกเขากำลังจะก่อสงครามขนาดใหญ่ขึ้นกลางโต๊ะนี้เสียให้ได้ ฉันที่เห็นอย่างนั้นก็คิดว่ามันไม่ดีแน่ ถ้าจะให้เพื่อนตนและว่าที่สามีในอนาคตหักคอกัน

              “ไปเถอะ ยังไงนานๆทีกูจะได้มีเวลาเที่ยวสักหน่อย มึงก็รู้ว่ากูต้องทำงานพิเศษทุกวัน กูอยากปลดปล่อยบ้างไม่ได้หรือไง” ฉันพยายามข่มความโกรธ พูดคุยกับอีกคนที่คัดค้านอย่างประนีประนอม แม้จะไม่รู้ว่าทำไมลีเวียร์ถึงได้ปฏิเสธ แต่ยังไงฉันจะต้องลากเพื่อนตนไปถวายตัวให้พี่โคลด์จงได้

              “แต่กูจะไม่ให้มึงไปกับคนอื่น โดยเฉพาะผู้ชายที่ดูไม่น่าไว้ใจ” ลีเวียร์เถียงกลับออกมา

              “แต่กูอยากไปและกูต้องไปให้ได้ มึงไม่มีสิทธิ์มาสั่งกูนะลีเวียร์” 

              แค่เพื่อนแต่ทำไมถึงได้มาสั่งขีดเส้นของฉันได้กัน ขนาดพ่อกับแม่ฉันยังไม่ว่าอะไรเลย แถมพอฉันกลับบ้านไปพวกท่านก็มักจะบอกว่าให้ฉันป้องกันกินยาคุมตลอด พ่วงด้วยกับโยนถุงยางมาให้อีกต่างหาก ตอนนั้นฉันก็สงสัยนะว่าจะให้พกทำไม เพราะแค่เดินผ่านผู้ชายก็ยังไม่ค่อยกล้าเลย ดังนั้นเรื่องแฟนหรือเรื่องบนเตียงคงเกิดขึ้นได้ยาก

              แต่พอมาถึงเวลานี้แล้ว... ถุงยางที่พกมาตลอดคงได้ใช้แน่นอน

              ฉันหันไปมองพี่แม็กเน็ตพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่ม ในใจคือคิดชั่วไปแล้วถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์

              “กูจะสั่ง และกูก็ไม่ให้มึงไปไหนด้วย”

              ลีเวียร์มีสีหน้าขุ่นมัวมากขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับว่าเสียงเข้มที่ฉันนั้นได้ยินยังขนลุกไม่หาย

              “แล้วไงก็กูจะไป” 

              ฉันตะคอกกลับไม่กลัวอารมณ์เพื่อสนิทตัวเอง แต่พอนึกได้อีกทีฉันก็เผลอโชว์ข้อเสียของตนต่อหน้าคนที่ชอบไปแล้วสิ