บทที่ 2

 บทที่ 2

“เอ่อคือ… นี่มันหมายความว่าไงกันลิธ”

“หมายความว่าไงอะไรกันล่ะ ก็เรามาดูหนังกันไง”

ฉันตอบอย่างสบายอารมณ์ แถมยังยกยิ้มอย่างมีเลศนัยที่ใครได้เห็นต้องขนลุกกันบ้าง เว้นแต่ว่าคนข้างๆกลับไม่ได้สนสีหน้าของฉันสักนิดเดียว

“ทำไมมึงต้องชวนไอ้พี่โคลด์มาด้วย” ลีเวียร์เอ่ยอย่างไม่พอใจ เพราะที่เขาคิดไว้ในหัวมันต้องไม่มีคนนี้มายืนอยู่ตรงนี้นะสิ

“ก็ฉันเป็นคนชวนมาไง ไหนๆจะรุกแล้วก็ต้องไปให้สุด”

ฉันหันมายักคิ้วส่งไปให้ร่างสูง ก่อนจะรีบโบกมือเรียกทักทายพี่โคลด์ที่ยืนหล่ออยู่ และยังมีสาวๆต่างเดินหันมองจนคอแทบเคล็ด ก็นะขึ้นชื่อว่าเป็นพระเอกนิยายจะขี้ริ้วขี้เหร่ไม่มีใครมองได้ยังไงกันล่ะ

มันต้องหล่อลากระดับที่นายแบบนิตยสารยังไม่กล้าสู้หน้าอย่างนี้สิ

“ขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะพี่โคลด์ พอดีรถติดเยอะไปหน่อยเลยเสียเวลาเดินทางนิดหน่อย” ฉันเอ่ยขอโทษออกไป เพราะนี่มันก็เลยเวลานัดไปหลายนาทีแล้วด้วย ถ้าไม่ขอโทษก็จะดูไร้มารยาทเกินไปนั่นแหละ

“ไม่เป็นอะไรหรอกครับพวกพี่ก็เพิ่งมาถึงเอง คงไม่ว่าพี่หรอกนะครับน้องลีเวียร์” พี่โคลด์ตอบกลับพร้อมกับหันไปสนใจเพื่อนของฉันแทน

ถ้าตามในนิยายในเรื่องมันก็มีฉากนี้อยู่นั่นแหละ โดยที่พี่โคลด์อ้างให้ลีเวียร์ชวนฉันมาดูหนัง ทั้งที่ใจจริงแล้วเขาอยากจะสานสัมพันธ์กับเพื่อนของฉันเพิ่มก็เท่านั้น ซึ่งในตอนนั้นฉันก็ยังเป็นผู้หญิงใสซื่อเดินอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์เลยไม่คิดอะไร แต่ตอนนี้ฉันเป็นคนฉลาดเบิกตารู้เรื่องทุกอย่างแล้ว จึงไม่ได้คิดค้านใส่ใจและยังมองว่าสองคนนี้ดูเหมาะสมกันดีอย่างมาก

ดังนั้นฉันจะเป็นทูตแห่งความรักให้ทั้งสองเดินทางอย่างปลอดภัยเอง เพราะการที่ได้เห็นเพื่อนรักตั้งแต่เด็กมีความสุข ฉันก็พลอยมีความสุขไปด้วยจริงๆ

“พูดมากน่ารำคาญ” ลีเวียร์ตีหน้าบึ้งมองค้อนอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ

เพราะเมื่อวานระหว่างทางกลับบ้าน เพื่อนของฉันอย่างลีเวียร์นั้นถูกไอ้พี่โคลด์จับจูบนะสิ เหตุเพราะว่าลีเวียร์นั้นเผลอไปช่วยผู้ชายข้างถนนที่ถูกรถชนเข้า และนั่นจึงทำให้ผู้ชายคนนั้นประทับใจแล้วคิดขอเบอร์ติดต่อ ซึ่งไอ้บ้าเพื่อนฉันมันก็ซื่อเลยจะให้เบอร์โทรไป โชคยังดีที่พี่โคลด์เข้ามาขวางไว้ได้ทัน แถมยังแสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเพื่อนฉันอีก ผู้ชายคนนั้นก็เลยต้องวิ่งหนีหางจุกตูดเพราะถูกสายตาเลเซอร์สาดปะทะเอา

หลังจากนั้นทั้งสองก็ทะเลาะกันจนพี่โคลด์หมดความอดทน เลยจับหน้าเพื่อนฉันจูบดูดดื่มแลกน้ำลายกันอร่อย แถมยังคิดจะพาเพื่อนฉันเข้าโรงแรมอีกต่างหาก

บทพระนายในนิยายเรื่องนี้ขอบอกเลยว่าหึงแรงและจูบจริง!

“เอ่อ… ฉันขอไปซื้อตั๋วก่อนนะคะ ยังไงฉันขอฝากลีเวียร์ให้กับพี่ไปซื้ออะไรกินให้หน่อยนะ” ฉันรีบแทรกเปลี่ยนเรื่องทันที เพราะดูแล้วอีกไม่นานสงครามผัวเมียต่อยกันได้เกิดตรงนี้แน่

ที่ฉันคิดแผนที่ตามเนื้อเรื่องก็เพราะอยากเห็นทั้งสองสวีทหวานกัน ไม่ใช่มานั่งแยกเขี้ยวใส่กันแบบนี้

“กูจะไปกับมึง” ลีเวียร์ค้านขึ้น

“ไปกับพี่เนี่ยแหละ นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอกอีกแป๊บเดียวเพื่อนพี่ก็จะมาอยู่เป็นเพื่อนน้องเขาแล้ว” พี่โคลด์ผู้ขัดขึ้นพร้อมกับคล้องคอแตะเนื้อต้องตัวลีเวียร์อย่างหน้าตาเฉย โดยที่ฉันยืมมองอยู่ก็ทำได้เพียงเบ้ปากใส่พี่โคลด์โรคจิตอย่างหมั่นไส้

“ตามนั้นแหละมึง ยังไงกูขอน้ำอย่างเดิมไม่ต้องหวานมาก” ฉันยืนส่งทั้งสองจากไป ก่อนที่จะมีข้อความส่งมาจากพี่โคลด์ว่า

‘รออยู่ตรงนั้นแหละ ไอ้แม็กเน็ตมันจะไปหา’

ฉันที่อ่านจบก็ยกยิ้มออกมาอย่างดีใจ พร้อมกับส่งสติกเกอร์กลับไปว่าขอบคุณมาก

ในที่สุดก็ถึงเวลาฉันออกล่าหาผู้ชายที่ชอบแล้ว…

“น้องลิลิธใช่ไหมครับ”

ในระหว่างที่ฉันยืนหันหลังและคิดจะไปซื้อตั๋วอยู่นั้น จู่ๆก็มีมือปริศนามาสะกิดที่หลัง พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มหนาสมชายชาตรีเข้มเรียกทักขึ้น และนั่นก็ทำให้จิตใจของฉันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เพราะรู้ดีว่าคนที่อยู่ข้างหลังนั้นเขาคือใคร

“สวัสดีค่ะพี่แม็กเน็ต คือพี่โคลด์เขาไปซื้อน้ำอยู่ พี่อยู่กับหนูก่อนนะคะ” ฉันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก และพยายามทำตัวไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้ ที่สั่นฉันไม่ได้กลัวพี่เขาหรอกนะ แต่ที่เป็นอย่างนี้เพราะความหล่อของพี่เขาต่างหาก

ใบหน้าคมสันกรามชัด ทรงหน้าออกไปทางมาเฟียขาใหญ่ที่ใครเห็นต้องหวาดกลัว ยิ่งใส่เสื้อนักศึกษาคอปกตั้งที่ถูกจัดไว้ มันก็ยิ่งทำให้เขาดูเป็นนักเลงหัวไม้ไม่น่าเข้าหา แต่ถึงอย่างไรโดยรวมแล้วเขาก็หล่อแบบปรมาจารย์ ที่ฉันเห็นแล้วอยากจะโถมเข้าหาเลย บอกตามตรงว่าเบ้าหน้าเขากับพี่โคลด์นั้นแทบจะกินกันไม่ลงเลยทีเดียว

อีกคนหล่อแบดบอยเจ้าชู้ส่วนอีกคนก็ดูเป็นผู้ชายเข้มแข็ง ถ้าจะให้ฉันเลือกคงใช้เวลาคิดเป็นอาทิตย์ว่าจะเลือกใครดี

“ดูแล้วน้องน่าจะกำลังไปซื้อตั๋วสินะ เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้เองเพราะคนต่อแถวเยอะมาก น้องนั่งรอตรงนี้น่าจะดีกว่า” พี่แม็กเน็ตอาสาไปซื้อตั๋วให้แทน คราแรกฉันก็ปฏิเสธออกไป เพราะฉันเป็นฝ่ายชวนแล้วจะให้พี่เขามาลำบากอีกไม่ได้

“ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ หนูไปซื้อให้น่าจะดีกว่า”

“น้องนั่งตรงนี้ห้ามขยับไปไหน นี่คือคำสั่งเข้าใจไหมเด็กดี”

จบคำพูดเขาฉันก็ถูกพาไปนั่งรอที่เก้าอี้ แถมยังทิ้งท้ายว่านี่คือคำสั่งอีก ฉันนั่งยิ้มเขินอายราวกับคนบ้าเลย นี่คือครั้งแรกเลยที่เราได้พูดคุยกัน แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกผูกพันมากขนาดนี้

เด็กดีอย่างนั้นหรอ… ถ้าฉันเป็นเด็กดื้อบ้างพี่เขาจะลงโทษฉันไหมนะ

แค่คิดฉันก็อยากจะบ้าตายแล้ว

หลังจากที่พี่แม็กเน็ตซื้อตั๋วเสร็จ ประจวบเหมาะที่พี่โคลด์และลีเวียร์ก็ซื้อน้ำเสร็จพอดี เราสี่คนก็เข้าไปดูหนังผีแสนน่ากลัวในทันที ซึ่งพี่โคลด์นั้นก็ได้อาสาสลับตั๋วให้เรานั่งกันเป็นคู่ ฉันที่เห็นอย่างนั้นก็รีบส่งสายตาขอบคุณอย่างรู้กันแค่เราสอง

“ทำไมต้องให้กูนั่งข้างมึงด้วยว่ะไอ้พี่โคลด์” ลีเวียร์บ่นขึ้นอย่างไม่พอใจ และเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลแปลกๆ ตาก็เอาแต่จ้องฉันสลับกับพี่แม็กเน็ตอย่างสงสัย

“มีอะไรอย่างนั้นหรอ”

เธอถามกลับด้วยใบหน้าใสซื่อ ดูแล้วเธอคงตามแผนผู้ชายเจ้าเล่ห์อย่างพี่โคลด์ไม่ทันแน่

อีกอย่างเธอเป็นคนกลัวผีมากแต่ก็ยังไม่วายให้ไปนั่งที่อื่นอีก ดูก็รู้ว่าไอ้ผู้ชายวิปริตข้างๆนี่ต้องเป็นคนจัดการตั๋วนั่งชัวร์ ยังไงเขาก็ไม่ยอมให้เธอไปนั่งคู่กับคนอื่น แล้วให้ไอ้ผู้ชายคนนั้นตักตวงร่างกายเธอได้แน่