บทที่ 1

บทที่ 1

“ตกลงเธอจะช่วยจีบฉันกับลีเวียร์จริงใช่ไหม” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยความแปลกใจ แต่ก็ยังมีความดีใจจนแทบออกนอกหน้าฉายมาให้เห็นอย่างห้ามไม่อยู่

ไม่คิดเลยว่าพี่เขาจะชอบเพื่อนของฉันมากหนักขนาดนี้

“เรื่องง่ายแค่นี้ฉันทำให้มันเป็นจริงได้อยู่แล้ว พี่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าฉันเป็นเพื่อนสนิทกับลีเวียร์ตั้งแต่เด็ก ดังนั้นถ้าฉันสั่งทำอะไรหมอนั่นไม่เคยขัดใจฉันอยู่แล้ว” ฉันตอบกลับออกไปอย่างไม่คิดอะไรมาก “และอีกอย่างสองหัวรุมช่วยกันมันก็ดีกว่าที่พี่ตามจีบคนเดียวนะ เพราะฉันรู้ดีว่าลีเวียร์ชอบอะไรไม่ชอบอะไรมากด้วยสิ”

ฉันกอดอกยกยิ้มอย่างผู้มีชัยและเป็นต่อเขา

ยิ่งทำให้พวกเขามีความรักเร็วมากเท่าไหร่ มันก็ย่อมส่งผลดีต่อฉันอยู่หลายขุม ที่ไม่ต้องไปตายแทนสองคนนี้ ในเมื่อมีชีวิตรอดฉันก็จะมีอิสระและสามารถหาคนควงเล่นกี่คนก็ได้ ฉันจะชี้นิ้วเลือกหน้าตาก็ยังได้เลย แต่ตอนนี้ฉันต้องให้พี่โคลด์สุดหน้านิ่งนี้ตอบรับแผนการของฉันให้ได้เสียก่อน

“ทำไมฉันต้องเชื่อเธอด้วย ไม่ใช่เธอคิดหวังจะทำร้ายเพื่อนของตัวเองหรอกนะ เพราะเธอคงอิจฉาเพื่อนที่ฉันชอบเขามากกว่า”

ทำไมความหล่อพี่เขาถึงไม่ไปหล่อเลี้ยงสมองบ้างเลยนะ 

“สำหรับฉันแค่ชอบที่หน้าตาเท่านั้นแหละ ถ้าคิดจะแย่งเอาเป็นแฟนฉันก็ไม่เอาด้วยหรอก ยังไงพี่ก็น่าจะไม่ชอบผู้หญิงเป็นทุนเดิมอยู่แล้วด้วย” ฉันหัวเราะร่าลั่นข้างตึกที่แอบมาดักรอพบพี่เขาหลังพักเที่ยง

ตามจริงฉันก็สามารถหลีกหนีเนื้อเรื่องปัญญาอ่อนนี่ก็ได้ แต่ที่ฉันไม่ทำเพราะในหัวฉันตอนนี้กำลังมีข้อแลกเปลี่ยนบางอย่างอยู่ ฉันต้องการให้ว่าที่แฟนใหม่ของเพื่อนช่วยนะสิ

คือมันก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรมากหรอกนะ

“...” พี่โคลด์เงียบตอบพร้อมกับสีหน้าครุ่นคิด

“แต่ฉันต้องการข้อแลกเปลี่ยนที่มันสมน้ำสมเนื้อตอบแทนหน่อยก็เท่านั้น”

“เธอต้องการอะไร”

ฉันยกยิ้มในใจเมื่อเหยื่อเริ่มเข้าหากับดักและสนใจในข้อตกลง

“ฉันต้องการให้พี่ช่วยจีบพี่แม็กเน็ตให้หน่อย”

พี่แม็กเน็ตหรือตัวประกอบเหมือนกันกับฉัน คนเขียนได้ถูกกำหนดให้เป็นเพื่อนสนิทของพระเอกอย่างพี่โคลด์ มีหน้าที่คอยส่งเสริมให้พวกเขาทั้งสองสมหวังในรัก เอาจริงๆ ตอนที่อยู่ในเนื้อเรื่องฉันไม่เคยเจอหน้าเขาแบบจริงจังเท่าไหร่นัก เพราะคนเขียนนั้นเน้นคู่พระเอกมากกว่า

ตัวประกอบที่ได้แต่มองเขามีความรักก็ถึงกับนั่งกินแห้วอร่อยเลยล่ะ

“เธอต้องการแค่นี้อย่างนั้นหรอ” เขาแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินเลยแม้แต่น้อย ที่เธอนั้นมีสิ่งที่ต้องการไม่ยุ่งยากอะไรมากเลย แถมเขาก็ทำให้ได้อย่างสบายอีกด้วย 

“เย็นนี้รออยู่ที่หน้าโรงหนังได้เลย ลีเวียร์จะไปหาพี่ในตอนห้าโมงเย็น”

ฉันเอ่ยแค่นั้นก่อนจะวิ่งเข้าคลาสเรียน เพราะนี่มันใกล้เวลาเข้าเรียนช่วงบ่ายแล้ว ถ้าช้ากว่านี้อีกหน่อยมีหวังเพื่อนตัวดีสงสัยเอาได้

ในคาบเรียน

“มึงหายไปไหนมา นานเสียจนกูลืมไปแล้วว่ามีมึงเป็นเพื่อนด้วย” แองเจิลเอ่ยถาม พลางส่งสายตาจับจ้องไปที่อาจารย์หน้ากระดานไปด้วย

“กูไปคุยกับพี่โคลด์มา” ฉันที่พักหายใจหายเหนื่อยเสร็จก็ตอบกลับไป โชคยังดีที่ฉันนั้นวิ่งเข้าห้องมาทันก่อนอาจารย์เข้าคลาสแบบเส้นยาแดงผ่าแปด ไม่งั้นมีหวังโดนหักคะแนนอีกแน่

“กล้าขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ลีเวียร์ที่นั่งข้างๆถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดไม่ฝันว่าผู้หญิงขี้อายอย่างเธอจะกล้าเดินหน้ารุกได้

ที่ฉันกล้าก็เพราะกำลังหาสามีให้นายอยู่ไงเพื่อนรัก...

นายไม่ต้องมาขอบคุณฉันที่หลังหรอกนะ ที่ช่วยให้สมหวังกับรักครั้งนี้ เพราะอย่างไรฉันก็เต็มใจที่จะสลับหน้าที่เป็นกามเทพแผลงศรแทนให้ และจากนั้นฉันก็ยังจะได้สามีหล่อราวกับเทพจุติมาควงด้วย

“ถ้ายังยืนอยู่หลังมึงตลอดกูก็เกรงใจมึงมากเกินไป ถ้าชอบจริงเราต้องเดินหน้าจีบเองดีที่สุดแล้วใช่ไหมเพื่อนรัก” ฉันพูดพร้อมกับโอบคอคนตัวสูงกว่าไปด้วย แล้วส่งยิ้มไปให้อย่างมีเลศนัย

พี่โคลด์ต้องขอบคุณฉันนะที่คอยเป็นสะพานทอดส่งคนรักไปให้ หรือให้พี่เขาเลี้ยงเหล้าเซ่นไหว้ฉันดีนะ…

“แต่ถ้ามันฝืนใจกูช่วยมึงก็ได้นะ” ลีเวียร์เอ่ยอีกครั้ง แถมยังคิดจะยืนกรานช่วยฉันอีก

“มีขนมติดปากมึงอะ มานี่เดี๋ยวกูเช็ดให้”

ฉันที่จะตอบกลับแต่หางตาดันไปเห็นเศษขนมติดขอบปากเข้า ฉันไม่รอช้ารีบใช้นิ้วเกลี่ยขนมนั่นออกข้างริมฝีปากให้ แน่นอนว่าคนข้างๆก็ได้แต่นั่งนิ่งไม่ขยับไปไหน พอเช็ดออกเสร็จฉันก็ดูดนิ้วที่มีเศษขนมใส่เข้าปากอย่างอร่อย

แน่นอนว่าฉันไม่ถือสาเรื่องพวกนี้เลยสักนิด เพราะตั้งแต่เด็กจนโตเราสองคนสนิทกันมาก ถึงขั้นเคยแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกันเลยทีเดียว แต่นั่นมันก็ตอนเด็กๆไร้ความรู้และมีแต่ความเดียงสา พอโตขึ้นมาหน่อยเริ่มรู้เกี่ยวกับเพศสภาพมากขึ้น เราก็เลยเริ่มเว้นช่วงระยะห่าง ถึงจะนอนด้วยกันก็ไม่ถึงกับแก้ผ้าอาบน้ำเหมือนเมื่อก่อน

แต่ใช่ว่าเราจะห่างเหินกันนะ เพราะส่วนใหญ่เราไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด และถึงเนื้อถึงตัวหนักมาก จนหลายๆคนที่ไม่ใช่เพื่อนจะชอบคิดว่าเราสองคนเป็นแฟนกันเสมอ ซึ่งฉันที่ขี้เกียจค้านก็เลยปล่อยตามน้ำไป

ยังไงเราสองคนก็รู้ซึ้งถึงสันดานจนไม่กล้าจับทำแฟนได้ลงแน่

“ที่หลังก็อย่ากินมูมมามมากนะ กูไม่มีเวลามานั่งเช็ดปากให้มึงตลอดหรอก” ฉันบ่นงุบงิบถึงความซุ่มซ่ามของเขา

“บ่นแต่ก็เช็ดให้มึงจะบ่นทำเพื่ออะไรกัน” ลีเวียร์ตอบกลับด้วยความกวน จนฉันอดไม่ไหวเลยใช้ฝ่ามือตบเข้าไปที่หัวของเขาอย่างจัง จนเขาแทบจะร้องเสียงหลงออกมา โชคยังดีที่ฉันรีบยกมือมาอุดปากเขาได้ทันเสียก่อน

“เบาหน่อยมึงอาจารย์มองแล้ว” แองเจิลขัดขึ้นเมื่อเห็นว่าอาจารย์ขาดุกำลังมองมาที่ฉันกับลีเวียร์อยู่ จากนั้นเราสองคนก็สงบสงครามเล็กๆลง และกลับมาสนใจกระดานที่อาจารย์สอนแทน

“วันนี้กูได้ตั๋วฟรีไปดูหนังกันดีไหม” ฉันเอ่ยขึ้นกับลีเวียร์ หลังจากที่หมดคาบเรียนและกำลังจะออกไปที่ท่ารถเมล์เพื่อเตรียมตัวกลับห้องก่อนไปทำงาน แต่วันนี้ฉันได้นัดกับพี่โคลด์ไว้แล้วว่าจะพาว่าที่เมียไปประเคนส่งถึงที่ ซึ่งฉันคิดไว้อยู่แล้วล่ะว่ายัยแองเจิลมันไปด้วยไม่ได้ เนื่องจากมันต้องไปช่วยครอบครัวขายทองอัญมณีที่บ้าน ดังนั้นการจับคู่ของเราสองคนระหว่างฉันกับพี่โคลด์ก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป

“แต่ตอนนี้หนังในโรงมีแต่เรื่องผี มึงกลัวไม่ใช่หรอจะไปดูทำไมกัน” ลีเวียร์ค้านออกมา ตัวเขารู้ดีอยู่แล้วว่าผู้หญิงตัวเล็กนี่กลัวผีขั้นหนัก ถึงขนาดต้องลากเขามานั่งเฝ้าหน้าห้องอาบน้ำเกือบทุกวันเลย แถมเจ้าตัวก็ยังชอบอาบน้ำดึกดื่นอีกด้วย

“ของฟรีไม่ใช้ก็เสียดายแย่ ยังไงกูก็มีมึงไปด้วยจะกลัวทำไมกันล่ะ” ฉันกอดแขนเขาพร้อมทำหน้าอ้อนสุดฤทธิ์ เพราะฉันรู้ดีว่าเขานั้นแพ้ไม้ตายลูกนี้ของฉันอย่างมาก ยังไงเขาไม่มีทางปฏิเสธได้ลงแน่เชื่อฉันสิ

“ก็ได้ๆ แต่มึงอย่ามาร้องไห้ซบอกกูที่หลังก็แล้วกัน”

“กูจะไม่ร้องอีกแล้วสัญญาเลย”

เพราะถ้าฉันจะร้องหรือตกใจกลัว ฉันก็จะกระโดดกอดพี่แม็กเน็ตของฉันแทนนายไงเพื่อนรัก ส่วนนายก็นั่งจับมือพี่โคลด์ให้สบายใจไปเลยนะ

ฉันเอาใจช่วย...