เมื่อนายเอกนิยายวายอยากได้ฉันเป็นเมีย

 บทนำ

“ยังไงกูก็ฝากเอาไปให้พี่โคลด์หน่อยนะมึง รบกวนด้วยลีเวียร์เพื่อนรัก”

เสียงแหลมเล็กนุ่มละมุนเอ่ยขึ้นอย่างอ้อนวอน พร้อมสีหน้าน่ารักยิ่งกว่าแมวเหมียว ที่ฉันต้องทำแบบนี้ก็เพราะมีเรื่องต้องการที่จะให้เพื่อนของตนช่วยจริงๆ ดังนั้นจะขอมันแบบปรกติก็กระไรอยู่ดี

“เมื่อไหร่มึงจะไปบอกพี่เขาเสียทีว่าชอบ กูขี้เกียจแล้วนะที่ต้องมาเป็นกามเทพแผลงศรให้อย่างนี้”

“ครั้งหน้ากูสัญญาเลยว่าจะไม่รบกวนมึงอีกแล้ว”

เพราะว่าครั้งต่อไปคุณเพื่อนอย่างมึงก็จะเสร็จเขาแล้วไงที่รัก…

สวัสดีสาวๆฉันมีชื่อว่า ลิลิธ อายุ 19 ปีได้ไม่กี่วันที่ผ่านมา ตอนนี้กำลังศึกษาที่มหาลัยปี 1 คณะโลจิสติกส์ ในมหาลัยชื่อดังในตัวเมืองแห่งนี้ ที่ฉันเลือกเรียนคณะนี้เพราะฉันมีความฝันว่าอยากจะเปิดธุรกิจขายส่งเล็กๆสักร้าน แต่นี่ก็ผ่านเข้ามาได้เทอมสองแล้ว แต่ความรู้เข้าสมองนั้นมีน้อยจนต่ำพอๆกับเกรดเลย โชคยังดีที่ฉันมีเพื่อนคอยซัพพอร์ตผลักดันให้ฉันฉลาดขึ้น

หน้าตาของฉันนั้นก็จัดได้ว่าสวยสง่าราวกับนางพญา ดวงหน้าเรียวไข่ จมูกโด่งปลายเชิด รับกับริมฝีปากหนากระจับ ยิ่งฉันทาลิปกลอสมันก็ยิ่งทำให้ปากฉันน่าจุ๊บ พร้อมกับผิวสีไข่ไม่ได้ขาวมาก เนื่องจากครอบครัวฉันไม่ได้ร่ำรวยอะไร ดังนั้นฉันเลยต้องหางานทำพิเศษรับจ๊อบ เพื่อจะได้ไม่ไปรบกวนเรื่องการเงินกับบิดามารดาให้ขุ่นเคือง แต่ยังไงโดยรวมแล้วฉันก็ยังมีความสวยที่เกือบติดดาวมหาลัยเลยนะ

ถ้าไม่ติดว่าคู่แข่งนั้นสวยกว่าฉัน…

“นี่มึงให้ไอ้ลีเวียร์ส่งดอกไม้ให้อีกแล้วหรอ ไปให้เองสักดอกมันจะตายรึไง” ‘แองเจิล’เพื่อนสาวของฉันเอ่ยขึ้น หลังจากที่ไปซื้อน้ำอัดลมมาให้พวกเรา แถมนางยังบ่นอุบอิบพลางหย่อนก้นลงตรงโต๊ะหินอ่อน

“ก็กูไม่กล้าจะให้ทำไง” ฉันตอบกลับ

เพื่อนสนิทของฉันมีอยู่กันแค่สองคน นั่นก็คือแองเจิลและก็ลีเวียร์ เพื่อนผู้ชายที่ฉันสนิทมาตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่อยู่อนุบาลเลยก็ว่าได้ ส่วนแองเจิลฉันก็เพิ่งได้พบกับนางตอนรับน้องปีหนึ่งเนี่ยแหละ ถึงจะเจอกันครั้งแรกแต่เราก็คุยกันถูกคอจนสนิทกันอย่างง่ายดาย

“กูคิดว่ามึงน่าจะกินแห้วแล้วว่ะ คนหล่อๆอย่างเขาจะสนใจชะนีหน้าบ้านๆอย่างมึงได้ไงกัน” แองเจิลปากซาตานเอ่ยคำพูดที่ชวนน่าเตะสุดๆออกมา “แถมยังได้ยินมาอีกด้วยว่าพี่โคลด์นั้นไม่เคยสนใจผู้หญิงมาก่อน จนกูอดคิดไม่ได้เลยว่าพี่เขาต้องเป็นเกย์แน่ๆ”

ก็ใช่ไง…

ฉันรู้อยู่แล้วพี่เขาเป็นเกย์ที่ชอบแทงข้างหลังมากกว่าแทงชะนีอย่างพวกเรา แถมคนที่เขาหมายตานั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนอีกด้วย คนคนนั้นมันคือเพื่อนของฉันเอง

'ลีเวียร์'

ชายหนุ่มหน้าหวานมากกว่าหล่อฉบับหนุ่มเคะ ตามในนิยายที่ชอบถูกวางตัวให้เป็นนายเอก ดวงหน้าหยกราวกับน้ำผึ้ง จมูกสันคมทรงฝรั่งเพราะเขาเป็นลูกครึ่งอเมริกัน ปากบางสดไร้การแต่งเติม ดวงตากลมโตน้ำตาลอ่อน พ่วงด้วยผิวขาวดั่งกินหลอดไฟเป็นอาหาร ส่วนสูงก็ร้อยแปดสิบกว่าๆ ทำเอาฉันที่สูงแค่ร้อยหกสิบถึงกับต้องเงยหน้าคุยเลย

ถึงใบหน้าของเขาจะดูทรงเกาหลีมากแค่ไหน แต่ยังไงก็ยังมีหลายคนแอบเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นผู้หญิงมาตลอด จนมีบางทีฉันแอบจับเขาแต่งหน้าแต่งตัวเป็นผู้หญิง และนั่นก็ยิ่งทำให้ฉันแทบก้มกราบในความสวยของเขาเลยทีเดียว

“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ กูก็แค่หาเหยื่อใหม่ไง” ฉันไหวไหล่เล็กน้อยเหมือนจะไม่ค่อยได้หวังให้อีกฝ่ายตอบรับมาเสียเท่าไหร่ เพราะอย่างไรคนที่ได้ตายและกลับมาฟื้นอีกครั้งอย่างฉันนั้น ได้รับรู้เรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้หมดแล้วไง

‘กามเทพยิงใจเขาและผมให้รักกัน’ นั่นคือนิยายเรื่องที่ฉันได้อาศัยอยู่และถือกำเนิดขึ้นมา โดยคนที่เขียนนั้นมีชื่อว่า ลินดามี นักเขียนไส้แห้งที่เกิดสติแตกอยากจะเปลี่ยนแนวเขียนเป็นชายรักชาย แถมยังไม่วายสร้างตัวประกอบอย่างฉันขึ้นมาด้วย แต่ก่อนฉันยอมรับว่าฉันไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ แต่หลังจากที่ฉันได้ถูกฆ่าตายด้วยปลายปากกาของเธอ ฉันถึงได้รับรู้เรื่องประสาทแดกอย่างนี้เข้า

ฉันเป็นเพียงตัวประกอบเพื่อนนายเอกอย่างลีเวียร์ โดยที่ฉันนั้นเกิดตกหลุมรักพี่โคลด์หรือพระเอกของเรื่องอย่างโงหัวไม่ขึ้น แต่เพราะอายที่จะต้องไปพูดคุยและกลัวจะสติเตลิดเมื่อได้เข้าใกล้ ฉันเลยถีบส่งนายเอกของเรื่องอย่างเพื่อนของฉันไปเป็นกามเทพสื่อรักให้ ซึ่งลีเวียร์ก็ไม่ได้ว่าอะไรแถมยังช่วยฉันสุดกำลัง แต่ตัวประกอบก็มีหน้าที่ทำให้พวกเขาพบกันและสนิทจนเกิดความรักเพียงเท่านั้น แถมฉันก็ยังถูกยิงตายเพื่อรับกระสุนคู่อาฆาตแทนพระเอกโง่ๆอีกด้วย พอฉันตายเสร็จพวกเขาก็รักกันแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น และก็จบเรื่องไปด้วยความหัวร้อนของฉันที่อยากจะเผาบ้านนักเขียน

แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำให้ฉันได้ย้อนตัวเองกลับมาในจุดเริ่มต้นของเรื่องอีกครั้ง แม้จะสงสัยไปบ้างแต่ในเมื่อพระเจ้าเห็นใจให้ฉันอยู่ต่อ ฉันก็สาบานเลยว่าจะช่วยทำให้พวกเขารักกัน และเอาตัวรอดจากลูกกระสุนปืนโง่ๆนั่นให้จงได้ แถมเป้าหมายอีกอย่างของฉันก็คือหาผั...อวะ

แก้คันที่ชาติที่แล้วไม่สมหวังหน่อยเถอะ!

“งั้นมึงก็เตรียมหาเป้าหมายใหม่เลย เพราะพี่เขาดูเหมือนสนใจไอ้ลีเวียร์มากกว่ามึงอีก” แองเจิลขัดขึ้น

“กูหาเจอแล้วล่ะ แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา” ฉันพูดพลางคนแก้วน้ำอัดลมอย่างเบื่อหน่าย สายตาก็จับจ้องไปยังสองคนนั้นที่กำลังยืนทะเลาะกันสนุก จนเกิดประกายสีชมพูหวานแหววแสบตาเล่นใช่ย่อย ก่อนที่ฉันจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย

กัดกันยังไงให้มันเหมือนจีบกันอยู่ก็ไม่รู้สิ

“เวลาที่มึงจะไปศัลยกรรมให้เสร็จก่อนหรอ”

“ปากมึงสุนัขจนอยากจะเอาอาหารเปียกให้เลยนะ”

ฉันไม่ได้ฉลาดน้อยจนไม่รู้ว่าที่นางพูดนั้นมันคือคำด่า

ตอนนี้สำหรับฉันยังไม่ถึงเวลาที่จะเปลี่ยนแปลงเนื้อหาของนิยายเรื่องนี้ แต่เชื่อเถอะอีกไม่กี่วัน ตัวประกอบอย่างฉันจะกลับไปลงสงครามปัญญาอ่อนในนิยายให้แตกกระจายเป็นเสี่ยงเลย

ฉันจะฉีกโชคชะตาบ้าๆนี่ทิ้ง และกำหนดชีวิตเองให้สมดั่งใจต้องการ