02

“ไม่มีกำหนด?” เจ้าของสถานที่ขมวดคิ้ว ทำหน้าตึงไม่พอใจ ทวนคำพูดของแขกที่เขาไม่ต้อนรับสักนิดด้วยสุ้มเสียงไม่เป็นมิตรอย่างเปิดเผยอีกเช่นเคย “เธอคิดว่าไร่สุริยันต์จันทราเป็นสถานสงเคราะห์ให้เธอมาอยู่กินแบบฟรีๆ โดยไม่มีกำหนดงั้นเหรอ?”

“เปล่าค่ะ” ใบหน้าหวานแต่งแต้มความสวยงามด้วยเครื่องสำอางเบาบางจืดเจื่อนไปทันที แต่แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนจะกัดฟันข่มความน้อยใจในความเหินห่างอย่างไร้ขอบเขตนี้อยากสุดกำลัง

เมื่อก่อน...

พี่เทียนของเธอ เรียกเธอว่า ‘น้องผิง’ ทุกคำ บางครั้งก็เรียก ‘ขนมผิงของพี่เทียน’

ตอนนี้เล่า...

เรียก ‘เธอ’ ไปเสียทุกคำ

มันน่าน้อยใจนัก พลันขอบตาก็อุ่นร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ จมูกแสบร้อนจนต้องสูดหายใจเข้าลึกอยู่หลายทีกว่าจะเอ่ยคำพูดออกมาได้ด้วยน้ำเสียงที่ฝืนให้สั่นไหวน้อยที่สุด

“ถ้า...ถ้าพี่...” เธอพูดไปไม่กี่คำ สุ้มเสียงกระด้างของคนตรงหน้าก็แทงทะลุหัวใจดวงน้อยๆ มาเสียก่อน

“ฉันไม่ใช่พี่เธอ!”

น้ำเสียงนั้นทั้งแข็งกร้าว ทั้งรังเกียจ

“...และฉันไม่มีน้องสาว”

พุดชมพูอยากร้องไห้ที่สุด จากนั้นก็หันหลังกลับขึ้นรถ และจากไปทั้งน้ำตา จบภารกิจเพียงแค่ไม่กี่นาทีเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่เพราะเสียงของคุณท่านฉุดรั้งเธอเอาไว้เสียก่อน

‘ฉันอยากให้หนูไปตามเขากลับมา’

‘หนูกลัวทำไม่สำเร็จ’

‘สำเร็จหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับ 'หัวใจ' ของหนู ถามใจตัวเองว่ายินยอมให้เขาเจ็บปวดเพราะผู้หญิงคนนั้นไปตลอดชีวิตหรือเปล่า...’

ไม่!!

เธอไม่ยินยอมให้เขาเจ็บปวดไปทั้งชีวิต

เธอถึงต้องยินยอมพร้อมใจปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จ

หาหนทางเป็น 'เมียเขา' ให้ได้

พุดชมพูคนนี้จะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอจะสู้จนสุดใจ สู้จนเอาชนะหัวใจของชนนให้ได้!

ได้สิ ได้เลย!

เมื่อไม่ยอมให้เรียกว่า ‘พี่’

ไม่ยอมให้เธอเป็น ‘น้องสาว’

งั้นเธอจะขอโมเมละกันว่าผู้ชายชื่อชนน มีทางเลือกให้เธอแค่ทางเดียว นั่นคือ...เธอต้องเป็นเมียเขา และเขาต้องเป็นสามีเธอ

“ถ้าคุณเทียนเลี้ยงผู้หญิงคนหนึ่งที่กินข้าวแค่สามมื้อต่อวันไม่ได้ งั้นคิดมาเลยค่ะว่าอาหารสามมื้อกับที่พักหนึ่งวันเป็นเงินเท่าไร ฉันยินดีจ่ายล่วงหน้าหนึ่งปี”

ถ้าหนึ่งปียังหาทางเชิญชวนคนใจร้ายขึ้นเตียงไม่ได้ เธอก็พร้อมควักเงินจ่ายต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะทำสำเร็จ ได้ผู้ชายคนนี้มาครอบครอง ดูสิว่าระหว่างเงินในกระเป๋าเธอกับความใจร้ายของเขา อะไรจะหมดก่อนกัน

“รวยนักหรือไง”

“ไม่ได้รวยมากค่ะ แต่ถ้าต้องจ่าย ฉันยินดีจ่ายเท่าที่คุณเทียนเรียกร้อง หรือคุณเทียนอยากให้ฉันจ่ายเป็นอย่างอื่นคะ” พูดจบ ร่างเพรียวบางของพุดชมพูก็ขยับเข้าใกล้คนตัวสูงอีกห้าก้าวเต็มๆ ก่อนจะเพิ่มประโยคเด็ดตามมาภายหลัง “...ตัวของฉันพอจะจ่ายแทนเงินได้ไหมคะ คุณเทียน”

ใบหน้าคนฟังถึงกับบิดเบี้ยว คล้ายกับว่าเขากำลังโกรธตัวเองที่ประเมินความหน้าหนาของเธอไว้ต่ำเกินไป

“เฮอะ” สุดท้ายก็เค้นเสียงออกมาหนักๆ ทีหนึ่ง “ฉันมองเธอผิดไปจริงๆ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอใช้รอยยิ้มหวานสู้กับสีหน้าทะมึงตึงของอีกฝ่าย เสียงยังคงหวานใส “จากนี้ไปคุณเทียนจะมีเวลามองฉันใหม่อีกครั้ง คราวนี้มองได้เต็มที่เลยค่ะ ฉันยินดี” ยิ่งเธอส่งยิ้มหวานให้เขาเท่าไร ใบหน้าหล่อเหลาก็ยิ่งดำคล้ำลงเรื่อยๆ

“เธอยินดี แต่ฉันไม่” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้ม ความอดทนกำลังเหลือน้อยลง “กลับไปซะ ที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ”

“ไม่ค่ะ” เธอตอบกลับด้วยเสียงที่เข้มไม่แพ้อีกฝ่าย “ฉันจะอยู่ที่นี่จนกว่าจะเบื่อเลย”

...อยู่จนกว่าจะเอาชนะหัวใจพี่เทียนได้

“...”

ดวงตาสีถ่านจ้องมองใบหน้างดงามท่ามกลางสีทองอ่อนจางยามพระอาทิตย์ใกล้ลาลับหลังแนวสูงใหญ่ทอดตัวยาวเหยียด แววตายากคาดเดาว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ จนคนถูกมองที่เคยสู้ตาแบบไม่ถอยหนีถึงคราวต้องหลุบตามองพื้นดินสีเข้มไปเสียแล้ว

‘เอาไงดีล่ะ ขนมผิงนะขนมผิง เธอทำพี่เทียนเกลียดเข้าไส้แล้วแน่ๆ’

พุดชมพูได้แต่ทอดถอนใจกับจุดเริ่มต้นไม่สวยงามนี้

‘เอาน่า มาถึงขั้นนี้แล้ว ทำหน้าหนาต่อไปก็สิ้นเรื่อง ไม่มีเวลามายืนถอดใจแล้วนะ’

ปลอบใจตัวเองแล้วก็คล้ายมีแรงฮึดสู้ขึ้นมาอีกนิดหนึ่ง

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาสบตา ใช้ประสบการณ์ในการแสดงละครมาห้าเรื่องมารับมือ เธอจึงสามารถแสดงสีหน้าที่ต่างจากความรู้สึกภายในออกมาได้อย่างแยบยล ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าหัวใจกำลังร่ำไห้ยิ่งกว่าสายฝนกระหน่ำ

“มาพูดกันอย่างตรงไปตรงมานะคะคุณเทียน ฉันจะไม่เสียเวลาอ้อมค้อม วิ่งอ้อมเขาลูกนี้ลูกนั้นอีกแล้ว” เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ฉีกยิ้มหวาน แล้วเอ่ยต่อ “...คุณรู้ว่าฉันมาที่นี่เพราะอะไร”

“...”

คนฟังทำหน้าไม่อยากฟัง ซ้ำยังจ้องหน้าเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่พุดชมพูไม่สนใจ ขืนเธอสนใจละก็ แรงฮึดสุดท้ายคงได้พังทลายยับเยินเป็นแน่

“ฉันมาเป็นเมียคุณ”

...ต่อให้ทำหน้าหนา พูดคำไร้ยางอายอย่างไร พุดชมพูยังต้องเหลือทางรอดให้กับความไร้ยางอายของเธอบ้าง

“...ตามคำสั่งของคุณท่าน”

“...”

“คำสั่งที่คุณก็ขัดไม่ได้”

“...”

“เข้าใจแล้วนะคะ คุณเทียน”

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาแสดงสีหน้าว่าอยากจับเธอโยนลงหุบเขาเสียให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าในความเป็นจริงเขาทำอะไรเธอไม่ได้ นอกจากดึงสองมือออกจากกระเป๋ากางเกง แผ่นหลังเหยียดตรง ก่อนหันหลังกลับ พร้อมกับคำพูดสั้นและห้วนอย่างที่สุด

“ตามมา!!”

เย้!

เธอชนะแล้ว