ตอนที่ 1 องค์หญิงอวิ๋นเซี่ยงปิง

แคว้นอวิ๋นไห่ แคว้นที่ครอบคลุมพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล ทางฝั่งทิศเหนือติดทะเล ประกอบด้วยเมืองเล็กใหญ่และเมืองท่าหลายเมือง ประชากรอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก จึงมีทรัพยากรธรรมชาติอุดมสมบูรณ์จนเป็นศูนย์กลางการส่งออกซื้อขายกับแคว้นอื่นใกล้เคียง

ฮ่องเต้แห่งแคว้นพระนามอวิ๋นเซิ่ง มีพระชนมายุเหยียบย่างเข้าสู่ปีที่สี่สิบแปด แม้ว่าจะยังแข็งแรงกระฉับกระเฉง มีทั้งฮองเฮาและหวงกุ้ยเฟยอยู่ข้างกาย แต่ว่าพระองค์กลับมีพระธิดาเพียงพระองค์เดียวคือองค์หญิงอวิ๋นเซี่ยงปิง

ด้วยเหตุนี้ องค์หญิงอวิ๋นเซี่ยงปิง พระธิดาหัวแก้วหัวแหวนจึงได้รับการอบรมศึกษาเฉกเช่นเดียวกับองค์ชายแห่งแคว้นอื่น ขาดเพียงแต่การต่อสู้ที่ฮ่องเต้อวิ๋นเซิ่งสอนเพียงแค่ให้พอป้องกันตนเองได้

‘ต้องมีความแข็งแกร่งดุดันเช่นบุรุษ แต่ยังไม่ทิ้งความอ่อนหวานนุ่มนวลดั่งสตรี’

ฮ่องเต้อวิ๋นเซิ่งตรัสเช่นนี้

“เจ้าต้องเด็ดขาด เวลาตัดสินใจห้ามใจอ่อน” อวิ๋นเซิ่งบอกกับพระธิดาวัยสิบแปดชันษาของตน

“เพคะเสด็จพ่อ” สตรีรูปร่างอ้อนแอ้น ใบหน้างดงามราวกับภาพวาดของจิตรกรยอดฝีมือตอบรับด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตากลมโตจ้องมองพระบิดาอย่างตั้งใจเพื่อรอฟังประโยคถัดไป

“ตอนนี้พวกแคว้นต่างๆ ต่างจ้องเล่นงานแคว้นเราเพราะเห็นว่าเจ้าเป็นสตรีที่อ่อนแอ ส่งสาสน์มาสู่ขอเจ้าให้กับองค์ชายของพวกมัน หึ ข้ามีหรือจะไม่เข้าใจความคิดต่ำช้า อยากจะฮุบแคว้นอวิ๋นไห่ของข้าจนตัวสั่น”

อวิ๋นเซิ่งพระพักตร์โกรธเกรี้ยว ไฟโทสะน่ากลัวเห็นได้จากสายพระเนตร

สตรีเรือนร่างอรชรแย้มยิ้มนัยน์ตาเจ้าเล่ห์

“เช่นนั้นหม่อมฉันจะทำให้บรรดาองค์ชายพวกนั้นไม่อยากมาสู่ขอเองเพคะ”

“เจ้าจะทำอย่างไรหรือ” ฮ่องเต้อวิ๋นเซิ่งตรัสถาม ด้านข้างเก้าอี้ประทับมีซุนกงกง กงกงเฒ่ายืนฟังด้วยสีหน้าใคร่รู้

........

หออี้หลาน หอสังคีตบุรุษก่อตั้งขึ้นสำหรับสตรี ไม่ว่าสตรีวัยใดก็ตามที่มีกำลังทรัพย์สามารถมาหาความสำราญ ทั้งฟังดนตรีและชมการร่ายรำจากบุรุษรูปงาม รวมถึงการพูดคุยพบปะสังสรรค์กันโดยสามารถเลือกบุรุษที่ถูกใจมาปรนนิบัติข้างกาย

ยิ่งไปกว่านั้น หากต้องการให้ปรนนิบัติบนเตียงก็ยังทำได้ แล้วแต่การตกลงของคนทั้งสอง

องค์หญิงอวิ๋นเซี่ยงปิงเสด็จมาที่หออี้หลานแห่งนี้ประจำราวกับว่าเป็นเจ้าของอีกคนก็ไม่ปาน นางลงจากรถม้าแล้วก้าวย่างเข้าสู่ประตูหออี้หลานอย่างมั่นใจ ไม่มีการปิดบังหน้าตาที่งดงามดั่งเทพธิดาเลยแม้แต่น้อย

“องค์หญิงเสด็จมาหออี้หลานแทบจะวันเว้นวัน ข้าได้ข่าวว่าองค์หญิงรับตัวนักสังคีตชายเข้าวังแล้วตั้งหลายคน บางคนก็เป็นนายคณิกาแต่แสร้งว่าเป็นนักสังคีต”

“ให้องค์หญิงหาความสำราญเช่นนี้ดีแล้ว จะให้อภิเษกไปต่างแคว้นหรือไร หากจะหาพระราชบุตรเขยก็ต้องหาดีๆ จะให้บุรุษที่ไหนมาชุบมือเปิบไม่ได้”

“เห็นว่าองค์หญิงนั้นเหี้ยมโหดนัก ผู้ชายคนไหนปรนนิบัติไม่ดีโดนโบยจนพิการไปก็เยอะ”

“จริงหรือ ข้าอยากจะเห็นนักว่าใครหน้าไหนยังกล้าเสนอตัวมาเป็นราชบุตรเขย”

“หากไม่พอพระทัยขึ้นมาคงถูกทำโทษอย่างหนักแน่นอน”

เสียงพูดคุยด้วยเนื้อหาประมาณนี้ดังขึ้นภายในโรงเตี๊ยม โรงเหล้า และโรงน้ำชาหลายแห่ง ไม่นานนักก็กระจายไปยังแคว้นต่างๆ

........

เมืองหลงกู่ หัวเมืองใกล้เขตชายแดนแคว้นต้าอู้ - เป่ยหาน

ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ท่ามกลางขุนเขา หากมองจากชายเขาไม่มีทางทราบได้เลยว่ามีคฤหาสน์หลังใหญ่ซุกซ่อนอยู่

“นายท่าน ข้าสืบทราบมาว่าฮ่องเต้ต้าอู้ส่งสาสน์สู่ขอองค์หญิงแคว้นอวิ๋นไห่ให้กับองค์ชายสักพระองค์ขอรับ”

บุรุษรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แผ่กลิ่นอายของความสูงศักดิ์ บุคลิกประหนึ่งภูผาที่ตั้งตระหง่านไม่มีสิ่งใดมากระทบกระเทือนได้กำลังนั่งฟังรายงานด้วยสีหน้าเย็นชา

“องค์หญิงแคว้นอวิ๋นไห่ พระธิดาคนเดียวของฮ่องเต้ใช่หรือไม่”

เขาเอ่ยถามน้ำเสียงเนิบนาบ ราวกับว่าไม่ใช่เรื่องที่น่าสนใจเท่าใดนัก

“ใช่ขอรับ องค์หญิงอวิ๋นเซี่ยงปิงช่วงหลังมีข่าวว่านางไปหอสังคีตบุรุษแทบทุกวัน หากถูกใจผู้ใดก็จะพากลับวัง” โม่เฟิง ผู้รายงานเหลือบมองเจ้านายตนเองดูว่าเขายังมีความต้องการอะไร

“ฮ่องเต้ต้าอู้ช่างดีเสียจริง สตรีสำส่อนเช่นนี้ยังอยากได้เป็นลูกสะใภ้ คิดว่าฮ่องเต้อวิ๋นไห่จะไม่รู้เจตนาหรืออย่างไร ช่างหน้าด้านเสียจริง”

บุรุษใบหน้าคมคายครุ่นคิดจนคิ้วขมวดมุ่นครู่หนึ่ง สักพักก็ลุกขึ้นยืนอย่างเกียจคร้าน

“ข้าคงต้องไปแคว้นอวิ๋นไห่สักพัก เล่นสนุกกับว่าที่ลูกสะใภ้ของฮ่องเต้ต้าอู้น่าจะบรรเทาความเบื่อของข้าได้บ้าง”

บุรุษที่รอฟังคำสั่งตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน เขามองหน้าเจ้านายตนโดยไม่เก็บอาการ

“นายท่านคิดจะทำอะไรหรือขอรับ”

“ไปเป็นนายคณิกา เจ้าคิดว่าอย่างไร”

ร่างสูงใหญ่มองลูกน้องตน ริมฝีปากบางอมยิ้มอย่างมีเลศนัย

“สตรีเช่นองค์หญิงอาจจะสามารถทำให้ข้าพึงพอใจก็เป็นได้”

เสียงหัวเราะชอบใจดังขึ้น จากนั้นผู้พูดก็เคลื่อนกายเข้าไปยังห้องนอนตนเองทันที

“หนะ นายคณิกา”

โม่เฟิงทวนคำของเจ้านาย บุรุษรูปร่างสูงใหญ่ นิสัยโหดเหี้ยมเด็ดขาดเนี่ยนะจะไปเป็นนายคณิกา ช่างน่าสยดสยองเกินไปแล้ว

หวงกุ้ยเฟย คือตำแหน่งพระสนมที่ใหญ่รองจากฮองเฮา หรือเรียกว่าพระมเหสีรอง มีอำนาจในการร่วมปกครองวังหลังรองจากฮองเฮาเพียงคนเดียวเท่านั้น และตำแหน่งหวงกุ้ยเฟยนี้สามารถมีได้เพียงคนเดียว

สังคีต หมายถึง การร้องรำทำเพลง อันหมายรวมถึงการแสดงนาฏศิลป์