ตอนที่ 2

“ไปไหนครับบอส”

ทันทีที่อชิตะหันหลังจะปีนบันไดขึ้นจากสระ คณิตก็รีบคว้าแขนเจ้านายเอาไว้ราวกับเด็กน้อยที่กลัวถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว

“ผมก็จะเข้าบ้านไปนอนไง” อชิตะหันมาตอบ จะปีนขึ้นจากสระก็ไม่ได้เพราะคณิตยังจับแขนไว้ไม่ยอมปล่อย

“หูยยยย...บอสครับ ทิ้งกันได้ไง เล่นน้ำกับผมก่อน” คณิตรีบท้วงพลางจับแขนอชิตะแน่นขึ้น เขาชอบว่ายน้ำแต่ให้อยู่คนเดียวตอนตีหนึ่งตีสอง เขาก็กลัวเป็นเหมือนกันนะ เกิดว่ายๆ อยู่มีอะไรมาดึงขา ใครจะช่วยเขาล่ะอชิตะอยู่ด้วย อุ่นใจกว่าเยอะ

“เชิญคุณตามสบายเถอะ ขอผมไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วจะได้หาผ้ามาให้คุณเช็ดตัวด้วย” แต่คนเมาก็ยังไม่ยอม

“ไม่เอาครับบอส อยู่กับผมก่อนนะ บอสก็รู้ว่าผมกลัวผี บอสไม่อยู่แล้วผมจะเล่นน้ำได้ไงครับ นะครับบอส อยู่ด้วยกันก่อน” คนกลัวผีเอ่ยอ้อนเสียงน่ารักจนน่าดีดกะโหลก

“อ้าว แล้วผมไม่กลัวเปียกหรือไง” คราวนี้อชิตะหันกลับมาทั้งตัว มองหน้าลูกน้องคนสนิทเป็นเชิงถามย้ำให้เห็นความจริง ถึงเขาจะเปียกแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่อยากแช่อยู่ในน้ำนานเกินกว่านี้ อยากเปลี่ยนชุดเปียกๆ เป็นเสื้อผ้าแห้งสะอาดซะที

“บอสก็...” คณิตทำหน้าขัดใจ “อย่าใจร้ายซี่ อยู่เป็นเพื่อนผมก่อน ขอห้านาทีก็ได้” คณิตรีบต่อรอง

“ก็ได้ๆ แต่ขอขึ้นไปนั่งรอข้างบนละกันนะ” เห็นลูกน้องทำหน้ายุ่ง อชิตะก็ไม่อยากขัดใจ พอดีกับที่คนใช้เดินเอาผ้าเช็ดตัวกับผ้าคลุมอย่างละสองชุดมาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนเดินกลับเข้าไปในบ้าน

อชิตะคิดว่าอย่างน้อยขึ้นจากสระว่ายน้ำได้ จะได้เปลี่ยนเอาเสื้อผ้าเปียกๆ ออกจากตัวไปก่อน เนื้อตัวจะได้สบายขึ้น แต่คนเมาก็ยังไม่ยอม

“มันก็ไม่ต่างกันหรอกครับ ให้ผมอยู่ในสระคนเดียว เกิดมีตัวอะไรมาดึงขาผมล่ะ ผมจะทำยังไง” คนขี้กลัวยังค้านต่อ เพื่อจะเอาให้ได้ดังใจตน “เกิดผมจมน้ำตายล่ะ เรือนหอรอรักอาจจะกลายเป็นเรือนหอหนึ่งเฮี้ยนได้นะครับบอส”

“มันจะมีอะไรล่ะหนึ่ง” อชิตะส่ายหน้าเหนื่อยหน่าย ฟังเรื่องที่ยกมากล่อมเขาสิ เป็นสิริมงคลซะที่ไหน

“มีสิครับบอส”

“ถ้ากลัวก็ขึ้น”

“แต่ผมอยากว่ายน้ำ นะครับบอส ว่ายน้ำด้วยกันก่อน แข่งว่ายน้ำกันก็ได้ ใครแตะขอบสระก่อนชนะ คนแพ้เลี้ยงข้าว” คณิตเสนอทางเลือกที่จะทำให้เจ้านายหนุ่มอยู่ในสระกับเขาต่อไปอีกสักระยะ...จนกว่าเขาจะเหนื่อยแล้วอยากล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆ กับผ้าห่มอุ่นๆ

“อย่าเลยหนึ่ง” อชิตะปฏิเสธ เขาไม่ชอบแข่งขัน ถึงจะแข่งเขาก็ชนะคนเมาแน่นอน เลยไม่รู้จะแข่งไปทำไม และเขาอยากขึ้นจากสระเต็มทน

“บอสกลัวแพ้ผมใช่ไหมล่ะ ถึงไม่ยอมแข่ง กล้าๆ หน่อยสิครับบอส”

คณิตจงใจพูดยั่วด้วยคำท้าทาย หวังให้อีกฝ่ายตกหลุม แต่อชิตะก็ไม่หลงกลคนเมา

“คงจะจริง ผมกลัวแพ้คุณ เอาเป็นว่าผมยอมแพ้ คุณชนะ ผมขึ้นได้แล้วนะ” ว่าแล้วอชิตะก็หันกลับไปปีนบันไดขึ้นจากสระอีกครั้ง

“หูยบอส อยู่กับผมก่อนสิครับ” คณิตว่าพร้อมดึงแขนบอสหนุ่มไว้

“ไม่เอาน่าหนึ่ง” แขนอชิตะถูกดึงรั้งไว้ไม่ให้ปีนขึ้นจากสระได้ง่ายๆ ชายหนุ่มใช้มืออีกข้างจับราวบันได ฝืนเอาไว้ไม่ให้หลุดไปตามแรงดึงที่ดูจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

“แข่งว่ายน้ำกับผมก่อน” คณิตไม่ละความพยายาม ยิ่งอชิตะไม่ยอม คณิตก็ยิ่งอยากเอาชนะ “อย่าใจร้ายสิครับบอส ขอแค่นี้เอง เล่นน้ำเอง ไม่ได้ชวนบอสไปปล้นบ้านใครสักหน่อย”

“คุณไม่ใช่เด็กแล้วนะ” ว่าด้วยน้ำเสียงระอานิดๆ เพราะพูดเท่าไรคนเมาก็ไม่ฟัง สงสัยเขาใจดีกับคณิตมากเกินไป อีกฝ่ายถึงไม่กลัวเขาเลย ผิดกับภาคีที่คณิตดูจะกลัวมากกว่าเขาซะอีก

สงสัยว่าต่อไปเขาต้องจริงจังและเข้มงวดกับคณิตเสียที ต้องขีดเส้นให้ชัดเจนว่าเขาคือเจ้าของบริษัท ส่วนเจ้าตัวคือลูกจ้าง กินเงินเดือนจากเขา ขืนไม่ทำอะไรให้ชัดเจน มีหวังเขาเหนื่อยแบบวันนี้บ่อยแน่

“รู้ครับว่าไม่ใช่เด็ก แต่บอสอย่าขัดใจผมสิครับ แค่ว่ายน้ำแข่งกับผมรอบเดียวเอง” คณิตทำหน้าอ้อน ไม่ยอมหยุดความพยายามที่จะเปลี่ยนใจอชิตะให้สำเร็จ

อชิตะถอนหายใจยาว มองตาดื้อดึงของคณิต แล้วก็ถอนใจอีกเฮือกใหญ่

“ก็ได้” สุดท้ายอชิตะก็ต้องยอมลูกน้องคนสนิทจนได้ ไม่เคยจะขัดใจได้สักที

“ให้มันได้อย่างนี้สิครับบอส”

พอเจ้านายตกลงยอมเล่นด้วย คนเป็นลูกน้องก็ยิ้มกว้างด้วยความพอใจ คณิตจัดการถอดเสื้อออกจากตัว โยนไปกองบนขอบสระ แต่ด้วยสภาพร่างกายที่มีแอลกอฮอล์สะสมอยู่มากพอสมควร จังหวะนั้นเองทำให้คนเมาเสียการทรงตัวไปชั่วขณะ ตัวถลาไปด้านหน้า โชคดีอชิตะคว้าตัวไว้เสียก่อน ก่อนที่ใบหน้าจะมุดลงไปในน้ำ

อชิตะคว้าตัวคนเมาไว้ด้วยอารมณ์ตกใจ กลายเป็นว่ามือของเขาคว้าเข้าที่เอวอีกฝ่าย แล้วรวบดึงตัวบางๆ เข้ามาปะทะหน้าอกอย่างจัง

“ระวังหน่อย ผมบอกแล้วว่าให้ขึ้น” อชิตะดุคนในวงแขน

ทุกครั้งที่อชิตะพูดหรือว่า คณิตมักจะชอบเถียงกลับ ทว่าครั้งนี้นั้นต่างออกไป คณิตปิดปากเงียบ ขณะที่ใบหน้าก้มต่ำ เหตุเป็นเพราะเจ้าตัวเผลอคิดไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เหตุการณ์ประมาณนี้แหละ แต่ไม่ได้เกิดขึ้นในสระว่ายน้ำ มันเกิดขึ้นในห้องคอนโดฯของคณิตกับเพื่อนคนหนึ่ง