ตอนที่ 2

สีฟ้าเดินไปตามแนวทางเดินเส้นเล็กข้างสนามหญ้า จนมาถึงที่หมายคือบ้านหลังเล็กของภาคี แสงไฟในบ้านบอกให้รู้ว่าเจ้าของบ้านยังไม่เข้านอน พอเปิดประตูเข้าไปในตัวบ้านหลังเล็ก ที่เล็กกว่าบ้านเขาเกือบสิบเท่า สีฟ้าเห็นความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านที่มีเพียงผู้ชายคนเดียวอาศัยอยู่

บ้านหนุ่มโสดไม่ได้รกอย่างที่คิด ทั้งยังสะอาดและเป็นระเบียบ ไม่ต่างจากตอนที่คุณมณีหรืออดีตอาจารย์มณียังมีชีวิตอยู่

ภาคีกำลังกำดินสอเขียนแบบ เขานั่งหลับตาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ บนโต๊ะมีแบบแปลนบ้านวางกางอยู่ ชายหนุ่มเจ้าของบ้านค่อยๆ ลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกว่าบรรยากาศที่คุ้นเคย ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ รื่นจมูก

เมื่อภาคีลืมตาขึ้นมาก็เห็นสีฟ้ายืนกอดอกมองเขาอยู่ก่อนแล้ว

“มีอะไรหรือเปล่าครับคุณลม” น้ำเสียงชายหนุ่มเรียบเรื่อยพอๆ กับใบหน้าที่เรียบเฉย ความตื่นเต้นถูกกักขังในซอกมุมลึกที่สุด แม้แต่ความรักในแววตาก็ถูกกลบมิด ไม่เหลือให้คนตรงหน้าได้พบร่องรอยและล่วงรู้

แม้จะตื่นเต้นและดีใจที่ได้เห็นเจ้าของใบหน้าสวยงามที่อยู่ในทุกห้วงลมหายใจเข้าออกของตน ทว่าภาคีก็อดแปลกใจกับการมาของสีฟ้าไม่ได้

...สีฟ้าไม่เคยก้าวเท้าเข้ามาในบ้านหลังนี้ ในเวลาฟ้ามืด

“พรุ่งนี้ไปดินเนอร์กับแพทด้วย” ไม่ใช่คำชวนที่เพื่อนรักฝากมา ...แต่เป็นคำสั่งให้ภาคีทำตาม

“ผมไม่ว่างครับ” ภาคีบอกเสียงเรียบอีกตามเคย สองมือพยายามทำให้เหมือนจะวุ่นอยู่กับงานบนโต๊ะอีกครั้ง

“ดินเนอร์ใต้แสงเทียน บนเรือสำราญล่องแม่น้ำเจ้าพระยาเลยนะ นายไม่ชอบหรือไง” สีฟ้าเดินเข้าไปใกล้ บอกและถามด้วยรอยยิ้มเยาะ

ภาคีเห็นรอยยิ้มเยาะของสีฟ้าอย่างชัดเจน ยิ้มที่เขาไม่ชอบ... ทว่าก็ยังปรารถนาที่จะได้เห็นทุกรอยยิ้มของผู้ชายคนนี้

“ผมไม่ว่าง” คำตอบยังคงเป็นคำตอบเดิม ภาคีสบตากับอีกฝ่ายนิ่งดวงตาที่ใช้มองสบด้วยไม่ได้หวานซึ้งเหมือนที่ใจอยากแสดงออกมา แต่กลับเต็มไปด้วยคำปฏิเสธที่แข็งกร้าว

“โก้จะตาย มีสาวพาไปดินเนอร์ มีของดีๆ ให้กิน เงินก็ไม่ต้องควักไม่ไปก็โง่แล้ว” สีฟ้ากอดอกพูด โดยไม่รู้เลยว่าหัวใจคนฟังเป็นเช่นไร หรือ...รู้สึกอย่างไรกับตน

ภาคีรู้ว่าถูกอีกฝ่ายดูถูก แต่ยังทำใจเย็นไม่สนใจ สีฟ้าเป็นแบบนี้มานานแล้ว ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมจนถึงทุกวันนี้ ระรานเขาไม่เคยเปลี่ยน เขาคร้านจะรบราด้วยเรื่องที่ทำให้ใจเจ็บลึกลงทุกวัน ดังนั้นภาคีจึงเลือกก้มหน้าทำงานแทนการต่อปากต่อคำด้วย ถ้าทำไม่สนใจ เดี๋ยวสีฟ้าก็กลับไปเอง

“อย่าเล่นตัวนักสิ เพื่อนฉันรวยนะ นายได้แต่งงานด้วยสบายไปทั้งชาติแน่” แต่สีฟ้าก็ยังไม่เลิกเซ้าซี้ด้วยคำกระแหนะกระแหน “งานนายน่ะ ทำเมื่อไรก็ได้ แต่เพื่อนฉันรอนายไปจนแก่ตายไม่ได้หรอกนะ” ฝ่ายเจ้าของบ้านก็ยังเงียบ ก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อ เมื่อไม่ได้รับความสนใจ สีฟ้าจึงแย่งดินสอในมือภาคีมากำไว้ บังคับทางอ้อมให้หันมาสนใจตน ได้ผลภาคียอมละสายตาจากแปลนบ้านบนโต๊ะหันมาให้ความสนใจแขกของเขาในทันที

“ผมไม่ว่างจริงๆ” เขาบอกเสียงเหนื่อยหน่าย อีกฝ่ายกลับไม่สนใจ

“ฉันไม่สน จะว่างหรือไม่ว่างก็เรื่องของนาย แต่พรุ่งนี้นายต้องไปกับเพื่อนฉัน แค่นี้แหละ!” คนหน้าหวานวางดินสอลงบนโต๊ะ ก่อนหมุนตัวเดินออกไป ไม่สนใจสีหน้าลำบากใจของเจ้าของบ้าน ที่มองตามจนแผ่นหลังบอบบางลับตาไป... กับความรู้สึกที่ยากจะบรรยายให้ใครร่วมรับรู้ได้

เมื่อไรจะเข้าใจสักที.... คุณลม

เมื่อไรจะเข้าใจว่าหัวใจ... บังคับกันไม่ได้

เมื่อไรจะเข้าใจว่าหัวใจผม... เป็นของใคร

เมื่อไรจะรู้ว่า... ผมรักคุณ รักมาตลอด ไม่ว่าวันนั้น หรือวันนี้

ภาคีหันกลับมาสนใจงานตรงหน้าอีกครั้ง แต่เขาไม่สามารถทำงานได้อีกต่อไป สีฟ้าเข้ามาเพื่อก่อกวนสมาธิของเขาโดยแท้ ชายหนุ่มวางมือจากงาน เดินมาทิ้งตัวลงนอนเหยียดยาวบนโซฟาสีครีม ใช้สองมือรองศีรษะไว้ สายตาจับจ้องไปยังเพดานบ้าน ทบทวนเรื่องราวที่ทำให้เขาต้องมาอยู่บ้านหลังนี้ ใช้พื้นที่ภายในกำแพงรั้วเดียวกันกับสีฟ้า... ผู้ชายที่เขาหลงรัก

นลิน... ผู้เป็นพี่สาวเขาแต่งงานกับเมฆา พี่ชายของสีฟ้า และเพราะครอบครัวเขาไม่ได้ร่ำรวย มารดาซึ่งเป็นอาจารย์เลี้ยงลูกสองคนเพียงลำพังเนื่องจากบิดาเขาเสียไปตั้งแต่เขากับพี่สาวยังเล็กๆ พี่สาวจึงรับมารดากับเขามาอยู่ในบ้านของสามี แต่ด้วยความเกรงใจของมารดา ท่านไม่อยากรบกวนครอบครัวคุณกฤษและคุณอุษาจนเกินไป จึงขอแยกตัวออกมาอยู่ต่างหาก

บ้านหลังนี้เป็นฝีมือการออกแบบของเขาเอง เขาออกแบบมันตั้งแต่รู้ว่าต้องย้ายมาอยู่ร่วมรั้วกับพี่สาวเมื่อตอนเรียนปีหนึ่ง ชีวิตเขามีความสุขมาตลอดในบ้านหลังนี้ แต่ความสุขก็มาจางหายเมื่อแม่จากไปด้วยโรคหัวใจวายเฉียบพลันตอนเขาเรียนปีสาม และความสุขเริ่มลดน้อยลงไปอีกเมื่อสีฟ้าก้าวเข้ามาอ้างสิทธิ์ทุกอย่างภายในบริเวณรั้วบ้านของตนเอง ทำให้ความภูมิใจในบ้านหลังนี้ของเขาลดลง สีฟ้าทำราวกับว่าเขาเป็นเพียงคนอาศัย ไม่ใช่เจ้าของบ้าน

ใช่สิ... ถ้าไม่นับว่าบ้านหลังเล็กนี้เป็นฝีมือการออกแบบของเขา นอกนั้นก็ไม่มีอะไรที่จะบอกว่าบ้านนี้เป็นของเขา ค่าที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยเงินของครอบครัวสีฟ้า ไม่ใช่เงินของแม่หรือของเขาแม้แต่บาทเดียว