บทที่ 3

“รีบไปอาบน้ำเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันรออยู่บนเตียง”

ญาณิกาดูเหมือนยังไม่ทันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของผม พอผมขึ้นมานอนบนเตียง เธอก็เข้ามากระแซะแนบชิดข้างกาย

“ที่รัก พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงานต่างจังหวัดนะ”

ใจผมตกไปอยู่ก้นบึ้งของนรกแล้ว ถึงแม้ว่าหลังจากแต่งงานกับเธอผมจะลาออกจากงานมาเป็นพ่อบ้านเต็มตัว แต่แม่ก็ยังสงสารผม แอบโอนหุ้นบริษัทนี้มาแล้วใส่ชื่อผมเป็นกรรมการผู้จัดการบริษัท แต่ผมกลับไม่รู้เลยสักนิดว่าสัปดาห์หน้ามีโปรเจกต์ไหนที่ต้องให้ญาณิกาไปทำงานต่างจังหวัดด้วย

ที่จริงแล้วเป็นวีรวัฒน์ รองกรรมการผู้จัดการต่างหากที่ต้องไปทำงานต่างจังหวัดหนึ่งสัปดาห์

“นานแค่ไหน?”

เสียงผมเย็นชาลง

“หนึ่งอาทิตย์ค่ะ”

“ไปคนเดียวเหรอ?”

“มีเพื่อนร่วมงานอีกคนไปด้วย”

ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของเธอจะพยายามควบคุมให้เป็นปกติ แต่ผมก็รู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นที่เธอระงับไว้ไม่อยู่

เมื่อเห็นว่าผมไม่พูดอะไร เธอก็ยั่วเย้าด้วยการโชว์เรียวขาขาวเนียนที่สวมถุงน่องสีขาวเนื้อบาง

“ที่รัก ชอบไหม? ฉันตั้งใจใส่ให้ดูเลยนะ”

ผมไม่พูดอะไร ตอนที่เปิดลิ้นชักข้างเตียงเพื่อหยิบถุงยางอนามัยกลับพบว่ากล่องว่างเปล่า

คืนนั้นผมไม่ได้แตะต้องเธอ ปกติถ้าผมไม่ทำให้เธอพึงพอใจ เธออาจจะบ่นบ้าง แต่คืนนี้กลับไม่แสดงความไม่พอใจออกมาเลย

ไม่รู้ว่าอิ่มหนำสำราญกับผู้ชายคนอื่นมาแล้ว หรือคิดถึงการได้ขลุกอยู่กับวีรวัฒน์สองต่อสองหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ จนลืมความไม่พอใจไปหมดแล้ว

ผมตั้งใจจะจัดกระเป๋าเดินทางให้เธอตามปกติ แต่เธอกลับปฏิเสธราวกับว่าผมเป็นศัตรู

ถึงอย่างนั้นผมก็แอบดูของในกระเป๋าเดินทางของเธอตอนที่เธอไม่ทันระวัง

ข้างในเต็มไปด้วยชุดชั้นในวาบหวิวหลากหลายแบบ หลากหลายสี

บอกว่าไปทำงานต่างจังหวัด แต่ดูเหมือนญาณิกาจะไปร่วมงานเลี้ยงใหญ่เสียมากกว่า

เธอนั่งแต่งหน้าทาปากอยู่หน้ากระจกนานกว่าหนึ่งชั่วโมง สวมเดรสสีเข้มทรงเข้ารูปเว้าอกลึก เมื่อได้ยินเสียงแตรรถด้านล่าง เธอก็โยกสะโพกอย่างเย้ายวนแล้วเดินออกไปอย่างเฉิดฉาย

ถึงกับปฏิเสธไม่ให้ผมช่วยถือกระเป๋าเดินทาง

ผมยืนมองลงไปจากหน้าต่าง วีรวัฒน์สวมสูทอย่างเนี้ยบ ยืนพิงรถออดี้ หน้าตาหล่อเหลา

พอญาณิกาเห็นเขาก็วิ่งเข้าหาเหมือนผีเสื้อสยายปีก แต่สุดท้ายก็หยุดชะงัก อาจเป็นเพราะนึกขึ้นได้ว่ายังอยู่ในเขตชุมชน

เธอหันมองซ้ายมองขวา แล้วก็สบตาผมเข้าพอดี จึงส่งจูบให้ผมดว้ยท่าทางแข็งทื่อ แล้วรีบก้าวขึ้นรถไปนั่งข้าง ๆ เขา

ถึงแม้จะมองผ่านกระจกรถ แต่ก็ยังเห็นว่าทั้งสองคนโผเข้าจูบกันอย่างดูดดื่ม

เงาของทั้งสองคนทับซ้อนกับเงาในคืนนั้นเป๊ะ ผมจึงมั่นใจได้เต็มร้อยแล้วว่าญาณิกาแอบมีชู้

ขณะที่ผมกำลังคิดไม่ตกกับชีวิตแต่งงานที่เน่าเฟะนี้ ข่าวร้ายอีกข่าวหนึ่งก็มาถึง

พ่อของผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตอนนี้อาการย่ำแย่ใกล้จะถึงวาระสุดท้ายแล้ว

ผมกำโทรศัพท์ไว้แน่น กัดฟัน แล้วโทรหาญาณิกา

“ฮัลโหล”

คนที่รับโทรศัพท์เป็นเสียงผู้ชายทุ้ม ๆ วีรวัฒน์นั่นเอง

ผมอดกลั้นความโกรธไว้แล้วพูดเสียงแข็ง “บอกให้ญาญ่ารับสายหน่อย”

อีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“คุณคงเป็นสามีของญาญ่าสินะ เอ่อ ตอนนี้ญาญ่าคงไม่สะดวกรับโทรศัพท์หรอก เธอกำลังอาบน้ำอยู่…”

“ที่รัก ใครโทรมาเหรอคะ?” เสียงหวานเยิ้มของญาณิกาดังขึ้น

“สามีคุณ”

เสียงของวีรวัฒน์เต็มไปด้วยความแดกดัน

“ที่รักใจร้ายจัง...”

เสียงงอแงของญาณิกาดังขึ้น ผมกดวางสายไป เรื่องราวต่าง ๆ คงไม่มีอะไรชัดเจนไปกว่านี้อีกแล้ว