บทที่ 3

ภายในตู้เซฟว่างเปล่า

ทองคำแท่งหนักอึ้งที่สลักอักษร “L.A.” เอาไว้ รวมถึงกล่องกำมะหยี่สั่งทำพิเศษที่ใช้เก็บมัน หายไปจนหมดไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว

มันถูกเอาไปจริง ๆ

แดเนียลเป็นคนเอาไป

เมื่อวันพฤหัสบดีที่แล้ว

คำพูดเหลวไหลทั้งหมดที่เขาอ้างเรื่อง “ตรวจสอบการโอนทรัพย์สิน” ในวันนั้น ล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งสิ้น

เปลวเพลิงแห่งความโกรธอันเย็นเยียบพุ่งทะลักเข้าปกคลุมทั่วร่างของฉันทันที จนกลบความตกใจในช่วงแรกไปเสียหมด

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะปิดประตูตู้เซฟดังปัง

ฉันต้องการบันทึก

ต้องการหลักฐาน

ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเขายังแตะต้องทรัพย์สินของฉันไปอีกมากแค่ไหน

ฉันหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว เตรียมจะไปยื่นคำร้องขอตรวจสอบบันทึกธุรกรรมทั้งหมดที่เกี่ยวข้อง

แต่ในขณะที่ฉันกำลังเดินออกจากเขตห้องนิรภัย ผ่านทางเดินที่เชื่อมไปยังเลานจ์สำหรับลูกค้า VIP ประตูกระจกอัตโนมัติของธนาคารก็เลื่อนเปิดออก

ผู้หญิงสองคนเดินเข้ามาพร้อมกัน แขนคล้องแขนกันอย่างสนิทสนม พูดคุยหัวเราะกันอย่างออกรสออกชาติ ราวกับเป็นแม่ลูกแท้ ๆ

ฝีเท้าของฉันหยุดชะงักทันที

เบียงกาและมาร์กาเร็ต แม่สามีของฉัน

เบียงกาสวมเสื้อผ้าคอลเลกชันล่าสุดจากแบรนด์หรูตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เปล่งประกายโดดเด่นจนแทบสะดุดตาทุกคนในห้องโถง

ส่วนบนใบหน้าของมาร์กาเร็ตกลับมีรอยยิ้มแบบที่ฉันแทบไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นรอยยิ้มที่ถึงขั้นมีความเอาอกเอาใจแฝงอยู่ เธอเอียงศีรษะฟังสิ่งที่เบียงกาพูดอย่างตั้งใจ ก่อนจะยกมือขึ้นตบหลังมือของอีกฝ่ายเบา ๆ อย่างอ่อนโยน

สองคนนั้นมาอยู่ด้วยกันได้อย่างไร?

และทำไมถึงดูสนิทสนมกันถึงขนาดนี้?

สายตาของเบียงกากวาดมองรอบโถงอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหยุดลงที่ตัวฉันอย่างแม่นยำราวกับเรดาร์ที่จับเป้าหมายได้

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

แต่แววตากลับเปลี่ยนในพริบตา

เต็มไปด้วยความเยาะเย้ย ความดูถูก และความรู้สึกเหนือกว่าของผู้ชนะอย่างไม่คิดจะปิดบัง

เห็นได้ชัดว่าเธอจำฉันได้จากรูปในหน้าโปรไฟล์

ผู้หญิงที่เธอเคยหัวเราะเยาะว่าเป็น “ยัยคนบ้าในอินเทอร์เน็ต”

เธอก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูมาร์กาเร็ตไม่กี่คำ จากนั้นก็พาอีกฝ่ายเดินตรงมาหาฉันด้วยท่าทีสง่างามที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการยั่วยุ

ทันทีที่มาร์กาเร็ตเห็นหน้าฉันชัด ๆ สีหน้าของเธอก็แข็งค้างไปเล็กน้อย ความตื่นตระหนกวาบผ่านดวงตาเพียงเสี้ยววินาที

แต่เธอไม่ได้ปล่อยแขนของเบียงกา

ตรงกันข้าม เธอกลับยืดหลังตรงขึ้น

“ว้าว” เบียงกาหยุดยืนตรงหน้าฉัน ปล่อยแขนมาร์กาเร็ต ก่อนจะกอดอกแล้วมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังมองสิ่งสกปรกที่ติดอยู่ใต้พื้นรองเท้า “บังเอิญเจอกันในโลกแห่งความจริงงั้นเหรอ? เรื่องนี้ฉันไม่คาดคิดเลยนะ คุณถึงกับตามฉันมาถึงธนาคารเลยหรือ?”

เสียงของเธอใสแจ๋ว แสร้งทำเป็นประหลาดใจ และดังพอที่จะดึงดูดความสนใจของคนไม่กี่คนที่อยู่ใกล้ ๆ

ฉันจ้องมองเธอโดยไม่พูดอะไร

จากนั้นฉันก็หันไปมองมาร์กาเร็ต

แม่สามีผู้ชอบวางตัวสูงส่งของฉันกลับจงใจหลบสายตา

“ทำไมล่ะ? ตกใจจนพูดไม่ออกเลยเหรอ?” เบียงกายิ้มหวานกว่าเดิม แต่คำพูดกลับแหลมคมราวกับเข็มพิษ “ตอนอยู่บนอินเทอร์เน็ตเห็นพูดเก่งไม่ใช่เหรอ? อุตส่าห์ตามมาถึงนี่ คงอยากเห็นกับตาว่าของพวกนั้นมีอยู่จริงหรือเปล่าสินะ หรือคุณคิดว่าถ้ามาเล่นบทเหยื่อที่นี่ แฟนฉันจะสงสารคุณขึ้นมาหรือไง?”

“พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย” ฉันได้ยินเสียงตัวเองดังขึ้น เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “ที่นี่คือธนาคาร”

“ธนาคาร? ฉันรู้สิ” เบียงกากวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างเว่อร์วัง ก่อนจะหันกลับมามองฉันด้วยแววตาเวทนา “ที่นี่เป็นสถานที่ที่แดเนียลกับฉันใช้จัดการเรื่องทรัพย์สินต่าง ๆ แล้วคุณล่ะ มาที่นี่ทำไม? แกล้งทำเป็นว่าตัวเองเป็นลูกค้าของที่นี่เหรอ? หรือกำลังเตรียมบทเรียกน้ำตาเอาไว้ล่วงหน้า เผื่อว่าตอนที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเชิญคุณออกไป คุณจะได้ดูน่าสงสารมากขึ้น?”

ในที่สุดมาร์กาเร็ตก็เปิดปากพูด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเสแสร้งน่าขยะแขยงแบบคนที่พยายามทำตัวเป็นคนกลาง

“พอเถอะ เบียงกา อย่าพูดแบบนั้นเลย”

เธอหันมามองฉัน ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยการตำหนิ

“เอเลน่า เธอไม่ควรมาอยู่ที่นี่จริง ๆ”

ฉันไม่ควรอยู่ที่นี่อย่างนั้นหรือ?

ฉันกำลังมาตรวจสอบทรัพย์สินของตัวเอง

แต่แม่สามีของฉันกลับบอกว่าฉันไม่ควรปรากฏตัวที่นี่?

เมื่อได้ยินคำพูดของมาร์กาเร็ต เบียงกาก็ยิ่งฮึกเหิมขึ้นกว่าเดิม

เธอก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว แล้วลดเสียงลงต่ำเพื่อให้ทุกคำพูดอาบยาพิษของเธอเจาะเข้าสู่หูฉันโดยตรง

“ฟังนะ...จะเรียกว่าพี่สาวหรือคุณป้าก็แล้วแต่เถอะ ฉันจะพูดตรง ๆ เลยแล้วกัน คนที่แดเนียลรักคือฉัน และเขาก็พร้อมจะยกทุกอย่างให้ฉัน”

“ของพวกนั้นที่คุณเห็น ไม่ว่าจะเป็นบ้านหรือทองคำแท่ง เขาเป็นคนมอบให้ฉันด้วยมือของตัวเอง เขาบอกว่าชีวิตเก่าของเขามีเรื่องค้างคา มีคนบางคนที่ยังไม่ยอมรับความจริงและใช้ชีวิตเหมือนตัวตลก”

เธอยิ้มเยาะก่อนพูดต่อ

“คำแนะนำของฉันเหรอ? ตื่นจากฝันได้แล้ว เลิกคิดว่าตัวเองจะพลิกชีวิตจากคนธรรมดากลายเป็นเจ้าหญิงผู้โชคดีเสียที ลองมองดูตัวเองสิ”

สายตาของเธอกวาดผ่านเสื้อผ้าของฉัน

“แล้วก็มองดูชีวิตแสนจืดชืดและน่าสมเพชของคุณด้วย ตอนนี้เขาไม่แม้แต่จะอยากชายตามองมันเลย”

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มของผู้ชนะออกมาอย่างเต็มภาคภูมิ

“วันนี้ฉันแค่มาช่วยมาร์กาเร็ตจัดการธุระบางอย่าง ไม่ได้คาดหวังว่าจะเจอคุณ บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตาก็ได้ ที่ทำให้คุณได้เห็นกับตาว่าระหว่างคุณกับพวกเรา ช่องว่างมันกว้างแค่ไหน ถ้ายังมีสติอยู่บ้างก็รีบหายไปเสียเถอะ มันดีกับทุกฝ่าย แต่ถ้าคุณยังดื้อด้านไม่ยอมปล่อยวาง พอความจริงถูกเปิดเผยและคุณขายหน้าต่อหน้าคนทั้งโลกขึ้นมา ก็อย่าหาว่าไม่มีใครเตือนแล้วกัน”

มาร์กาเร็ตยืนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่คิดจะโต้แย้งคำดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้นแม้แต่คำเดียว

ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังพยักหน้าเล็กน้อย ราวกับยอมรับความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของเบียงกา

ในวินาทีนั้น เธอยืนอยู่ข้างเบียงกาอย่างสมบูรณ์

ใช้ทั้งความเงียบและสายตากดดันให้ฉันรีบจากไป

ทั้งสองยืนเคียงข้างกัน

คนหนึ่งยังสาว เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง วางตัวราวกับเป็นราชินีตัวจริง

อีกคนอายุมากกว่า เต็มไปด้วยความเสแสร้ง และคอยหนุนหลังอยู่เงียบ ๆ

ส่วนฉันที่ยืนอยู่ตรงข้ามพวกเธอ ในสายตาของพวกเธอคงเป็นเพียงผู้หญิงต่ำต้อยที่พยายามปีนป่ายขึ้นสู่ที่สูง เป็นคนบ้าที่ไม่ยอมเลิกรา และเป็นตัวตลกที่ไม่รู้จักที่ทางของตัวเอง

ตู้เซฟที่ว่างเปล่าและเย็นเยียบอยู่ด้านหลังฉัน ราวกับกำลังหัวเราะเยาะความไร้เดียงสาของฉันอย่างเงียบงัน

ฉันมองสร้อยเพชรราคาแพงที่อยู่บนลำคอของเบียงกา มองสายตาเข้าข้างอย่างไม่คิดปิดบังของมาร์กาเร็ต และมองแขนที่คล้องเกี่ยวกันอย่างแนบแน่นของพวกเธอ

เบาะแสทั้งหมดที่กระจัดกระจายอยู่ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่แดเนียลเอาทองคำแท่งออกไปล่วงหน้า การที่มาร์กาเร็ตรีบออกมา “ชี้แจง” ในกลุ่มแชต ความโอ้อวดอย่างอวดดีของเบียงกาในคลิปวิดีโอ รวมถึงการที่ทั้งสองคนปรากฏตัวร่วมกันในวันนี้เพื่อเยาะเย้ยฉันอย่างพร้อมเพรียง ทุกอย่างพลันต่อเรียงเข้าหากันจนกลายเป็นภาพที่ชัดเจนและโหดร้าย

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องนอกใจธรรมดา

แต่มันคือการปล้นชิงที่ถูกวางแผนเอาไว้นานแล้ว

และยังเป็นการปล้นชิงที่ได้รับการยินยอมจากคนในครอบครัว

ที่สำคัญที่สุดคือ พวกเธอไม่คิดจะปิดบังมันต่อหน้าฉันอีกแล้ว