ทองคำแท่งที่สามียกให้เมียน้อย คือสินเดิมที่พ่อให้ฉัน

บ่ายวันนั้น ฉันกำลังนั่งจิบชายามบ่ายอยู่เงียบ ๆ แล้วก็เลื่อนดูคลิปในโทรศัพท์ไปเรื่อยเปื่อย จนบังเอิญไปสะดุดเข้ากับวิดีโอหนึ่ง

“แฟนหนุ่มมหาเศรษฐีของฉันมอบคฤหาสน์วิวทะเลให้หนึ่งหลัง แถมยังให้ทองคำแท่งสั่งทำพิเศษที่สลักอักษรย่อชื่อฉันอีกด้วย!”

“เขาบอกว่านี่เป็นแค่เงินค่าขนมของที่บ้านเองนะทุกคน แบบนี้ควรแต่งงานด้วยไหม?”

คลิปนั้นกลายเป็นกระแสไวรัลในชั่วข้ามคืน ส่วนช่องคอมเมนต์ก็เต็มไปด้วยผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามาแสดงความอิจฉาในโชคดีของเธอ

ตอนแรกฉันคิดว่านี่คงเป็นแค่อินฟลูเอนเซอร์สายอวดรวยอีกคนที่กำลังสร้างคอนเทนต์เรียกยอดวิว แต่ทันทีที่ฉันใช้นิ้วขยายภาพบนหน้าจอเพื่อมองรายละเอียดให้ชัดขึ้น ร่างทั้งร่างก็แข็งค้างในทันที

บนทองคำแท่งนั้น มีอักษรย่อชื่อของลูกสาวฉัน ลีอา สลักอยู่

และหมายเลขโฉนดของคฤหาสน์หลังนั้น ก็ตรงกับหมายเลขทรัพย์สินในกองทรัสต์ส่วนตัวของฉันทุกตัวอักษร

ทรัพย์สินก่อนแต่งงานของฉัน กลายเป็นของขวัญแสดงความรักจากแฟนหนุ่มของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

...

ฉันเลื่อนดูคลิปนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ของขวัญความรักชิ้นเล็ก ๆ จากแฟนมหาเศรษฐี—เปิดกล่องทองคำแท่งจากห้องนิรภัยตระกูลและโฉนดคฤหาสน์วิวทะเล!”

“ถามจริงค่ะ ฉันควรแต่งงานกับผู้ชายแบบนี้ไหม?”

ยอดเข้าชมของคลิปยังคงพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ส่วนยอดไลก์และคอมเมนต์ก็หลั่งไหลเข้ามาราวกับคลื่นที่ไม่มีวันหยุด

ในตอนแรก ฉันยังเชื่อว่านี่เป็นเพียงการอวดรวยเพื่อเรียกกระแสอีกครั้งของใครสักคน จนกระทั่งฉันขยายภาพบนหน้าจอด้วยปลายนิ้ว และในวินาทีนั้นเอง ความเย็นเยียบก็แล่นวาบขึ้นมาตามสันหลัง

ด้านข้างของทองคำแท่งที่กำลังสะท้อนแสงระยิบระยับอยู่ใต้ไฟ มีตัวอักษร “L.A.” สลักไว้อย่างชัดเจน นั่นคืออักษรย่อของชื่อลูกสาวฉัน ลีอา

ส่วนโฉนดทรัพย์สินที่วางอยู่ข้างกันนั้น หมายเลขทรัพย์สินบนเอกสารกลับตรงกับข้อมูลในแฟ้มทรัสต์ส่วนตัวของฉันอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่ตัวเดียว

ของของฉัน

แล้วมันไปโผล่อยู่ในคลิปของผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งได้อย่างไร แถมยังถูกติดป้ายว่าเป็น “หลักฐานแห่งรักแท้” ของเธออีก?

ฉันจ้องใบหน้าของบล็อกเกอร์สาวที่ชื่อ เบียงกา บนหน้าจอเขม็ง ขณะที่เธอกำลังส่งจูบให้กล้องอย่างอารมณ์ดี

ฉันกดเปิดช่องคอมเมนต์ ก่อนพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ลงไป

“โชว์ได้สวยดีนะ แต่คุณมีเอกสารยืนยันสิทธิ์ความเป็นเจ้าของที่ถูกต้องตามกฎหมายหรือเปล่า? เพราะทรัพย์สินพวกนี้ดูคุ้นตามากทีเดียว”

แทบจะทันทีที่ฉันกดส่ง เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น

เบียงกาตอบกลับฉันโดยตรงผ่านบัญชีที่ได้รับการยืนยันตัวตนของเธอ

“โอ้โห ตำรวจอินเทอร์เน็ตมาเดินตรวจงานแล้วเหรอ? ต้องให้ฉันเอาใบเสร็จซื้อกับสัญญาโอนกรรมสิทธิ์ฟาดหน้าเธอเลยไหมคะ คุณผู้หญิงขี้อิจฉาที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้?”

คำตอบของเธอเหมือนโยนไม้ขีดไฟลงไปในถังน้ำมัน

แฟนคลับของเธอพุ่งเข้ามารุมโจมตีฉันทันทีราวกับฝูงแตน

“ขำจะตาย ยัยขี้อิจฉานี่โผล่มาจากไหน?”

“ตัวเองซื้อไม่ไหวก็เลยเกลียดคนที่ซื้อไหวงั้นสิ?”

“เข้าไปดูหน้าโปรไฟล์มาแล้ว มีแต่เรื่องเลี้ยงลูกกับทำกับข้าว กลิ่นแม่บ้านจน ๆ ลอยออกมาทะลุจอเลย”

“แดเนียล แฟนของเบียงกาเป็นนักธุรกิจหนุ่มชื่อดังอยู่แล้ว ของแค่นี้สำหรับเขาเป็นเรื่องเล็กน้อย บางคนรักษาผู้ชายของตัวเองไม่ได้ ก็เลยคิดว่าความสุขของคนอื่นต้องเป็นเรื่องโกหก”

จากนั้นเบียงกาก็แท็กฉันโดยตรงและเขียนเพิ่มอีกหนึ่งข้อความ

“ให้ฉันเดานะ ต่อจากนี้เธอคงจะอ้างว่ารู้จักแฟนฉัน หรือไม่ก็แกล้งบอกว่าเป็นภรรยาเขาสินะ? เลิกเพ้อเถอะ แฟนฉันเตือนไว้ตั้งนานแล้วว่าจะต้องมีอดีตคนรักสักหนึ่งหรือสองคนที่ยังตัดใจไม่ได้และยังจมอยู่กับจินตนาการของตัวเอง ลองดูรูปในโปรไฟล์เธอสิ แล้วตื่นจากฝันได้แล้ว ตอนนี้เธอกับเขาอยู่กันคนละโลก ของที่เป็นของฉัน เธอไม่มีวันได้มันไปหรอก”

เธอยังแคปภาพจากหน้าโปรไฟล์ของฉันออกมาโพสต์ต่อด้วย

ภาพนั้นเป็นรูปที่ฉันกับลูกสาวกำลังหัวเราะกันอย่างมีความสุขอยู่ในสวน แต่คำบรรยายของเธอกลับเปลี่ยนภาพแสนอบอุ่นให้กลายเป็นอาวุธโจมตีฉัน

“พี่สาวคะ รีบกลับบ้านไปทำข้าวให้ลูกกินเถอะ อย่ามาขายหน้าตัวเองบนอินเทอร์เน็ตเลย”

“ผู้ชายรวยคนไหนจะเอาผู้หญิงที่มีลูกติดกันล่ะ?”

“ทีมเบียงกาค่ะ! ไล่ยัยคนบ้าคนนี้ออกไปเลย!”

นิ้วของฉันแข็งค้างอยู่บนหน้าจอ

เลือดสูบฉีดขึ้นศีรษะในพริบตา ก่อนจะไหลหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือไว้เพียงความเย็นชาและความชาวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

แดเนียล

เธอเอ่ยชื่อนี้ขึ้นมาอีกครั้ง

แดเนียล...สามีของฉัน

แต่ผู้หญิงคนนี้กลับเรียกเขาว่า “แฟนหนุ่ม”

และสิ่งที่น่าขันยิ่งกว่านั้นก็คือ ของทุกชิ้นที่เธอนำมาอวด ล้วนเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของฉันทั้งสิ้น

ทองคำแท่งที่สลักชื่อของลีอาเหล่านั้น เป็นของขวัญที่พ่อของฉันสั่งทำขึ้นเป็นพิเศษในวันที่หลานสาวลืมตาดูโลก แต่ละแท่งมีเพียงชิ้นเดียวในโลก

ส่วนคฤหาสน์วิวทะเลหลังนั้น แม่ของฉันเป็นคนเลือกให้ฉันด้วยตัวเองก่อนวันแต่งงาน เธอบอกว่าสถานที่แห่งนั้นมีพระอาทิตย์ตกที่งดงามที่สุดในบรรดาทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูล

แล้วของพวกนี้ไปอยู่ในมืออินฟลูเอนเซอร์คนหนึ่งได้อย่างไร?

แถมยังกลายเป็นเครื่องมือที่เธอใช้โอ้อวดต่อหน้าผู้คนอีกต่างหาก

ฉันย้อนคลิปกลับไปดูซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่า ขยายภาพทุกจุดที่มองเห็นได้

รอยขีดข่วนเล็ก ๆ ตรงขอบทองคำแท่ง รอยบิ่นเฉพาะตัวตรงมุมตราประทับของทนายบนโฉนด ทุกอย่างตรงกันหมด

นี่ไม่ใช่ของปลอมที่ทำขึ้นอย่างลวก ๆ

มันเหมือนจริงเกินไป

หรือบางที...มันอาจเป็นของจริง

ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวแล่นเข้ามาจับหัวใจฉันในทันที

ถ้านี่ไม่ใช่การขโมย

ไม่ใช่วิดีโอปลอมที่สร้างด้วย AI

แล้วถ้าของพวกนั้นไม่ได้อยู่ในที่ที่มันควรอยู่มาตั้งนานแล้วล่ะ?

ฉันกดปิดหน้าจอโทรศัพท์อย่างแรง

บนจอสีดำที่สะท้อนราวกับกระจก ฉันมองเห็นใบหน้าซีดเผือดและเต็มไปด้วยความสับสนของตัวเอง

ทองคำแท่งของลูกสาวฉัน...

ทรัพย์สินที่สลักชื่อของเธอและควรเป็นมรดกในอนาคตของเธอ...

ตอนนี้กลับอยู่ในมือผู้หญิงอีกคน ถูกนำออกมาอวดต่อสาธารณะราวกับเหรียญตราแห่งความรัก

และผู้ชายที่เธอยกย่องว่าเป็น “แฟนหนุ่มในอุดมคติ” คนนั้น

ก็คือสามีที่นอนอยู่ข้างฉันทุกคืน

เรื่องบังเอิญงั้นหรือ?

เรื่องบังเอิญที่สมบูรณ์แบบเสียจนแม้แต่อักษรย่อชื่อของลูกสาวฉันยังเหมือนกันทุกประการอย่างนั้นหรือ?

ฉันต้องรู้ความจริง เดี๋ยวนี้