บทที่ 1

สามวันแล้วที่ฉันไม่ได้เคาะประตูห้องของลอเรนโซ

แต่เขากลับเป็นฝ่ายมาหาฉันเอง…ในตอนที่ฉันไม่ต้องการเขาอีกต่อไปแล้ว

“เซลีน” น้ำเสียงตอนเขาเรียกชื่อฉัน ฟังยังไงก็เหมือนคำสั่ง

ทุ้มต่ำ เย็นนิ่ง และไม่เปิดโอกาสให้ใครโต้แย้ง

ฉันไม่ได้หันกลับไปมอง แค่พับเสื้อในมือแล้ววางลงในกระเป๋าเดินทางที่เปิดค้างไว้

ลอเรนโซเดินเข้ามาใกล้อีกสองก้าว ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่กระเป๋าเดินทางของฉัน “ช่วงนี้เธอว่านอนสอนง่ายดีนี่” เขาพูดเรียบ ๆ “ในที่สุดก็คิดได้สักที”

คิดได้สักทีงั้นเหรอ

ฉันแทบหลุดหัวเราะออกมา

แน่นอนสิ…ฉันคิดได้แล้วจริง ๆ

เพราะนิโค่ตายแล้ว

เมื่อสามวันก่อน หลังจากเงินทุนก้อนนั้นไม่ถูกอนุมัติ การรักษาของเขาก็ถูกบังคับให้หยุดลง แล้วเขาก็ตายอยู่บนเตียงโรงพยาบาลเตียงนั้น…เตียงที่เขานอนมานานถึงสองปี

เขาตายต่อหน้าต่อตาฉัน

ส่วนผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหลังฉันตอนนี้—คู่หมั้นของฉัน เจ้าพ่อแห่งตระกูลมอเรตติ—กลับไม่รู้อะไรเลยสักนิด

เงินช่วยชีวิตก้อนนั้น…จนถึงตอนนี้ก็ยังติดอยู่ในระบบดำเนินการ

น่าขันสิ้นดี

ฉันกดเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายลงไปในกระเป๋าเดินทาง ซิปมันติดอยู่ชั่วครู่ ก่อนฉันจะกระชากมันแรง ๆ จนฟันเหล็กเสียดสีกันเกิดเสียงครูดแสบหู

“เธอกำลังทำอะไร?” ลอเรนโซถาม

เก็บของเตรียมหนีออกจากสถานที่บัดซบนี่ไง ยังต้องถามอีกเหรอ

ฉันหันกลับไปมองเขา

ใบหน้านั้นยังคงหล่อเหลาเสียจนทำให้คนหวั่นไหวได้เหมือนเดิม

ครั้งหนึ่ง…ฉันเคยหลงเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น

“แค่จัดเสื้อผ้าเก่า ๆ น่ะ” ฉันตอบเรียบ ๆ

ลอเรนโซดูพอใจขึ้นกว่าเดิม เพราะฉันไม่ได้พูดถึงชื่อที่ทำให้เขาหงุดหงิดอยู่เสมอ

“ก็ดี” เขาพูด “เลิกมาหาฉันเรื่องนิโค่ได้แล้ว เซลีนกำลังจัดการเรื่องนี้อยู่”

เซลีน...

หัวใจฉันปวดหนึบขึ้นมาจนแทบหายใจไม่ออก

แน่นอนสิ…เซลีนเป็นคนจัดการเรื่องนี้อยู่แล้ว

วิธีจัดการของเธอก็คือ ให้ฉันเซ็นเอกสารซ้ำแล้วซ้ำอีก ส่งเอกสารเพิ่มเติมซ้ำแล้วซ้ำอีก ยื่นคำร้องซ้ำแล้วซ้ำอีก…ก่อนจะถูกปฏิเสธกลับมาซ้ำแล้วซ้ำอีกเหมือนเดิม

เหตุผลที่ใช้ปฏิเสธ ถ้าเอามารวมกันคงหนาพอจะทำเป็นหนังสือได้ทั้งเล่ม

—รูปแบบเอกสารไม่ถูกต้อง

—ข้อมูลผู้รับจำเป็นต้องอัปเดตใหม่

—เงินกองทุนฉุกเฉินต้องผ่านการอนุมัติระดับรองอีกครั้ง

—หมวดงบประมาณไม่ตรง ต้องส่งประเมินภายในใหม่

—ท่านเจ้าพ่อกำลังประชุม ห้ามรบกวน

—เธอไม่เข้าใจระบบพวกนี้หรอก เซลีน

ต่อให้หลับตา ฉันก็ยังนึกภาพเซลีนตอนนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานได้ชัดเจน รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า ขณะที่เธอผลักเอกสารทั้งหมดกลับคืนมาให้ฉัน

“ใจเย็น ๆ สิ เซลีน ยิ่งเธอรีบ ก็ยิ่งทำพลาดง่ายนะ”

แล้ววินาทีถัดมา เธอก็จะเดินเข้าไปในห้องทำงานของลอเรนโซ ยืนอยู่ข้างกายเขา ก่อนโน้มตัวกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ฉันลองทุกช่องทางแล้วจริง ๆ ค่ะ” ดวงตาเธอคลอไปด้วยน้ำตา “ฉันพยายามเต็มที่แล้ว แต่กฎก็คือกฎ…ฉันแค่ไม่อยากให้เธอมาทำให้คุณลำบากใจ เพราะเธอไม่เข้าใจระบบพวกนี้”

ส่วนเวลาที่ฉันรีบวิ่งไปหาลอเรนโซถึงห้องทำงานแล้วพูดว่า “นิโค่รอไม่ไหวแล้วนะ”

สิ่งที่ฉันได้รับกลับมาทุกครั้ง คือสายตาที่เขาเงยขึ้นมามองฉันอย่างเรียบนิ่ง…นิ่งจนแทบเย็นชาน่ากลัว

“เซลีน” เขาจะพูดแบบนั้นเสมอ “เธอต้องเรียนรู้ที่จะทำทุกอย่างตามกฎ”

กฎงั้นเหรอ

กฎสามารถทำให้ตระกูลมอเรตติมั่นคงและยิ่งใหญ่ได้

แล้วกฎพวกนั้นก็สามารถปล่อยให้เด็กอายุสิบแปดคนหนึ่งนอนรอความตายอยู่ใน ICU…จนหัวใจหยุดเต้นได้เหมือนกัน

“เซลีน ได้โปรด อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ” เซลีนมักพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณกำลังทำให้ท่านเจ้าพ่อลำบากใจนะ”

แน่นอนว่าลอเรนโซเลือกเชื่อเธอ

เขามองฉันเหมือนฉันเป็นผู้หญิงโง่ ๆ ที่คอยสร้างปัญหาไม่รู้จบ

“พอได้แล้ว” เขามักพูดแบบนั้น “เลิกสร้างปัญหาได้แล้ว”

สร้างปัญหางั้นเหรอ

เพื่อช่วยชีวิตนิโค่ ฉันวิ่งไปทั้งโรงพยาบาล ทั้งฝ่ายการเงิน ทั้งสำนักงานรับรองเอกสารซ้ำแล้วซ้ำอีก จนหัวเข่าถลอกไปหมด

แต่ในสายตาของเขา สิ่งนั้นเรียกว่า ‘สร้างปัญหา’

พอฉันดึงสติกลับมาได้ ก็พบว่าลอเรนโซยังคงมองฉันอยู่ เหมือนกำลังรอให้ฉันพูดอะไรสักอย่าง

เขาคิดว่าความเงียบตลอดสามวันที่ผ่านมา หมายความว่าฉันยอมรับสถานะของตัวเองได้แล้วในที่สุด

เขาไม่รู้เลยว่าฉันไม่จำเป็นต้องดิ้นรนอะไรอีกแล้วต่างหาก

เพราะนิโค่ตายไปแล้ว

เขาจะไม่มีวันยิ้มให้ฉันอีกแล้ว

“มีอะไรอีกไหม?” ฉันถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

แม้แต่ตัวฉันเองยังตกใจกับความสงบของตัวเอง

คิ้วของลอเรนโซขยับเล็กน้อย ก่อนเขาจะเดินมาที่เตียงแล้วใช้นิ้วแตะซิปกระเป๋าเดินทางของฉันเบา ๆ “รักษาท่าทีแบบนี้ไว้ก็ดี” เขาพูดเสียงเย็น “ฉันไม่อยากได้ยินว่าเธอไปหาเรื่องเซลีนอีก”

ฉันก้มมองมือของเขา

มือข้างนั้น…เคยสวมแหวนคู่ลงบนนิ้วของฉัน แล้วบอกว่า ตั้งแต่เกิดมา เธอก็เป็นคนของตระกูลนี้ และเป็นของฉัน

แต่มือข้างเดียวกันนั้น ก็ไม่เคยอนุมัติเงินค่ารักษาของนิโค่ได้ทันเวลา

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ก่อนจะให้คำตอบที่เขาอยากได้ยิน “ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว”

ลอเรนโซพยักหน้าเย็นชา “อย่าสร้างปัญหาให้ฉันอีกก็พอ”

จากนั้นเขาก็หันหลังเดินออกไป

ฉันจะไม่สร้างปัญหาอีกแล้วจริง ๆ

เพราะมันไม่มีความจำเป็นอีกต่อไปแล้ว

ทุกวินาทีที่ฉันยังอยู่ที่นี่ มีแต่นิโค่เต็มไปหมดในความทรงจำ

ตอนนี้สิ่งเดียวที่ฉันต้องการ…คือหนีออกไปจากสถานที่บัดซบนี่ให้เร็วที่สุด